Futsal History X: Ο Πλάτωνας απο την οπτική του Χάρη Λάγιου

Η στήλη “Futsal History X” φιλοξενεί έναν παλιό γνώριμο της Σάλας, τον Χάρη Λάγιο που εκτέλεσε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Πλάτωνα την περίοδο 2006-2008. Μιλάει για την δική του κορυφαία στιγμή από εκείνα τα χρόνια.

“Είχα την τιμή και χαρά να είμαι μέρος της μοναδικής ομάδας των ‘Εκπ. Πλάτων’ στην τελευταία της χρονιά, αποδεχόμενος την πρόσκληση του Κώστα Ρούπτσου αλλά και της διοίκησης προεξέχοντος του αξέχαστου Ηλία Λιάρου. Εκείνη η εποχή ήταν το τέλος της δεύτερης χρυσής περιόδου του ποδοσφαίρου σάλας, με παίκτες όπως Λιούτας, Βανδώρος να οδεύουν προς το τέλος της καριέρας του και τον Στέφανο Μιχάλη να έχει σταματήσει.

Ο Πλάτωνας είχε την αύρα του Δημήτρη. Η παρουσία του ήταν πάντα εκεί και όλοι ένιωθαν το ίδιο μέσα στην ομάδα ακόμα και τις φορές που δεν το συζήταγαν μεταξύ τους. Προτού διαλυθεί αυτή η ομάδα κατάφερε να κερδίσει τον μοναδικό της τίτλο, την ημέρα του Δημήτρη, εκείνη την ονειρική ημέρα που όλοι βγήκαν στο γήπεδο και έπαιξαν για τον φίλο, αδερφό και δάσκαλο τους. Οι διηγήσεις του Σύλι και του Παπάκια ήταν συγκλονιστικές μεταφέροντας τις λεπτομέρειες εκείνου του αγώνα. Για εμένα όμως ο πιο σημαντικός αγώνας ήταν ένας άλλος και θα σας τον περιγράψω μετά από μια μίνι- αναδρομή εκείνης της σπουδαίας χρονιάς.

Υπήρχαν περίοδοι στο παρελθόν που η ομάδα είχε παίξει καταπληκτικό futsal, έκανε μεγάλες νίκες αλλά αυτό που έλειπε ήταν οι τίτλοι. Λόγω αυτού του γεγονότος στην κρίσιμη στιγμή η πίεση πολλαπλασιαζόταν και ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες ομάδες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα play-off τις δύο προηγούμενες χρονιές 2006, 2007.

Εκείνες οι διοργανώσεις ήταν σαν mini πρωτάθλημα που συμμετείχαν οι τέσσερις και έξι πρώτοι αντίστοιχα. Με τη δυναμική των ομάδων τα αποτελέσματα που θα έκριναν τον τίτλο ήταν αυτά μεταξύ Πλάτωνα και Καλτσέτο. Το 2006 μετά από ένα φορτισμένο παιχνίδι από πολλές απόψεις, στην επιστροφή του Δημήτρη στο Λαύριο ο Πλάτωνας έφτασε κοντά αλλα δεν τα κατάφερε, ενώ το 2007 μετά από ένα συγκλονιστικό παιχνίδι στο Ολύμπιο και ήττα από το Καλτσέτο νωρίς στα play- off η απογοήτευση που ακολούθησε οδήγησε σε μια αγωνιστική καθίζηση.

Και φτάνουμε στο ξεκίνημα της σεζόν 2007-2008. Ο κορμός σταθερός: Κουβαράς, Μοστριός, Συλιγνάκης, Γράψας, Καββαδίας, Τρουλιτάκης, Κουνταρδάς, Κοκοτσάκης, Αποστολόπουλος, οι μικροί Μαύρος και Μπουζάνης. Νέος προπονητής ο Κώστας Ρούπτσος αλλά και νέες προσθήκες όπως οι Αργύρης, Παππάς, Σμυρλιάδης, Διαμαντούρος και μια διάθεση απο όλους για σκληρή δουλεία αλλά και λόγια.

Το πιο κομβικό για την ομάδα ήταν να παραμείνει το αντίπαλο δέος για την Αθήνα 90 αλλά και να κάνει το βήμα παραπάνω. Το πρώτο ήταν απαραίτητο μετά και την απογοήτευση των τελικών αλλά και τη δυναμική ομάδων όπως η Ηλιούπολη των Μουρδουκούτα, Κάσση και ο Ηνίοχος των Σοιλεμέ, Μανου κλπ που δημιουργούσαν μια εκρηκτική τετράδα πρωταθλήματος.

Η αγωνιστική σεζόν για τον Πλάτωνα ξεκίνησε με δύο νίκες με Άρη Βύρωνα και Γέρακα στο Ολύμπιο. Στο πρώτο τέστ η ομάδα δεν τα κατάφερε στην Ηλιούπολη απέναντι σε μια ψυχωμένη αντίπαλο που έπαιζε για τον τραυματία αρχηγό της Κάσση (είχε τραυματιστεί σοβαρά σε ατύχημα με μηχανή). H συνέχεια δύσκολη με ισοπαλία εντός έδρας με τον Εθνικό Αστέρα.

Μετά από ένα παιχνίδι καρδιάς, θέλησης και ψυχής κέρδισε σε εξ αναβολής αγώνα Σάββατο βράδυ την Ολυμπιάδα στην Αγία Παρασκευή σε μία εβδομάδα που τέσσερις παίκτες μας έπαιξαν επίσης δύο αγώνες στην Πορτογαλία με την εθνική. Δύο μέρες αργότερα και χωρίς Κουβαρά, Γράψα, απώλειες από το παιχνίδι με τη ‘Σάντα’ ακολούθησε εντος έδρας ήττα απο το Καλτσέτο. Η αυτοπεποίθηση δεν ήταν σε υψηλά επίπεδα στην ομάδα και ακολούθησαν δύο ισοπαλίες εκτός προγράμματος με Σαλαμίνα και Δούκα εκτός. Η ομάδα έφτασε στα όρια της, όμως η σκληρή προετοιμασία, η θέληση και το πάθος όλων αλλά και η πίστη όλων στο πλάνο του κόουτς και της διοίκησης άρχισε να εμφανίζεται.

Μετά από μια επαγγελματική νίκη με 4-2 επί του Κόσμου Β.Π στο Ολύμπιο η ομάδα δεν ξανακοίταξε πίσω. Είχε μόνο νίκες, με εξαίρεση το 3-3 εντός με την Ολυμπιάδα σε ένα παιχνίδι που η ομάδα εμφανίστηκε με ολόλευκες εμφανίσεις και πορτοκαλί κάλτσες, αλλά και ένα αδιάφορο 2-2 στην Πολιτεία σε έναν αγώνα που ο Πλάτωνας πάταγε καλύτερα από το Καλτσέτο. Στο ενδιάμεσο στο κύπελλο διέλυσε τον Ηνίοχο σε ένα πολύ σκληρό παιχνίδι μετά και μετά από ένα συγκλονιστικό ημιτελικό την Ηλιούπολη στο Ολύμπιο με 5-4 και βασικό τερματοφύλακα τον Γιάννη Αποστολόπουλο λόγω αποβολής του Κώστα Παππά.

Τερματίζοντας 2η στην κανονική περίοδο και με πρόκριση στον τελικό κυπέλλου η ομάδα έμπαινε δυνατά στα Play-off που θα διεξάγονταν σε σειρές best of 3. Στα προημιτελικά απέκλεισε με 2-0 την Ολυμπιάδα και στον Ημιτελικό τον Ηνίοχο σε δυνατές σειρές για να βρει την Αθήνα 90 στους τελικούς. Η σειρά των τελικών ξεκινούσε στην Πολιτεία και το Καλτσέτο ξεκίνησε καταιγιστικά με το σκορ στο 16′ να είναι 5-0 και στο ημίχρονο 5-1. Η ομάδα κατάφερε να ξεμπλοκάρει και με ένα παθιασμένο σερί έφτασε στο 5-4 και αργότερα στο 6-5. Δυο περίεργες αποφάσεις και ένα δεκάμετρο έκαναν το σκορ 8-5 για την Αθήνα.

Κοιτώντας τους αντίπαλους να φτάνουν στο Ολύμπιο διέκρινα στα μάτια τους πως σε καμία περίπτωση δεν περίμεναν αυτό που θα επακολουθούσε. Μια θύελλα πραγματική, με πάθος, μυαλό, συγκέντρωση. Παράλληλα μια φοβερή εξέδρα με τα χαρτάκια αλά Μπομπονέρα να έχουν κάνει την εμφάνιση τους και ένα πάθος από τους οπαδούς μας που θα ακολουθούσε και στην Πολιτεία αλλά και στον τελικό κυπέλλου.

Το αποκορύφωμα ήταν το σάλτο του πατέρα του Τρουλιτάκη για να τον αγκαλιάσει μέσα στο παρκέ μόλις σκόραρε. Τελικό σκορ 6-3 και η τρανή απόδειξη πως αυτή η ομάδα άλλαξε, δεν λύγισε από την πίεση που δημιουργούσε η ίδια στον εαυτό της και κατά την άποψη μου αν δεν μεσολαβούσαν δύο εβδομάδες μεταξύ δεύτερου και τρίτου τελικού το momentum που είχε δημιουργήσει δεν άλλαζε. Ήταν η πρώτη φορά για χρόνια που ομάδα σε τόσο κρίσιμο αγώνα κέρδιζε την Αθήνα ’90 και θα επακολουθούσε και συνέχεια. Μπορεί να μην τα κατάφερε στον 3ο τελικό αλλά είχε αποδείξει πολλά στον ίδιο της τον εαυτό και η ψυχή της επανεμφανίστηκε στον τελικό κυπέλλου όπως σαν διηγήθηκαν και οι πρωταγωνιστές εκείνης της βραδιάς”.