ΕΜΕΙΣ

To futsalhellas.com ειναι το μόνο portal του ελληνικού futsal που καταγράφει τους αγώνες και τις προσπάθειες των ανθρώπων του αθλήματος εδώ και 20 χρόνια. Εκτός απο τα ιστορικά στοιχεία, το φωτογραφικό υλικό, την ενημέρωση απο τα πρωταθλήματα του εξωτερικού αλλά και τα ρεπορτάζ, είμαστε εδώ για να καταγράψουμε όλα όσα συμβαινουν στο αθλημα εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου σε όλες τις κατηγορίες. Η ματιά μας είναι πάντα αντικειμενική και ειλικρινής με μοναδική πρόθεση να βοηθήσουμε όλους σας να είστε ενημερωμένοι, τεκμηριωμένοι, αλλά και να διατηρούμε τη φλόγα να καίει. Το μεγάλο στοιχημα για το αθλημα ειναι η αναπτυξη και η εξέλιξη. Οσο ο χώρος του futsal ειναι παρθένος και αθλητικά υγιής, εμείς θα είμαστε συνοδοιπόροι στην ανάπτυξη και την εξάπλωση του με ενημέρωση, προτάσεις, και εκδηλώσεις.

Ο στόχος μας είναι να βοηθήσουμε το futsal να κάνει βήματα μπροστά και να δημιουργήσει γερές βάσεις για το μέλλον. Οι ανθρωποι που το απαρτίζουν σίγουρα το αξίζουν. Σας προσκαλούμε λοιπόν σε ενα ταξίδι στον κόσμο του πιο συναρπαστικού αθληματος στον κόσμο, τον κόσμο του ποδοσφαίρου σάλας!

15.4.2007

Δημήτρης Νικολάου - Futsal HellasΉταν πριν 9 χρόνια, όταν χάσαμε τον φίλο, τον προπονητή, την έμπνευση αυτού του αθλήματος από κοντά μας. Η μέρα που έφυγε ο Δημήτρης, για πολλούς από εμάς, δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιοί, θυμόμαστε σαν ελάχιστο φόρο τιμής τον Δημήτρη Νικολάου.Ο Δημήτρης γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1964 στην Αθήνα, και ήταν παντρεμένος με την Έλενα με την οποία απέκτησε δύο παιδιά τον Απόστολο και την Νίκη. Υπήρξε παίκτης και αρχηγός στην Αθήνα 90 από το 1997 μέχρι το 2000, στα πρώτα χρόνια του αθλήματος στην χώρα μας. Από το 2000 μέχρι το 2003 υπήρξε προπονητής του Δούκα και από το 2003 έως το 2006 προπονητής των εκπαιδευτηρίων Πλάτωνα. Οι γνώσεις του για το άθλημα, η μεταδοτικότητα του σαν προπονητής, αλλά και η τρέλα του με το άθλημα που μετέδιδε σαν μικρόβιο, τον έκαναν κατά πολλούς τον πρωτεργάτη στην μετάδοση και εξέλιξη του αθλήματος. Οι επαφές του με ανθρώπους στο εξωτερικό επιβεβαιώνουν ότι η σχέση του με το futsal ξεπερνούσε τα στενά όρια της Ελλάδας και είχε επιρροές από διεθνή πρωταθλήματα.

Τον Νοέμβριο του 1998 εμπνεύστηκε πρώτος την ανάγκη ενημέρωσης του χώρου μέσω διαδικτύου, δημιουργώντας το www.futsalhellas.com που μέχρι σήμερα αποτελεί το σημείο αναφοράς του αθλήματος.

Ο Δημήτρης διαγνώστηκε με καρκίνο το 2006 μετά από μια εξέταση ρουτίνας, και πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα για πάνω από έναν χρόνο με την ασθένεια του. Τον Αύγουστο του 2006 και μετά από την πρόσκαιρη βελτίωση της υγείας του, ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος και υπό την καθοδήγηση του η ομάδα -με υπηρεσιακό προπονητή τον Κώστα Ρούπτσο- ταξίδεψε στην Ουγγαρία το 2007 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ο Δημήτρης έφυγε από την ζωή στις 15 Απριλίου του 2007, νικημένος από την ασθένεια που όπως ο ίδιος έγραψε: «Δεν είναι μια πάλη, μια μάχη ή ένας ποδοσφαιρικός αγώνας όπου και τα δύο μέρη στο τέλος παραμένουν όρθια. Δεν είναι ένας πόλεμος με έναν κατακτητή και έναν κατακτημένο. Πρόκειται για έναν πόλεμο που έχει πλέον προχωρήσει για τα καλά, που ξεκίνησε εδώ και έξι μήνες – σύμφωνα με τα λεγόμενα των γιατρών- και στο οποίο εγώ συμμετέχω μόνο εδώ και λίγες μέρες. Δεν αρκεί μόνο να βγάλει έναν νικητή, πρέπει να βγάλει έναν ζωντανό και έναν πεθαμένο! ή εμένα ή εκείνον.» Ο πιστός του φίλος Mico Martic (www.futsalplanet.com), έκτοτε έχει ονομάσει το ετήσιο βραβείο του καλύτερου προπονητή του κόσμου σε βραβείο Δημήτρη Νικολάου.

Οι παίκτες και φίλοι του στον Πλάτωνα ανέβασαν λίγο καιρό μετά αυτό το video.

Ο στενός συνεργάτης και φίλος του Κώστας Χρυσάφης, έγραψε τότε: «Kάποιες φορές η ωμότητα της ζωής δεν έχει όρια…ο Δημήτρης Νικολάου στις 07:30 το πρωί της Κυριακής 15 Απριλίου σταμάτησε να αναπνέει μετά από πολύμηνη και άνιση μάχη με τον καρκίνο. Το πάθος του Δημήτρη για την ζωή και τον αθλητισμό δεν θα σταματήσει να εμπνέει κανέναν από εμάς που είχαμε την τύχη να μοιραστούμε την ευφυία του και τα οράματα του.» (αναπαραγωγή απο το άρθρο του Κώστα Χ. στο www.salanews.gr στις 15.04.2007).

Τον Δημήτρη τον συνοδεύσαμε στον τάφο του εκείνη την Δευτέρα 16 Απριλίου, κουβαλήσαμε το φέρετρο του, κλάψαμε πάνω από το μνήμα του και δεν σταματήσαμε έκτοτε να τον μνημονεύουμε στις συζητήσεις μας. Η κληρονομιά του ξεπερνάει τον μικρό φουτσαλικό κόσμο μας, και η αίσθηση της αδικίας για τον πρόωρο χαμό του δεν ξεπερνιέται με τίποτα.

Θα είμαστε όμως εδώ να τον τιμάμε, και να συνεχίζουμε το έργο του.