Ο Άλκης Βανδώρος αν και παραμένει στον χώρο σαν προπονητής/παράγοντας, λίγοι πρόλαβαν να τον δουν να παιζει και να αποτελεί μια απο τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες της Ελληνικής Σάλας. Υπήρξε ένας πολυ ικανός παίκτης που μαζί με την χρυσή φουρνιά του Δούκα κέρδισε και Πρωτάθλημα και Κυπελο αλλά κυρίως συνέβαλε τα μέγιστα στην εξέλιξη του αθλήματος στην χώρα μας. Τωρα πλέον σαν προπονητής και παράγοντας του Δούκα έχει ήδη οδηγήσει την ομάδα του εκτός γραμμών επίσης σε ενα Πρωτάθλημα κι ένα Κύπελο. Η ιστορία γράφει παράλληλα για την σάλα και τον Αλκη εδώ και 20 χρόνια και του ζητήσαμε να μας πάει πίσω στα πρώτα χρόνια του αθλήματος.
Πες μας κάποια ιστορικά στοιχεία, απο που ξεκίνησες την μπάλα, πότε ασχολήθηκες με την Σαλα, σε ποιές ομάδες αγωνίστηκες;
Ξεκίνησα να παίζω μπαλα στην Αλανα με τον γειτονα μου Χρήστο Πάνου! Στην συνέχεια έπαιξα εφηβικό στα Βριλήσσια μέχρι που πήρα μεταγραφή στο Χαλάνδρι αλλα σταμάτησα αμέσως και ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ μέχρι τα 24 μου αλλα και εκει καταλαβα πως δεν θα ψηλωσω τελικα…(γελάει) Η πρωτη μου επαφή με την σάλα ηταν στα 25 μου όπου ενας φίλος (ο Βαγγέλης Ζάχος ) με πήγε σε ενα τουρνουά στο calcetto και απο εκει ξεκίνησα τη Σαλα το 1996! Το 2001 πήρα μεταγραφή απο το calcetto στον Δούκα όπου και παραμένω μέχρι και σημερα. Στη διάρκεια της πορείας αυτης έπαιξα παράλληλα και 4 χρονια στην Βοιωτία (Λειβαδιά) σε 11αρι.
Άλκη μετά απο 20 χρόνια, τι εχεις να θυμάσαι και πως σου φαινεται η εξέλιξη απο τότε;
Αυτο που θυμαμαι πιο εντονα ειναι στις 3/11/1998 μαζι με τον αείμνηστο Δημήτρη Νικολάου συμπαικτες τοτε στο Calcetto και ιδρυτή του Futsalhellas, να είμαστε στο σπιτι του με τη μέλλουσα γυναίκα του στη Φιλοθέη και κάποια στιγμή με φωνάζει στο γραφείο του και μου λεει : ειμαστε στον αέρα φίλε .. γεννήθηκε το Futsalhellas !! Η σημερινή εξέλιξη ειναι τεράστια για τα τότε δεδομένα μου. Πιστεύω όμως οτι οι περισσότεροι θα λενε τα ιδια οταν θα φτασουν στην ηλικια μου. Θα αναφέρω κάποια απο τα τοτε δεδομενα της εποχης μου: οι προπονησεις γινόντουσαν σε ανοιχτά γηπεδα και μόνο…με παπούτσια πολύταπα , μπάλες 5 αρες , θυμαμαι επισης οτι υπηρχε προεθνική ομάδα και στην συνέχεια Εθνική ομάδα όπου και αυτες οι προπονήσεις γινόντουσαν σε ανοιχτά γήπεδα με διαφόρων ειδών αθλητικά παπούτσια. Στις αποστολες θυμαμαι να υπαρχει συγκεκριμενη βαλιτσα με πολλα ιδια ποδοσφαιρικα παπουτσια για αγωνα ,διαφορων νουμερων με αποχρωσεις του μπλε και κοκκινου ωστε να παιζουν ολοι οι αθλητές χωρις καμια εξαιρεση.
Έντονα επισης θυμαμαι το 1998-9 στον πρωτο επισημο αγωνα της εθνικης με την Ρωσια ενω βρισκομασταν στην φισουνα να μας ενημερωνουν πως ολοι οι αθλητες θα πρεπει να φορανε καλαμιδες πραγμα αδυνατο για εμας γιατι δεν μας ειχαν προμηθευσει με αποτελεσμα να αναγκαζομαστε να βαζουμε χαρτοκουτα για να μιν τιμωρηθουμε. Χαιρομαι πολύ που σημερα τα πραγματα έχουν εξελιχθεί πολύ σε όλους τους τομείς, χρειάζεται όμως μεγαλυτερη προσπάθεια ακόμη.
Ήσουν ένας απο τους πιο ικανους παικτες που περασε απο την Σαλα, τι πιστευεις οτι σε εκανε να ξεχωρίζεις; Tι πρεπει να εχει ενας παικτης σαλας για να ξεχωρίσει;
Θεωρω οτι δεν χρειαζεται πολλά πράγματα, κάποιο πραγματικό επίπεδο τεχνικης , ταχύτητα και αγάπη για το αθλημα , απο αυτα θα ξεχωρίσει και μαζί με επιμονή και την προσωπικοτητα του να ξεπερνα τα ορια του σε καθε προπονηση ωστε να εχει διαρκεια και εξελιξη στα παιχνιδια ! Πιο σημαντικο απο ολα βεβαια θεωρω πως ειναι οι σχεσεις των παιχτων μεταξυ τους! Για να επιτευχθει αυτο πρεπει ο προπονητης να το θεωρει εξισου σημαντικο !
Τελικά αξιζει ο χώρος να ασχοληθεί κανείς ή παραμένει ενα ωραίο χομπυ;
Ξεκινάει απο χόμπυ στο μυαλό των αθλητών , οι ομαδες το βλεπουν πιο σοβαρα , νομιζω πως αξιζει να ασχοληθει μεχρι εκει που δεν θα χρειαστεί να αφήσεις κατι σημαντικο απο τη ζωη του να χαθει οπως σπουδες , επαγγελμα κλπ , ο πρωταθλητισμος εχει πολλα κοστη και δεν ειναι ευκολο πραγμα , ο ερασιτεχνικος πρωταθλητισμος παλι ακομη πιο δυσκολος !
Η ομάδα του Δουκα ειναι η πλέον οργανωμένη ομάδα στον χώρο,πως ονειρευεσαι την εξέλιξη της;
Η ομαδα μου ειναι πολλά χρόνια οργανωμένη, έτσι την βρήκα θα έλεγα, με διοίκηση, υποδομές, ακαδημίες και γενικά ενα αθλητικό σχολείο που βγάζει αθλητες και ικανούς ανθρώπους , έχει βελτιωθει σε όλους τους τομείς και ο Πρόεδρος μας έχει πιστέψει στο άθλημα , με μεγάλο οικονομικό κόστος εδώ και 20 χρονια! Θα ήθελα να δω και τις υπόλοιπες ομάδες να πιστεύουν στο αθλημα και να το βοηθουν οπως του αρμοζει. Ολοι θελουν να κερδιζουν, ετσι και η δικη μου ομαδα θα ηθελα να παιζει Ευρωπη καθε χρονο και να αναγνωρίζεται απο τις υπόλοιπες ομάδες για κατι καλο που κανει, να ειμαστε κοντα στην ΠΕΠΣΣ και οταν μας ζητηθει να την βοηθάμε προς την εξελιξη του αθλήματος, να συνεργαστούμε για το καλο και οι αθλητές μου να βελτιώνονται κάθε χρόνο. Όμως ειναι σημαντικό να μην βιάζεται κανείς, οι αθλητες μου να συνεχίσουν να ειναι άνθρωποι- αθλητές με ιδανικά, αξιες μόρφωση και αγάπη για το αθλημα μας! Ειναι κατι που δεν διαπραγματευόμαστε στον Σύλλογο μας και ας χάσουμε και το Πρωτάθλημα !
Ποιο είναι το όνειρο σου για τη Σαλα στην χώρα μας; Αν σου δινόταν η δύναμη να επηρεάσεις κατι, που θα ονειρευόσουν να δεις το αθλημα
Θα ήθελα να γίνουμε σαν την γειτονική μας Ιταλία με πολλές κατηγορίες ομάδων , με επαγγελματικά συμβόλαια , χορηγούς – τηλεόραση και οχι μονο με τον Κ Φωτιαδη , να δυναμωσει η Πεπς με οτι κ αν σημαινει (κονδύλια οικονομικά) και καποια στιγμη το πρωταθλαμα μας να γινοταν πολυ ανταγωνιστικο με μια πολυ καλη Εθνικη ομαδα ετσι ωστε η χωρα μας να ειχε προβολη στο παγκοσμιο φουτσαλ.
Ποιους παικτες ξεχωρίζεις απο ολα αυτά τα χρόνια;
Υπηρχαν πολλοι καλοι παικτες. Είχα την τυχη να παίξω σχεδόν με ολους τους καλους της εποχης μου , σαν σκόρερ θεωρώ πως μεχρι σημερα δεν εχει περάσει σαν τον Τάκη Λιούτα ο οποίος ηταν και συμπαίκτης μου όπου και μέχρι τωρα που μιλάμε δεν εχω ξαναδεί εναν τέτοιο παιχτη να εχει τοσο μεγάλη ευκολία στο σκοραρισμα. Ο Σπύρος Μαυραγάνης ηταν τρομερος μαγος με την μπαλα, ο Ανδρέας Παναγόπουλος απίστευτα γρήγορος με την μπαλα στα πόδια, αλλά και πολλοί άλλοι (Στέφανος Μιχάλης , Γκουγκουλιτσας, Στεφανίδης , Σοιλεμες , Ζάχος , Κύλι και αλλοι)
Απο τις καινουργιες γενιες θεωρώ πως ο πιο ολοκληρωμένος ηταν και ειναι ο Μπούσμπουρας !
Δεν μπορω να μην αναφερω τον Γκέντι Begaj ή τον Δημήτρη Θεοφίλου διοτι ειναι παρα πολυ καλοί εξίσου οπως και τους μικρούς Κωστή Πάνου, Χάρη Φώτη απο τον Ταυρο, τον Σπύρο Κονδηλατο και τον Θανο Ασημακόπουλο αλλά και αλλους.
Τι λείπει απο την Σαλα και τότε και τώρα;
Προβολη και οργανωση , οικονομικοι πόροι και άνθρωποι που δεν εχουν προσωπικο οφελος απο τη Σαλα.
Τι θα συμβουλευες τωρα σε παικτες και προπονητές;
Οι παίκτες να προσπαθούν καθημερινά για τον εαυτο τους βάζοντας δυσκολους στοχους ωστε να τους πετυχαινουν καποια στιγμη και να μην θεωρουν τους εαυτους τους παικταραδες διοτι ποτε δεν εισαι οταν τον θεωρεις ο ιδιος. Η δουλεια του προπονητη ειναι πολυ δυσκολη. Κατά την άποψη μου ο προπονητής θα πρεπει να βελτιωνει τους παιχτες του, οποιοι και αν είναι, με όποιο στόχο και αν έχει η ομαδα.
Ποιά ειναι η πιο ευχάριστη σου αναμνηση απο την Σαλα, μια στιγμή που απομονώνεις απο τότε;
Εχω πολλές ευχάριστες στιγμές απο τη Σαλα. Μια σημαντικη και παραλληλα ευχάριστη αναμνηση ειναι προπονηση με χιόνια , όλα ασπρα, και το 60% της ομαδος παρευρέθηκε στο γηπεδο, προπονηθήκαμε γελάσαμε και καταλάβαμε πόσο σημαντικά μας ένωνε αυτή η κατάσταση. Ολα αυτά το 1999-2000 που κερδισαμε και το πρωταθλημα!
Κλείνοντας ευχαριστώ πολυ για την ευκαιρία που μου δινετε να αναπολήσω όμορφες και σημαντικές στιγμές της ζωής μου καθως και να πω την αποψη μου γι’αυτο το ομορφο αθλημα!
Αυτή η συνέντευξη έγινε με σκοπό να μάθουν οι πιο νέοι την ιστορία του αθλήματος μέσα απο τους πρωτεργάτες του χώρου. Με έμφαση στους πρωταγωνιστές – δηλαδή τους παίκτες – επιχειρούμε να φωτογραφίσουμε τα πρώτα χρόνια του futsal στην χώρα μας για να μάθουν όλοι τις ανέκδοτες ιστορίες της εποχής εκείνης. Η επιλογή των προσώπων γίνεται χωρίς καμία διάθεση να ξεχωρίσουμε κάποιον βάση ικανοτήτων ή προσφοράς, αλλά με γνώμονα να προσεγγίσουμε ανθρωπους που δεν ειναι πλεον κοντά στο αθλημα αλλα αποτέλεσαν μέρος της ιστορίας του, και να τους επανασυστήσουμε στο ευρύ κοινό.
Δείτε τον Άλκη εναντίον του αιώνιου αντιπάλου Αθήνα 90 σε αγώνα το 2000:
