Απο τους ανθρώπους που συμμετείχαν απο τα πρώτα δευτερόλεπτα του 1ου πρωταθλήματος, ο Μάρκος Στεφανίδης έχει μια τιμή που μόνο 3 ομάδες μοιράζονται στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Να εχει στεφθεί πρωταθλητής Ελλάδος. Έχτισε το γήπεδο και την ομάδα του, την ίδια χρονιά που ξεκίνησε το πρωτάθλημα στη χώρα μας, αλλά και την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο μεγάλος του γιος Γιάννης, το 1997. Αν και μακριά απο την σάλα πλέον, έχει άπειρες ιστορίες να θυμηθεί και μια γλυκιά γεύση απο τα χρόνια ενασχόλησης του, και σαν παικτης αλλα και σαν προπονητής. Μας μίλησε για την 20ετια που κλείνει, την εξελιξη των πραγμάτων απο τότε, αλλά και την περηφάνια του για την κληρονομιά που άφησε. Σας παρουσιάζουμε τον Μάρκο Στεφανίδη.
To παθος του ήταν παντα το 11άρι. Απο εκει ξεκίνησε και εκεί επέστρεψε και τωρα σαν προπονητής. Αγωνίστηκε σε ΑΟ Μελισσίων, Ατρόμητο Περιστερίου, Τριγλία Ραφήνας, Αγ. Ελεούσα. Ηλυσιακό και Μαρκό. Έπαιξε μέχρι τα 31 του, και σταμάτησε για να ανοιξει τα δικά γήπεδα 5×5 στον Γέρακα. Η ομάδα ηταν εύλογη συνέπεια, και η συμμετοχή στα νεοσύστατα πρωταθλήματα αυτονόητη για να παραμείνει σε ανταγωνιστική…φάση. Έπαιξε σαν παίκτης-προπονητής τα περισσότερα χρόνια, κατέκτησε 1 πρωταθλημα Ελλάδος (το 1999), 1 πρωταθλημα εφηβων το 1998, και 1 πρωτάθλημα Β Εθνικής το 2003. Ο Κόσμος ΒΠ εκτός απο μια ομάδα που έμεινε στην ιστορία, ανέδειξε και πολλούς μετέπειτα πρωταγωνιστές στις ομάδες που αγωνίστηκαν όπως ο Αλέξης Συκαράς, ο Ανέστης Σιδηρόπουλος, ο Πλιάκος, ο Δημήτρης Κατσούλας, και ο Γιάννης Μοστριός.
Μάρκο που εισαι τώρα;
Εδώ και 4 χρόνια ασχολούμαι επαγγελματικά με την προπονητική. Αυτή την στιγμή εργάζομαι στην Ζάκυνθο που αγωνίζεται στην Γ Εθνική. Εχω ακομα τα γήπεδα στον Γερακα που εχουν μετατραπεί σε 7×7 και 5×5. Την Σαλα την εχω αφήσει πλέον, μιας και δεν εχω χρόνο να ασχοληθώ. Το ίδιο ισχύει και με την ομάδα που αργά αργά ξεψύχησε όταν σταμάτησα να ασχολουμαι κι εγώ ενεργά.
Πες μας για τα πρωτα χρόνια της Σαλας, τι θυμάσαι και πως σου φαίνεται η εξέλιξη απο τότε;
Η Σάλα με κέρδισε απο την πρώτη στιγμή, γιατί για να αφήσω εγώ το 11αρι κατι πολύ σπουδαίο επρεπε να συμβει. Επαιξα και προπόνησα επι 8 χρόνια, γεύτηκα μεγάλες χαρές και έμαθα ενα καινούργιο και τελείως διαφορετικό τρόπο να παιζει κανείς μπάλα. Ηταν πολύ ομορφα χρόνια, πολύ αθώα, αλλά και με μεγάλες συγκινήσεις. Τότε όλοι βοηθούσαν για να κατεβει μια ομάδα να παιξει, κουβαλούσαν μπάλες, έτρεχαν για την ομάδα. Τωρα τα πράγματα ειναι πιο οργάνωμενα, σε βαθμό πολλά παιδιά να μην καταλαβαίνουν τι απαιτείται για να στηθεί μια ομάδα και να θεωρούν πολλά πράγματα δεδομένα. Αυτο δεν βοηθάει να σκιστουν για την ομάδα, αλλα να παίζουν μηχανικά. Θεωρώ οτι ακόμα δεν εχουμε κατανοήσει απολυτα καν πόσο ιδιαίτερο ειναι το futsal, αλλά και τον ρυθμό που παίζεται. Θυμάμαι τότε οτι ειχα δει απο κοντά την Dina Mοσχας που ειχε ερθει στην Ελλάδα να παιξει, στα ανοικτα γήπεδα του Calcetto, και ειχα κατσει και αναλύσει που παίζουν και τη κανουν μεσα στο γηπεδο για να προσπαθήσω εστω να καταλάβω λίγο πως παίζεται το άθλημα.
Ήσουν ένας απο τους πιο ικανούς παικτες που πέρασαν απο την Σαλα, τι πιστευεις οτι σε έκανε να ξεχωρίζεις; Tι πρεπει να εχει ενας παικτης σαλας για να ξεχωρίσει;
Ειναι ενα άθλημα που εχει πολλές ομοιότητες με το μπασκετ. Οι μικροί χώροι, η γρήγορη σκέψη, οι συσχτισμοί μεταξύ 3 και 4 παικτών ταυτοχρόνως ειναι που το κάνουν τοσο ξεχωριστό. Οι προκαθορισμένες κινήσεις και η μέθοδολογία επίης το διαφοροποιούν απο το κλασσικό ποδόσφαιρο. Εγώ το αγαπησα και το δούλεψα απο την αρχή, και σε συνδυασμό με την πολύ καλη τεχνική και φυσική κατάσταση που είχα, μπορεσα και ημουν αποδοτικός. Ενας παικτης Σαλας, χρειάζεται για εμενα τεχνική καταρτιση, φυσική κατάσταση, γρήγορη σκέψη και θέληση να μαθει και να δουλεψει πανω στο αθλημα. Αυτα τα δυο στοιχεία είναι κλειδιά.
Η ομάδα του ΚΟΣΜΟΥ ΒΠ θα ξανασυμμετέχει καποια στιγμή στο πρωτάθλημα;
Γιατί όχι, αρκεί να ειναι οι συνθήκες σοβαρές και η οργάνωση πολύ καλυτερη απο τώρα.
Θα ηθελες να ξανασχοληθεις απο καποιο πόστο;
Ναι θα ασχολούμουν, σε μια καλή προσπάθεια συλλόγου απο ενα πόστο Τεχνικού Διευθυντη ή ακομα και σαν…(γελάει) πρόεδρος!
Ποιους παικτες ξεχωρίζεις απο εκεινα τα χρόνια;
Δεν θελω να ξεχωρίσω καποιον γιατί σίγουρα θα αδικήσω καποια παιδιά. Σιγουρα υπήρχε τοτε πολύ ταλέντο και θεληση για διάκριση. Πολλοί παικταράδες με προσωπικότητα, καθε ομάδα είχε και ηγέτη(ες), και τα παιχνίδια τα έπαιρνε η καρδιά. Απο το εξωτερικό σίγουρα Falcao και Ricardinho ξεχωρίζουν και απο Έλληνες προπονητές ξεχωρίζω Μπελτσίδη, Ζιάβα, Μπαλάφα, Νικολάου.
Τι λειπει απο την Σαλα και τότε και τώρα;
Απο εκείνη την εποχή θυμάμαι πολύ εντονα τις ομηρικές μάχες με τον Δούκα, η φουρνιά του οποίου είχε πολλές προσωπικότητες και ο ανταγωνισμός ήταν πάντα μεγάλος. Το ταλέντο εχει εκλείψει απο τότε, τα παιδιά ειναι περισσότερο εργαλεία, και τα κίνητρα για να ενταχθεί και να αναπτυχθεί ενας ταλαντούχος αθλητής και μια ομάδα στον χώρο δεν υπάρχουν. Σίγουρα είναι απαραίτητο να μπουν χρήματα στον χώρο, μέσω επενδυσεων και χορηγών, για να γίνει επιτέλους ενα Πανελλήνιο Πρωταθλημα με συμμετοχη κι απο την επαρχία.
Τι θα συμβούλευες τώρα σε παίκτες και προπονητές;
Να εστιάσουν περισσότερο στην τεχνική και να βοηθήσουν τους αθλητές να βρουν την θέληση να γίνουν καλύτεροι, και την κάψα να διακριθούν. Πρέπει ο αθλητής να σκέφτεται γρήγορα και να παίζει και με το ένστικτο. Επίσης περισσότερη ανάλυση και εκπαίδευση, για να πλησιάσουμε στον ρυθμό και το επίπεδο των ομάδων του εξωτερικού. Παίζουμε ακόμα κάτι άλλο εδώ.
Ποιά ειναι η πιο ευχάριστη σου ανάμνηση απο την Σαλα, μια στιγμή που απομονώνεις απο τότε;
Εχω πολλές ωραίες αναμνησεις απο την Σαλα. Την προσμονή να έρθει η Δευτερα και να παίξουμε το ματς, την θυμάμαι έντονα, τα πριν και τα μετά των αγώνων, τα πειράγματα, τους καυγάδες…Σίγουρα το πρωτάθλημα Ανδρών και Εφήβων με ακολουθούν απο τότε. Θυμαμαι επίσης μια μεγάλη νίκη (την πρώτη μου απέναντι στον Νικολάου)7-4 τον Πλάτων στο Ολύμπιο, και μια ισοπαλία 3-3 κόντρα στην Αθηνα 90, με μόλις 5 παίκτες! Θυμαμαι και τα παιδιά που περασαν απο εμάς, του Συκαρά του ειχα πει τότε οτι εσύ θα παιξεις μια μέρα στην Εθνική ομάδα (αλλιώς θα σκίσω το πτυχίο μου!), παροτι τότε ο αδελφος του Γιάννης θεωρούνταν το μεγάλο ταλέντο της εποχής. Δουλεψε όμως και πολύ και έφτασε ψηλά.
Ο Μάρκος Στεφανίδης είναι ένας απο τους ανθρώπους που πρωτοξεκίνησαν το futsal στην χώρα μας και συνέβαλαν στο να φτάσει στην τωρινή του μορφή. Αυτή η συνέντευξη έγινε με σκοπό να μάθουν οι πιο νέοι την ιστορία του αθλήματος μέσα απο τους πρωτεργάτες του χώρου. Με έμφαση στους πρωταγωνιστές – δηλαδή τους παίκτες – επιχειρούμε να φωτογραφίσουμε τα πρώτα χρόνια του futsal στην χώρα μας για να μάθουν όλοι τις ανέκδοτες ιστορίες της εποχής εκείνης. Η επιλογή των προσώπων γίνεται χωρίς καμία διάθεση να ξεχωρίσουμε κάποιον βάση ικανοτήτων ή προσφοράς, αλλά με γνώμονα να προσεγγίσουμε ανθρωπους που δεν ειναι πλεον κοντά στο αθλημα αλλα αποτέλεσαν μέρος της ιστορίας του, και να τους επανασυστήσουμε στο ευρύ κοινό.
Δείτε στιγμιότυπα απο αγώνα του Κόσμου στον Πλάτων το 2005:
