Futsal History X: Ο Δημήτρης Κάτσος για το ξεκίνημα της Σάλας

Από τους πρώτους παίκτες που έπαιξαν ποτέ και αγάπησαν το άθλημα στην Ελλάδα, αν και τον απορρόφησε τελικά το κλασσικό ποδόσφαιρο, ο Δημήτρης Κάτσος έχει πολλά να θυμηθεί και αλλά τόσα να εξιστορήσει. Με συμμετοχή στα πρώτα πειραματικά πρωταθλήματα (με συμμετοχή παικτών κάτω των 23) αλλά και σε ανεξάρτητα τουρνουά με ομάδες που αποτέλεσαν τις “προνύμφες” των επίσημων συλλόγων της Σάλας. Απολαύστε μια από καρδιάς αφήγηση μερικών από τις πρώτες κυριολεκτικά στιγμές του αθλήματος στην χώρα μας, πίσω στο 1994 επιστρέφοντας στο παρελθόν με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για τους πρωταγωνιστές και το άθλημα στο ξεκίνημα.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Η πρώτη επαφή μου με το Futsal (τότε 5Χ5) θυμάμαι ήταν στο μακρινό 1994, όταν ανήλικος ακόμη και παραμονές πανελλαδικών εξετάσεων έπαιξα στο γηπεδάκι του Θόδωρου Ντάρλα στο Πολύδροσο. Πρέπει να ήταν το δεύτερο γήπεδο στην Ελλάδα με τάπητα μοκέτα (μετά από το «Μουντιαλίτο» του Ρότσα στην Κάτω Κηφισιά) και τότε κατενθουσιάστηκα. Ήταν δύο παρέες- ομάδες με παιδιά από το Κολέγιο Αθηνών και έπαιξα με αντίπαλο τότε τον μετέπειτα συμπαίκτη και «μπόμπερ» της σάλας Στέφανο Μιχάλη. Για την ιστορία, κερδίσαμε με 2 γκολ διαφορά οριακά, αλλά το σημαντικό ήταν ότι για εμένα, που ήμουν συνηθισμένος να παίζω στα χωμάτινα γήπεδα στο κλασσικό ποδόσφαιρο σε μεγάλους αγωνιστικούς χώρους, με πολύ «νεκρό» χρόνο παιχνιδιού, το παιχνίδι στο «καλτσέτο» σε μοκέτα με ποταμίσια άμμο, με γρήγορη επαναφορά και πολλές επαφές μπάλας λόγω συρματοπλεγμάτων γύρω-γύρω και εναλλαγές στις φάσεις και στο σκορ ήταν το κάτι άλλο…

ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΟΥ «ΚΑΛΤΣΕΤΟ»

Αμέσως την επόμενη χρονιά φτιάξαμε ομάδα με φίλους και αρχίσαμε να παίζουμε στο εσωτερικό πρωτάθλημα του «καλτσέτο» στο Πολύδροσο. Εκεί γνώρισα ως αντίπαλο τον Κώστα τον Παππά έναν τερματοφύλακα αίλουρο που αργότερα έκανε μεγάλη καριέρα στη σάλα. Κάποια στιγμή μάλιστα θυμάμαι ότι κατά λάθος τον κλώτσησα στο κεφάλι πάνω σε προσπάθεια για σουτ, αλλά αυτός όχι μόνο δεν «μανούριασε» αλλά συνήλθε γρήγορα και συνέχιζε να παίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα – χαρακτηριστικό της γερής του κράσης και του ήθους του.

Μετά έπαιξα στην ισχυρή «ΤΣΣΚΑ» του Ιάσονα Δεμοίρου και του Σέλε Όσιμ (σ.σ. γιος του Ίβιτσα Όσιμ) και επίσης στο γήπεδο του «καλτσέτο» στις Αδάμες, στη θρυλική «Labora» μια ομάδα τότε 40άρηδων, 50άρηδων και βάλε σε ηλικία που σάρωναν τα κύπελλα και είχαν μεγάλες προσωπικότητες όπως το Ρένο Gosevic παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και τον Τάκη τον Περσία παλαίμαχο του Ολυμπιακού. Ήμουν τότε ο «μικρός» των ομάδων αλλά και εξελίξιμος παίκτης που έδινε ενέργεια και σκοράρισμα και ομολογώ ότι έμαθα πολλά παίζοντας μαζί τους και κατακτώντας κύπελλα.

Εκτός από τον ίδιο το Θόδωρο Ντάρλα που ήταν πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και βιρτουόζος της μπάλας και έπαιζε στα γήπεδα στην θρυλική «Panda», έρχονταν τακτικά διάφοροι ποδοσφαιριστές επαγγελματίες και μη και έπαιζαν στα πρωταθλήματα του καλτσέτο ως αντίπαλοι χαρακτηριστικά θυμάμαι τον Αντώνη Νικοπολίδη (εν ενεργεία τότε στον Παναθηναϊκό στη σκιά του Γιόζεφ Βάντσικ), τον Νίκο Πιά της ΑΕΚ, τον Βέλιμιρ Ζάετς (ο δυσκολότερος αντίπαλος που έχω αντιμετωπίσει ποτέ) και άλλους που τώρα δε μπορώ να θυμηθώ…

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ

Αυτό που θυμάμαι σίγουρα όμως ήταν ότι από τότε ο Ντάρλας το «πάλευε με νύχια και με δόντια» να αποκτήσει κύρος και αναγνωρισιμότητα το 5Χ5 και να γίνει επίσημο άθλημα. Και κάπου στο 1996 ήταν που γεννήθηκε η ιδέα να μαζέψει τους καλύτερους που έπαιζαν στα γήπεδά του και να φτιάξει μια μικτή ομάδα και να πραγματοποιηθεί πρωτάθλημα και με άλλους συλλόγους ή άλλες ομάδες που προέρχονταν από αντίστοιχα γήπεδα που είχαν στο μεταξύ αρχίσει να λειτουργούν όπως π.χ. του Θανάση του Τσακανίκα στου Ζωγράφου.

Έτσι φτιάχτηκε η πρώτη επονομαζόμενη «Μικτή ομάδα» του Καλτσέτο με παίκτες που παίζαμε παράλληλα στο κλασσικό 11αρι αλλά και στο καλτσέτο (δεν υπήρχαν φυσικά δελτία για το 5Χ5) και συμμετείχαμε σε Πειραματικό Πρωτάθλημα. Θυμάμαι την πρώτη αυτή ομάδα με παίκτες όπως οι Κώστας Παππάς, Γιάννης Μάντης, Δημήτρης Κάβαλος, Ιορδάνης Τσαβδαρίδης, Παναγιώτης Κανδύλης, Αριστείδης Οικονόμου και προπονητικό τιμ τους Γιώργο Σιούλα, Νεκτάριο Πουλογιαννόπουλο (παίκτης-τερματοφύλακας-προπονητής), Θοδωρή Πουλογιαννόπουλο, Κώστα Παπαροδόπουλο, Βαγγέλη Παλάτζα και τον Απόστολο Μπελτσίδη. Τα γήπεδα προπονήσεων και αγώνων ήταν «ανοικτά» παίζαμε κανονικά με βροχές και χιόνια.

Θυμάμαι σε έναν αγώνα του Πρωταθλήματος αυτού στις Αδάμες, μέσα στο καταχείμωνο βράδυ, είχε έρθει συνεργείο από τον ΑΝΤ1 και την εκπομπή ΣΟΥΠΕΡ ΣΑΒΒΑΤΟ και είχα κάνει δηλώσεις – διαφήμιση για το 5Χ5, ώστε να προσελκύσουμε κόσμο στο άθλημα.

Στο πρώτο αυτό πρωτάθλημα παίξαμε στον ημιτελικό εναντίον της ομάδας του Ζωφράφου όπου σκόραρα 3 φορές για να κερδίσουμε και να φτάσουμε στον τελικό με αντίπαλο το Κερατσίνι. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, αντίπαλη ομάδα με όλους παίκτες επαγγελματίες της ομάδας του 11Χ11 στη Δ΄ Εθνική πρωταθλητές που ανέβαιναν Γ΄ Εθνική. Μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση ο Τσιρτσίκος που έπαιξε για χρόνια επαγγελματικά 11άρι, αλλά θυμάμαι και τον Στέφανο Σοϊλεμέ, με χαρακτηριστικά πολύ γρήγορου αριστεροπόδαρου και τεχνίτη παίκτη – εξτρέμ, που χρησιμοποιούσε καλά και το δεξί πόδι (πολύ σπάνιο αυτό για αριστεροπόδαρο την εποχή εκείνη). Παίξαμε για πρώτη φορά σε κλειστό γήπεδο στα «Εκπαιδευτήρια ο Πλάτων». Δεν θυμάμαι να υπήρχαν τότε παπούτσια για κλειστό γήπεδο, έπαιξα φορώντας παπούτσια του τρεξίματος! Παρότι προηγηθήκαμε, τελικά ηττηθήκαμε 1-2 αλλά παίξαμε πολύ καλά και το ότι έβαλα το πρώτο γκολ στον τελικό του πρώτου πρωταθλήματος απέναντι σε αυτή την ομάδα ήταν μία μεγάλη στιγμή για εμένα.

Την επόμενη σεζόν, στο δεύτερο πρωτάθλημα μπήκαν περισσότερες ομάδες όπως η Χαλκίδα, ο Κόσμος Βορείων Προαστίων και άλλες, ενώ τότε συμμετείχα με μία ομάδα του ΣΑΚΑ (Σύλλογος Αποφοίτων Κολλεγίου Αθηνών) όπου παίξαμε ως συμπαίκτες με τον Δημήτρη Κουνταρδά, αλλά και τους Ηλία Ιωάννου και Νότη Μαχαίρα που έκαναν σύντομα επαγγελματική καριέρα στο 11άρι στην Α΄ Εθνική.

Η «ΜΠΟΤΑΦΟΓΚΟ»

Τα επόμενα χρόνια, αφοσιώθηκα στο κλασσικό 11άρι και δεν συμμετείχα στα πρωταθλήματα του 5X5 που σιγά σιγά άρχισαν να γίνονται περισσότερο επίσημα υπό την αιγίδα της ΕΠΟ, με περισσότερες ομάδες και καλύτερη οργάνωση. Παρόλα αυτά ήμουν κοντά στο χώρο συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα στα γήπεδα του καλτσέτο, που μετονομάστηκε σε Αθήνα 90, αλλά και σε ευρύτερης απήχησης πρωταθλήματα 5Χ5 με μία παρέα φίλων την επονομαζόμενη «Μποταφόγκο». Η αναγνωρισιμότητα του αθλήματος είχε αρχίσει επιτέλους να ανεβαίνει, έστω και με αργά βήματα. Είχαμε πολύ καλή ομάδα, παίζαμε ωραία, ευχαριστιόμασταν το παιχνίδι και φυσικά κερδίζαμε τίτλους και αναγνώριση. Ο κορμός της ομάδας αποτελούνταν από ονόματα που δε χρειάζονται συστάσεις: Σταύρος Τριτσώνης (τερματοφύλακας), Μιχάλης Παπαδόπουλος, Γιάννης Διαμαντούρος, Γιάννης Μοστριός, Γιάννης Μπρούστας, Αλέξης Μοστριός, Walker Wright και αργότερα Φάνης Βλαστός, Ηλίας Μπούσμπουρας, Άκης Ηλιάδης, Σωκράτης «Socrates» Πούλιος, Ηλίας Οικονομίδης.

Οι αντίπαλες ομάδες αποτελούνταν από παίκτες πρώτης γραμμής της ελληνικής σάλας (Νικολάου, Γκουγκουλίτσας, Δεμοίρος, Παναγόπουλος, Μετεβελής, Λίτος, Μιχάλης, Βανδώρος, Λιούτας, Παππάς, Αχής, Κουβαράς, Καβαδίας, Πάνου, Πρίφτης κ.α.) αλλά και παίκτες «ονόματα» του κλασσικού επαγγελματίες και ερασιτέχνες και γίνονταν μεγάλες μάχες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Ηλία τον Πρίφτη να λέει: «Ο Σταύρος και ο Κάτσος, όταν παίζουμε αντίπαλοι πάντα φέρνουν τη μικτή Αθήνας για να με κερδίσουν»… Δεν είχε κι άδικο και πάντα κερδίζαμε έστω και οριακά παρότι έπαιζε καταπληκτικά απέναντί μας. Αυτοί οι αγώνες ήταν μία ευκαιρία για όλους μας είτε παίζαμε στο κλασσικό 11άρι είτε στο mini football που μετατράπηκε σε futsal να ξεφύγουμε από το παιχνίδι της οργανωμένης ομάδας και τις αυστηρές τακτικές και να παίξουμε πιο ελεύθερα χωρίς να καταπιέζουμε τη δημιουργικότητα και τις αρετές μας και να χαρούμε την έννοια της ομάδας-παρέας. Κορυφαίες στιγμές θυμάμαι την κατάκτηση του Πρωταθλήματος J&B στα γήπεδα της «Athina 90» στις Αδάμες (2001), την κατάκτηση του καλοκαιρινού πρωταθλήματος στο Δαΐς (2004), καθώς και την 3η θέση στο πρωτάθλημα του περιοδικού Five On Five (2002) καθώς ηττηθήκαμε από τον Ερμή Κορυδαλλού (ομάδα επαγγελματική Γ΄ Εθνικής του 11Χ11).

Σε ένα από τους αγώνες του Πρωταθλήματος αυτού, καλοκαίρι του 2002, αντιμετωπίσαμε την ομάδα Nerazzuri του Puma Soccer Club αποτελούμενη από τους εν ενεργεία διεθνείς Καραταΐδη, Παχατουρίδη, Τζιωρτζόπουλο, Μαυρομμάτη, Τζούλη , Μπαλογιάννη κ.α. Σε αυτή την ομάδα έπαιζε κι ο Γεωργάτος (τότε παίκτης της Ίντερ στο απώγειο της καριέρας του) αλλά σε εκείνο τον αγώνα δεν κατέβηκε να αγωνιστεί. Κάναμε πλάκα μεταξύ μας ότι ίσως φοβήθηκε… Τελικό σκορ 5-5, αγώνας διαφήμιση για το 5Χ5.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ «ΑΤΗΙΝΑ 90»

Ήταν το καλοκαίρι του 2006 και ψάρευα στην Αλόνησο, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Απόστολος Μπελτσίδης. Με ρώτησε με μεγάλη αποφασιστικότητα εάν ήθελα να ασχοληθώ σοβαρά με το Futsal και να παίξω στην Αθήνα 90, καθότι όλα τα χρόνια έπαιζα με δελτίο στο 11Χ11 στην Α΄ΕΠΣΑ. (Σημείωση: μου το είχε ξαναπροτείνει και το 2001 όταν έγινε η απόσχιση από παίκτες της Αθήνα 90 που πήγαν στο Δούκα και ήθελε να στελεχώσει με νέους παίκτες την ομάδα).

Μετά από αρκετά χρόνια στο 11άρι σκέφτηκα να δοκιμάσω ένα χρόνο στο Futsal, κυρίως για την εμπειρία του αθλήματος αλλά και τη συμμετοχή στο UEFA FUTSAL CUP (Κύπελλο Πρωταθλητριών), στον Όμιλο που θα γινόταν στην Κροατία. Εντάχθηκα στην ομάδα, από την αρχή της προετοιμασίας, στις κλασσικές «Μπελτσίδειες» προπονήσεις στο Άλσος και στο Στάδιο Γαλατσίου, τα τεστ κούπερ, τις ανηφοροκατηφόρες, τα ανεβοκατεβάσματα σκάλας και τα 4Χ4 (ήμουν συνηθισμένος από προετοιμασίες σε αυτά) και μετά προσπάθησα να προσαρμοστώ στη «σάλα». Το άθλημα είχε στο μεταξύ αλλάξει πολύ και προοδεύσει, όλοι οι αγώνες σε κλειστά γήπεδα, «βαριά» μπάλα, έπρεπε να μάθω ένα σωρό συστήματα και τακτικές και αυτό μου πήρε κάποιο χρόνο.

Είχαμε πάει εκείνη τη σεζόν μαζί με τους Χάρη Τανταρούδα, Στρατή Παπαευστρατίου και Τάσο Ρεντούμη, όλοι καλοί παίκτες αλλά δεν είχαμε γνώση ούτε καν των βασικών τακτικών. Ο τελευταίος ήταν φίλος του Μπεγκάι και ο Γκέντι συχνά τον πείραζε στις προπονήσεις: «Κόουτς τι τον βάζεις να παίζει αυτός είναι ταβερνιάρης δεν ξέρει μπάλα». Τότε νόμιζα ότι το έλεγε αυτό επειδή δεν ήταν και ο πρώτος τεχνίτης αλλά κυρίως δυνατός και καλός αμυντικός. Μετά από χρόνια έμαθα ότι όντως ήταν ιδιοκτήτης ταβέρνας, αυτή ήταν η δουλειά του, ήταν κυριολεξία!!! Επίσης, επειδή ήταν γκριζομάλλης, στην Κροατία οι Κροάτες φίλαθλοι τον έλεγαν Νικοπολίδη και έβγαζαν φωτογραφίες μαζί του!

Ο Μπελτσίδης προκειμένου να δώσει κίνητρο και να αυξήσει τον ανταγωνισμό στις προπονήσεις έλεγε ότι ως τα Χριστούγεννα εμείς οι rookies θα έχουμε μάθει τα «βασικά» και ότι θα κερδίζουμε τη βασική τετράδα, αν μπορούσε να θεωρηθεί κάποια βασική τετράδα καθώς η ομάδα είχε πληρέστατο ρόστερ με όλους καλούς παίκτες. Ήταν τότε και η πρώτη χρονιά του Δημήτρη Θεοφίλου στην ανδρική ομάδα, πολύ σημαντική «εσωτερική» μεταγραφή. Τα διπλά των προπονήσεων ήταν πιο δυνατά από τα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος. Ήταν τέτοια η ποιότητα και το βάθος του ρόστερ, που θυμάμαι ένα φιλικό που είχαμε κάνει Athina 90 εναντίον της τότε Εθνική Ελλάδος (με κάποιους παίκτες μας να παίζουν με την Εθνική) με ισόπαλο τελικό αποτέλεσμα και που ήταν και ότι πιο ποιοτικό είχε παιχτεί εντός Ελλάδος εκείνη τη σεζόν.

Στην Ευρώπη συμμετείχαμε στο Σπλιτ σε όμιλο με άλλες τρεις ομάδες AIK SKOVDE (Σουηδία), ARAZ NAXCIVAN (Αζερμπαϊτζάν) και την οικοδέσποινα MNK BRODOSPLIT που είχε στις τάξεις της και τον Robert Jarni (πρώην της Ρεάλ Μαδρίτης, του ΠΑΟ και 3^ος με την Κροατία στο Μουντιάλ του 1998). Πρώτος αγώνας με τους Σουηδούς που ήταν ομάδα 11Χ11 Β΄ Εθνικής Σουηδίας και που απλά έπαιζαν Futsal το χειμώνα που διακοπτόταν το πρωτάθλημά τους λόγω χιονιών. Και στο Futsal στην πατρίδα τους είχαν βγει πρωταθλητές. Το παλέψαμε το παιχνίδι αλλά ήμασταν πολύ κουρασμένοι λόγω του ταξιδίου Οδύσσειας (πούλμαν Αθήνα-Πάτρα, πλοίο 36 ώρες ως Βενετία και πάλι πούλμαν 10 ώρες ως το Σπλιτ) και μετά καπάκι απογευματινή προπόνηση, ύπνος, πρωινή προπόνηση και απόγευμα αγώνας! Ήττα με 2-5 που μείωσε πολύ τις πιθανότητες πρόκρισης. Ακολούθησε ο αγώνας με τους Αζέρους, παίξαμε καλά αλλά εκείνοι ήταν σε άλλο επίπεδο και φαβορί του γκρουπ και ήρθε φυσιολογικά η ήττα 1-6. Τελευταίος αγώνας όπου τα δώσαμε «όλα για την πρόκριση» εναντίον των Κροατών. Μοιρασμένος αγώνας ως το 35΄περίπου εκεί λίγο η κούραση, λίγο η έδρα, λίγο η διαιτησία και χάσαμε στις λεπτομέρειες 3-6. Αξιοπρεπής παρουσία – αν και η ομάδα θα έπρεπε να είχε προετοιμαστεί καλύτερα για την πρόκριση στους 16 – και ανεπανάληπτες εμπειρίες. Οι αγώνες αυτοί εμένα που δεν είχα εμπειρία από Futsal κυριολεκτικά με ανέβασαν αυτόματα τουλάχιστον ένα επίπεδο. Άλλος ρυθμός, άλλη νοοτροπία, άλλο επίπεδο γενικότερα…

Από το ταξίδι αυτό έχω να θυμάμαι μεταξύ άλλων τις εξής ιστορίες:

Η πρώτη ήταν ότι αμέσως μετά τον πρώτο αγώνα κλήθηκα αιφνιδιαστικά από την ΟΥΕΦΑ για anti-dopping control μαζί με το Δημήτρη Αρβανίτη και άλλους δύο Σουηδούς παίκτες. Οι 3 ολοκληρώσαμε γρήγορα τη διαδικασία, αλλά ο Δημήτρης είχε στεγνώσει από υγρά και δε μπορούσε να «βγάλει» την απαραίτητη ποσότητα δείγματος. Ήπιε όλα τα μπουκάλια με νερό, μπύρες χωρίς αλκοόλ που μας είχαν φέρει εκεί αλλά τίποτα… Και ο Ελβετός γιατρός της ΟΥΕΦΑ ήταν πολύ αυστηρός, δε δεχόταν «εκπτώσεις» στην ποσότητα αλλά φοβόταν να του δώσουμε να πιει μπύρα με αλκοόλ, μήπως μεθούσε και είχε απρόβλεπτη συμπεριφορά!!! Είδαμε και πάθαμε να τον πείσουμε και με τα πολλά πήγαμε στην πόλη και αγοράσαμε μπύρες και νερά καθότι ήταν πλέον περασμένα μεσάνυχτα και είχαν φύγει και οι φύλακες του γηπέδου και τελικά τον άφησε να τις πιει «υπ’ ευθύνη» του!!! για να ολοκληρωθεί η διαδικασία… Γυρίσαμε στη μία το πρωί στο ξενοδοχείο.

Η δεύτερη ήταν που μου έδωσε να καταλάβω πόσο πάθος έχουν οι Κροάτες με τον αθλητισμό και τις ομάδες τους. Οι αγώνες γίνονταν στο αθλητικό κέντρο «Γκρίπε» του Σπλιτ, έδρα της πάλαι ποτέ μπασκετικής Γιουγκοπλάστικα με τα κύπελλα της ομάδας του Κούκοτς και του Ράτζα να κοσμούν το γήπεδο – σε έπιανε δέος. Παίζαμε στην κεντρική σάλα των 6.000 θεατών πανευρωπαϊκούς αγώνες αλλά δεν είχαμε πάνω από 200-300 θεατές. Κάποια στιγμή μετά το δεύτερο αγώνα μας κάνω μία βόλτα στο γήπεδο και ανακαλύπτω μία μικρότερη σάλα χωρητικότητας 1.500 περίπου θεατών όπου γινόταν αγώνας Futsal Κροατικής Λίγκας. Τον αγώνα παρακολουθούσαν όχι 1.500 θεατές αλλά 2.000 θεατές στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον και είχαν δημιουργήσει μία φοβερή ατμόσφαιρα με απίστευτο πάθος! Αλλά και στους δρόμους όταν έπαιζε η Εθνική τους ομάδα εναντίον της Αγγλίας εκείνες τις μέρες γινόταν χαμός παντού σημαίες Κροατίας και στο τέλος πανηγύριζαν έξαλλα μία νίκη σε προκριματική φάση Euro.

Η τρίτη ήταν στη Βενετία στην επιστροφή όπου κάναμε βόλτα στην πόλη και κάποια στιγμή σταμάτησα κάτι να δω σε ένα μαγαζί και καθυστέρησα. Οι υπόλοιποι με έχασαν για λίγο και άρχισαν να με ψάχνουν. Τότε ο συμπαίκτης μου και συγκάτοικος στο δωμάτιο Σταύρος Τσάτσας άρχιζε να φωνάζει δυνατά μέσα στην πόλη: « Κάτσοοοο, Κάτσοοοο που είσαι ρε Κατσοοοο???» Στην Ιταλία αυτό ισοδυναμεί με μεγάλη βρισιά και τότε είδαμε όλους τους Ιταλούς που τον άκουσαν να μας κοιτούν πολύ περίεργα….

Όσον αφορά στις αγωνιστικές εγχώριες υποχρεώσεις ήμασταν σαφώς σε καλύτερο επίπεδο από τις άλλες ομάδες, (ο Δούκας τότε ήταν φάση ανανέωσης της ομάδας) αλλά με τον Πλάτωνα των Μοστριού, Κουβαρά, Καβαδία, Κοκοτσάκη, Μορφέση, Κουνταρδά ήταν ντέρμπι.

Οι 2-3 βαθμολογικές απώλειες που κάναμε στη σεζόν ήταν χωρίς ουσιαστική επίπτωση και τελικά κατακτήσαμε το νταμπλ. Δυστυχώς δε μπόρεσα να βοηθήσω την ομάδα τους τελευταίους δύο μήνες λόγω ενός τραυματισμού στο ώμο, ήμουν εκτός. Γενικά, ήταν μια σαιζόν με αρκετούς τραυματισμούς και με διαστρέμματα για εμένα αλλά κατάφερα 25 συμμετοχές και 13 γκολ, καλή επίδοση για 30χρονο rookie του αθλήματος. Τελευταίο μου παιχνίδι ήταν εναντίον του Δούκα στο κλειστό της Πολιτείας όπου σκόραρα δις, αλλά το παιχνίδι σημαδεύτηκε από κάποια μικροεπεισόδια στο τέλος, ενδεικτικό της έντασης που υπάρχει πάντα στους αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων στο «ελ κλάσσικο» της σάλας.

Τα επόμενα χρόνια σίγουρα τα θυμούνται καλύτερα οι νεώτεροι. Παραδίδω τη σκυτάλη για να παραθέσουν τις δικές τους ιστορίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε

Futsal History X: Ο Ηλιάδης θυμάται το 3Χ3 στη Μάλτα και τη μάχη με την Αλμάτι

Futsal History X: Ο Δημήτρης Βεργίτσης θυμάται

Futsal History X: Mανώλης Συλιγνάκης και το Κύπελλο με Πλάτωνα

Futsal History X: Ο Πάνου εξιστορεί μια μεγάλη ανατροπή και άλλες μαγικές στιγμές

Futsal History X: Ο Γκαϊφύλλιας δεν ξεχνά έναν τελικό που τον στιγμάτισε

Futsal History X: Απολαυστική αφήγηση του Γιάννη Ζιάβα με μπόλικο θέαμα και… ένταση!