Δεν είναι απλά δύο Έλληνες παίκτες που παίζουν σε ομάδες του εξωτερικού. Είναι δύο ελληνόπουλα, δύο ταλέντα, δύο προϊόντα του ελληνικού futsal, που εκπροσωπούν τον εν Ελλάδι χώρο της Σάλας και μας κάνουν περήφανους. Το futsalhellas.com επικοινώνησε μαζί τους, τους ρώτησε για τη ζωή τους, την καθημερινότητά τους και τον ρόλο τους στις ομάδες που αγωνίζονται, ενώ δεν παρέλειψε να τους βάλει και στη διαδικασία της αναπόφευκτης σύγκρισης των πρωταθλημάτων που συμμετέχουν σε σχέση με το ελληνικό. Ο Κωστής Πάνου και ο Μάκης Μιχαλίτσης περιγράφουν τι συνάντησαν, τις δυσκολίες αλλά και τις θετικές εντυπώσεις που αποκόμισαν και δίνουν συμβουλές, αλλά και θάρρος, στα νέα παιδιά που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν τα βήματά τους.
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΝΟΥ: La perla griega
Γεννημένος στις 23/10/1997 ο Κωστής Πάνου έγινε γνωστός στην ελληνική σάλα για το ξεχωριστό ταλέντο του που άρχισε να ξετυλίγει από τις ακαδημίες της Αθήνα ’90. Οι πρώτες του συμμετοχές στην κατηγορία των ανδρών ήρθαν πολύ νωρίς, ενώ ήταν ακόμα στους Παίδες, και ύστερα από τη μετακίνησή του στον Υπερίωνα, όπου αγωνιζόταν ταυτόχρονα στους άνδρες και στους εφήβους, ήρθε το συμβόλαιο με τον μεγαλύτερο σύλλογο futsal στον κόσμο. Η Inter Movistar τον έκανε δικό της, σε ηλικία μόλις 17 χρονών, με σκοπό να του δώσει την ευκαιρία να δουλέψει στο κορυφαίο επίπεδο και με συμπαίκτες τον Ricardinho, τον Ortiz, τον Cardinal, τον Rivillos και τον τεράστιο Luis Amado. Οι Ισπανοί δεν άργησαν να τον χαρακτηρίσουν και “perla griega” (μετ. “ελληνικό διαμάντι”), αφού τους κέρδισε αμέσως με την κλάση του, τον χαρακτήρα του και την ποιότητά του ως παίκτης αλλά και ως άνθρωπος. Ύστερα από 2 χρόνια στη Μαδρίτη ο Κωστής μετακομίζει στη Navarra όπου συνεχίζει την καριέρα του, σε μια μεταβατική χρονιά για την ομάδα η οποία παραδοσιακά ήταν πολύ δυνατή και δημιουργούσε προβλήματα στο top-3 της ισπανικής λίγκας. Μιλήσαμε μαζί του για να μας πει πού τον βρίσκει η νέα χρονιά, για τη νέα του ζωή και τους στόχους του.
Καλησπέρα Κωστή, συναντάς άλλο ένα νέο περιβάλλον στην Ισπανία φέτος. Πες μας μερικά πράγματα για τη νέα σου ζωή και τι σου έκανε εντύπωση μόλις έφτασες εκεί.
Μετακόμισα στο Εχίδο, ένα προάστιο της Αλμερία στην περιφέρεια της Ανδαλουσίας. Είναι αρκετά ήσυχα και περνάω πολύ καλά εδώ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ο μεγάλος αριθμός μεταναστών. Η περιοχή λόγω της μικρής απόστασης από τα αφρικανικά παράλια προσελκύει πολλούς οικονομικούς μετανάστες, όπως και ολόκληρη η νότια Ευρώπη.
Δώσε μας κάποιες πληροφορίες για τη νέα σου ομάδα και τον ρόλο σου σε αυτή.
Η ομάδα μου είναι η Ejido FS και συμμετέχει στη Β2 κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος. Ο στόχος μας φέτος είναι η τριάδα, ξεκινήσαμε αρκετά καλά αλλά δυστυχώς είχαμε 3-4 τραυματισμούς σημαντικών παιχτών, με αποτέλεσμα να χάσουμε κάποιους πόντους που θα είχαμε κερδίσει. Βρισκόμαστε 10 βαθμούς από την κορυφή αλλά το ρόστερ της ομάδας δημιουργήθηκε για άνοδο και τίποτα δεν είναι απίθανο μέχρι την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. Φέτος έχω πολύ μεγάλο χρόνο συμμετοχής, γι’ αυτό και άλλαξα ομάδα το καλοκαίρι, και αντίστοιχα έχω και πολλές ευθύνες σε ό,τι αφορά τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Μου αρέσει πολύ ο ρόλος μου και πιστεύω ότι αυτά τα 3 χρόνια βελτίωσα πολλά πράγματα για να μπορώ φέτος να είμαι ένα από τα κύρια στελέχη μιας ομάδας που κυνηγάει σημαντικούς στόχους.
Το επίπεδο της ομάδας είναι επαγγελματικό; Κάνε μας μια σύγκριση με το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος.
Η ομάδα έχει 4 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές σε ό,τι αφορά τον μισθό, αλλά και τις υποχρεώσεις απέναντί της και οι υπόλοιποι είναι κατά κάποιο τρόπο ημιεπαγγελματίες. Αυτό σημαίνει ότι πέρα από το προκαθορισμένο πρόγραμμα προπονήσεων, πρέπει να ακολουθούμε και ατομικά προγράμματα εκγύμνασης και βελτίωσης τεχνικών στοιχείων. Σε ό,τι αφορά το επίπεδο συγκριτικά με το ελληνικό πρωτάθλημα είναι αρκετά δύσκολο και απαιτητικό. Υπάρχουν κάθε χρόνο ομάδες της Β2 που στο κύπελλο κερδίζουν ομάδες από την Α’ και την Β’ κατηγορία παίζοντας πολύ ωραίο futsal. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα είμαστε ακόμα πίσω και σε γνώση, και σε ανάδειξη νέων παιδιών. Όρεξη φαίνεται να υπάρχει και ελπίζω η είσοδος των δύο μεγάλων του κλασσικού ποδοσφαίρου (Α.Ε.Κ, Παναθηναϊκός) να τραβήξει περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί με τη σάλα.
Σε ό,τι αφορά τους προσωπικούς σου στόχους, ποιοι είναι αυτοί;
Αρχικά ήρθα στην Ejido FS για να πάρω παιχνίδια και αρκετό χρόνο συμμετοχής ώστε να βελτιώσω τα στατιστικά μου και κάθε χρόνος που περνάει να βρίσκομαι σε καλύτερη θέση και ατομικά, και ομαδικά. Βέβαια πλέον και το οικονομικό κομμάτι είναι πολύ σημαντικό και δεν μπορώ να το αφήνω σαν τελευταία προϋπόθεση στις επιλογές μου.
Τέλος, τι μήνυμα θα έστελνες στα νέα παιδιά που σε παρακολουθούν από την Ελλάδα και θα ήθελαν να ακολουθήσουν τα βήματά σου;
Να μην προδίδουν ποτέ τα όνειρά τους για κανέναν και για τίποτα! Σκληρή προπόνηση, αφοσίωση στο στόχο τους και σεβασμό σε αυτό που κάνουν. Αργά ή γρήγορα πάντα θα βγαίνουν κερδισμένοι.
ΜΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΙΤΣΗΣ: Από την Πολιτεία στην Α.Ε. Λεμεσού!
Ο Μάκης συστήθηκε στο ελληνικό futsal μέσα από μια πολύ περίεργη περίοδο για την ομάδα του, την Αθήνα ’90. Το προηγούμενο καλοκαίρι, και ύστερα από τη φυγή βασικών ποδοσφαιριστών από τους πρωταθλητές, ο προπονητής κ. Ζιάβας εμπιστεύθηκε τον νεαρό πορτιέρο να κάτσει κάτω από τα δοκάρια της ομάδας του. Αυτή η συγκυρία λοιπόν όχι μόνο δεν τον άγχωσε, αλλά του έδωσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δείξει το ταλέντο του και να πάρει σημαντικές παραστάσεις από ευρωπαϊκά παιχνίδια τόσο σε Preliminary όσο και σε Main Round. Έφτασε στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος ως βασικός και αν και δεν κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο, ολοκλήρωσε τη χρονιά με πολλές εξαιρετικές εμφανίσεις και ένα Κύπελλο. Η νέα χρονιά τον βρίσκει στη Λεμεσό και στην ιστορική Α.Ε.Λ. Futsal, την περσινή νικήτρια του Κυπέλλου Κύπρου.
Μάκη, πώς είναι η ζωή σου σε μια πόλη όπως η Λεμεσός και πώς αντιμετώπισες την αλλαγή της καθημερινότητάς σου ως φοιτητής πλέον;
Ο τρόπος ζωής στην Κύπρο δεν διαφέρει πολύ από της Ελλάδας, οπότε δεν είχα να αντιμετωπίσω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Στην Κύπρο έχω βρει πολύ ανοιχτούς και ευγενικούς ανθρώπους και αυτό με έχει βοηθήσει αρκετά. Το πιο δύσκολο κομμάτι της προσαρμογής μου ήταν στο Πανεπιστήμιο, όπου δεν γνωρίζεις εξαρχής τι ανθρώπους θα συναντήσεις και με τι προσωπικότητες θα συνδιαλέγεσαι καθημερινά.
Ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση από τη νέα σου ομάδα;
Με την ομάδα δεν είχα κανένα πρόβλημα, με έκαναν να νιώσω από την πρώτη στιγμή πως έγινα μέλος μιας οικογένειας. Ακόμα και τις πρώτες μέρες μέχρι να βρεθεί σπίτι με φιλοξένησε ο προπονητής μου και ακόμα και σήμερα οτιδήποτε χρειαστώ είναι όλοι πάντα δίπλα μου.
Πες μας δυο λόγια για το αγωνιστικό μέρος και τους στόχους της ομάδας.
Αρχικά είμαστε μια ομάδα με πολύ μικρό μέσο όρο ηλικίας, μια εντελώς νέα ομάδα με νέους παίχτες. Υπάρχουν 3 ξένοι στην ομάδα εκ των οποίων οι 2 είναι αρκετά νέοι, αλλά έχουν εμπειρία από μεγάλα πρωταθλήματα, όπως ο Λίνεκερ που έχει αγωνιστεί στην Α’ Ισπανίας. Όσο για τους στόχους, δεν θεωρώ πως έχουμε λιγότερους ή περισσότερους από τις άλλες μεγάλες ομάδες του πρωταθλήματος, πάμε για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και παρότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε καλές και δεμένες ομάδες, δεν θεωρώ πως είναι ακατόρθωτο.
Μπορείς να μας κάνεις μια σύγκριση αρχικά της πρώην ομάδας σου με τη νυν και ύστερα ένα σχόλιο για τη διαφορά δυναμικότητας των 2 πρωταθλημάτων;
Η αλήθεια είναι πως την Αθήνα ’90 την έχουν βοηθήσει πολύ οι συνεχόμενες παρουσίες που έχει στο Futsal Cup. Δεν νομίζω πως έχουν τεράστια διαφορά σαν ομάδες, ίσως μόνο μερικές λεπτομέρειες που συνάντησα εδώ και λείπουν γενικότερα από τις ελληνικές ομάδες. Τώρα το επίπεδο των δυο πρωταθλημάτων είναι εντελώς διαφορετικό. Το κυπριακό είναι πολύ πιο γρήγορο σε ταχύτητα εκτέλεσης, αλλά και σκέψης, κάτι το οποίο οφείλεται στη διαφορά νοοτροπίας των Κυπρίων φουτσαλιστών. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και οι υπόλοιποι δουλεύουν επαγγελματικά δίπλα τους και βελτιώνονται με τον καιρό.
Μάκη, μίλησέ μας για τους προσωπικούς σου στόχους και για τη συμμετοχή που έχεις μέχρι στιγμής.
Αρχικά όπως είπα, ήρθα για να πάρω το πρωτάθλημα με την ΑΕΛ, όσο εύκολο ή δύσκολο και αν είναι αυτό. Προσωπικά θέλω να παίρνω εμπειρίες και να προπονούμαι σκληρά ώστε κάθε χρόνο να μπαίνω και πιο δυνατός. Δυστυχώς φέτος με το που ήρθα στην Κύπρο τραυματίστηκα και αυτό με πήγε λίγο πίσω, αλλά πλέον είμαι καλά και κερδίζω χρόνο συμμετοχής.
Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά τα οποία προσπαθούν να εξελιχθούν και αναδειχθούν στο ποδόσφαιρο σάλας;
Καταλαβαίνω ότι ίσως θεωρούν το futsal στην Ελλάδα πολύ υποβαθμισμένο, παρ’ όλα αυτά υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι που μπορούν να τους βοηθήσουν να κάνουν πολλά πράγματα. Και εμένα αν με ρώταγες πριν μερικά χρόνια, αν θα ήμουν εδώ, θα γέλαγα αλλά να που βρέθηκα σε αυτή τη θέση.
Θες να μας πεις για τους ανθρώπους που αναφέρθηκες πριν; Ποιος ήταν για σένα αυτός που σε βοήθησε να κάνεις αυτό το αγωνιστικό άλμα;
Σίγουρα ένα τεράστιο ευχαριστώ πρέπει να πω στον Δημήτρη Μιχαλόπουλο που όχι απλά με στήριξε, αλλά πραγματικά με μεγάλωσε ποδοσφαιρικά. Επίσης, ένα ακόμα στον Γιάννη Ζιάβα, φυσικά, που παρότι δεν τον είχα πολλά χρόνια προπονητή, μου έμαθε πολλά πράγματα και με εμπιστεύτηκε σε μια πραγματικά πολύ δύσκολη χρονιά για την Αθήνα ’90. Σε αυτούς τους δυο πιστεύω ότι χρωστάω πολλά.
