Ο Βασίλης Γιακουμής αποτέλεσε μαζί με τον Κώστα Αρχοντούλη τους πυλώνες της ιστορικής ομάδας της Ηλιούπολης. Ομάδα σκληροτράχηλη με φανατικούς φιλάθλους και στιβαρή διοίκηση, η Ηλιούπολη αφησε το στίγμα της με την κατάκτηση του Κυπέλου το 2009, αλλά και με τις παρουσίες της σε τελικούς Πρωταθλήματος και Κυπελου. Ο Βασίλης υπήρξε πολύ ενεργός όλα αυτά τα χρόνια δουλευοντας νύχτα μέρα για την ομάδα του έζησε πολλούς παίκτες και κέρδισε πολλές εμπειρίες απο τον χώρο. Η Ηλιούπολη σταμάτησε εδω και λίγα χρόνια να κατεβαίνει στο πρωτάθλημα, αλλά η κληρονομιά που άφησε σε παίκτες και ιστορικούς αγώνες εχει μείνει ανεξίτηλη.
Πες μας κάποια ιστορικά στοιχεια, πως και ποτε ασχολήθηκες με την Σαλα, τι σε τράβηξε στον χώρο;
Καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω για αυτό το βήμα που μου δίνετε να μιλήσω για αυτό το υπέροχο άθλημα. Ασχολήθηκα με αυτό από μικρός που παίζαμε στα ανεξάρτητα. Φτιάχναμε ομάδες κάθε χρόνο που έπαιρναν μέρος σε γήπεδα 5Χ5 στα νότια προάστια. Με τα χρόνια άρχισε αυτό να γίνετε πιο έντονο να οργανώνεται καλύτερα και σε κάποια στιγμή πήρε ο ξάδελφος μου μια ομάδα. Την φέραμε και την μετονομάσαμε Ηλιούπολη και τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους. Για εμάς δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι στην Ηλιούπολη και να μην έχει και το όνομα της περιοχής. Ανέκαθεν όμως αυτό το άθλημα με έκανε να θέλω να ασχοληθώ ακόμα περισσότερο με αυτό.
Bασίλη μετά απο 20 χρόνια, τι εχεις να θυμάσαι και πως σου φαινεται η εξέλιξη απο τότε;
Μετά από τα χρόνια που ασχολήθηκα με αυτό το άθλημα αυτό που θυμάμαι είναι τα έντονα συναισθήματα που μου δημιουργούσε και ήταν τόσο έντονα σαν να έπαιζα κι εγώ. Μου χάρισε απίστευτα συναισθήματα αλλά και απογοητευσεις και παρόλο που κάποια στιγμή ήθελα να τα παρατήσω λόγο κάποιον καταστάσεων που έβλεπα, τελικά συνέχισα και δικαιώθηκα. Τα χρόνια που ασχολήθηκα με την Ηλιουπολη μόνο ευλογημένα μπορώ να πω ότι ήταν παρόλο τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε γιατί όπως όλοι οι παράγοντες βάζουν από το υστέρημα τους.
Ήσουν ένας απο τους ιστορικούς παράγοντες που περασε απο την Σαλα, τι σου άφησαν τα χρόνια στην Ηλιούπολη;
Έζησα απίστευτες στιγμές και νομίζω ότι η κατάκτηση του κυπέλου Ελλάδος την σεζόν 2008-2009 ήταν η καλύτερη όχι μόνο δίκη μου αλλά και του συλλόγου. Ήταν μια στιγμή που η Ηλιουπολη την άξιζε απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο και αυτό έκανε την κατάκτηση αυτή ακόμα σημαντικότερη. Είμαι σίγουρος ότι η Ηλιούπολη θα επερνε και άλλο τρόπαιο αν δεν υπήρχε η άτυχη στιγμή διακοπής εκείνου του τελικού που κάποιοι μας έστειλαν να παίξουμε στα Λιόσια και να κάνουν εκεί την γιορτή γιατί για μένα πρέπει να είναι γιορτή ο τελικός του κυπέλλου , σε ένα γήπεδο εντελώς ακατάλληλο. Λυπηρή στιγμή που την πλήρωσε μόνο η Ηλιούπολη. (η αναφορά γίνεται για τον τελικό του 2010 όπου σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια οπαδών μέσα στον αγωνιστικό χώρο με αποτέλεσμα την διακοπή του αγώνα και την συνέχεια (2ο ημίχρονο) μια εβδομάδα μετά στο κλειστό της Καλλιθέας)
Tι πιστευεις οτι πρεπει να εχει ενας παίκτης σαλας για να ξεχωρίσει; Ο παράγοντας τι ρόλο παίζει σε μια ομάδα;
Ένας παίχτης Futsal καταρχήν πρέπει να έχει την όρεξη και την αγάπη για αυτό το άθλημα. Σίγουρα θα του δώσει εφόδια για την συνέχεια της εξέλιξης του ποδοσφαιρικά και δεν είναι τυχαίο που όλοι οι μεγάλοι αστέρες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου ξεκίνησαν από το άθλημα αυτό. Το σημαντικότερο όμως νομίζω είναι να πέσει στα χέρια άνθρωπων που γνωρίζουν άριστα το άθλημα αυτό. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να γίνουν πολλά βήματα ακόμα από όλους. Οι παράγοντες και βέβαια παίζουν σημαντικό ρόλο αλλά σε αυτό το κομμάτι νομίζω ότι είναι σε καλύτερη προσέγγιση από ότι στο ποδοσφαίρο. Νομίζω ότι αφήνουν να εξελιχθεί ,να πάρει μεταγραφή και γενικά βοηθούν τους αθλητές προς το καλύτερο. Το σίγουρο είναι ότι επενδύουν τα χρήματα τα τους σε έναν χώρο άγονο που ακόμα θέλει πολύ δουλειά.
Τελικά αξιζει ο χώρος να ασχοληθεί κανείς ή παραμένει ενα ωραίο χομπυ;
Και φυσικά αξίζει να ασχοληθείς με τον χώρο αυτόν και δεν σου κρύβω ότι μου λείπει. Έστω και ένα παιδί να βοηθήσεις να ασχοληθεί με τον αθλητισμό νομίζω έχεις προσφέρει όποτε μόνο θετικό είναι αυτό. Το πρόβλημα σε αυτό το άθλημα ήταν των διοικήσεων στην ομοσπονδία τα χρόνια που πέρασαν. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα μιλάω ώρες απλά νομίζω ότι τα τελευταία δυο χρόνια έχουν γίνει βήματα πολλά προς το καλύτερο που έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια πριν. Κάλιο αργά παρά ποτέ…
Πως ονειρεύεσαι την εξέλιξη του αθλήματος;
Για μένα αυτό το άθλημα θα πρέπει να έχει την αίγλη που έχει στο εξωτερικό. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα παρά μόνο οργανωτικά. Παίχτες, ταλέντο και γνώσεις προπονητικές απο ανθρώπους που εξελίσσονται στην Ελλάδα υπάρχουν, στον κόσμο σίγουρα θα αρέσει περισσότερο όσο το βλέπουν και το ζουν όποτε μόνο μπροστά μπορεί να πάει. Το θέμα είναι το γιατί δεν γίνετε αυτό και είναι μια ερώτηση που θα πρέπει να απαντήσουν όλοι οι πρόεδροι που πέρασαν από αυτήν την καρέκλα.
Ποιο είναι το όνειρο σου για τη Σαλα στην χώρα μας; Αν σου δινόταν η δύναμη να επηρεάσεις κατι, που θα ονειρευόσουν να δεις το αθλημα;
Εγώ μόνο θετικά βλέπω την εξέλιξη του αθλήματος. Αυτή είναι και η σκέψη μου για αυτό το άθλημα στην Ελλάδα, να βλέπω τα γήπεδα γεμάτα με παιδιά,γονείς, και να χαίρονται που βλέπουν futsal. Θέλει κόπο αλλά και οργάνωση αυτό από όλους.
Ποιους παικτες ξεχωρίζεις απο ολα αυτά τα χρόνια;
Οι παίχτες που ξεχώριζα όλα αυτά τα χρόνια είναι πολλοί και σίγουρα θα ξεχάσω και ορισμένους απλά μερικοί με έκαναν να τους θυμάμαι.
Σίγουρα ο Τάκης Μορφέσης γιατί πέρα από καλός μου φιλος πολλά χρόνια τώρα ήταν χαρακτήρας δυναμικός μέσα στο γήπεδο που με έκανε να νιώθω σαν να παίζω εγώ.
Σίγουρα ο Γιάννης Μοστριός γιατί μαζί του σαν παίχτης/προπονητής η Ηλιούπολη έζησε απίστευτες στιγμές σε μια έντονη χρόνια με δύσκολες αποφάσεις που πήραμε διοικητικά αλλά νομίζω ότι μας δικαιώσαν απόλυτα.
Ξεχωριστός αν και αντίπαλος είναι ο Άλκης Βανδώρος γιατί με έκανε να τον σεβαστό μέσα από την ποδοσφαιρική του μαγκιά. Ήταν μάγκας μέσα στο γήπεδο και έξω από αυτό , θα ερχόταν να σου μιλήσει έξω αλλά μέσα στο γήπεδο ήταν ένας παίχτης που ήθελε να κερδίζει με κάθε τρόπο (είμαστε ίδιοι σε αυτό αλλά καθαρά ποδοσφαιρικά εννοώ ) και αυτό με έκανε να τον παραδεχτώ σαν αντίπαλο. Φαντάσου ότι η φιλία μας ξεκίνησε από καβγά αλλά μετά από αυτό κραταει χρόνια και με απόλυτο σεβασμό ο ένας για τον άλλον.
Ο Παναγιώτης Κάσσης ήταν ο απόλυτος αρχηγός για εμάς γιατί πάντα έπαιζε και με μισό πόδι. Νομίζω ότι αν ήταν υγιής και έπαιζε futsal νωρίτερα θα είχε αφήσει το στίγμα του περισσότερο. Πραγματικά είναι πολλοί που θα ήθελα να αναφέρω αλλά νομίζω θα αδικήσω τους υπόλοιπους. Όλοι τους όμως που γνώρισα στο άθλημα αυτό είχαν ένα προτέρημα : ήταν αυτό που λέμε καλά παιδιά.
Να τώρα που είπα καλά παιδιά θυμήθηκα ένα κακό . Το κακό παιδί νομίζω ήταν ένα και πάντα μεταφορικά: ο ψηλός !!!! Αλλά ο Λευτέρης Κουβαράς ήταν αυτό που δεν ήταν οι άλλοι νομίζω στο Futsal. Ήταν αλήτης μέσα στο γήπεδο. Έπαιζε με πάθος από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο. Πάντα όμως στο τέλος ήταν ο άνθρωπος που ήθελες να κάνεις παρέα και να γελάσεις. Νομίζω ότι η Ηλιουπολη του ταίριαζε περισσότερο απο κάθε άλλη ομάδα που αγωνίστικε.
Τι λείπει απο την Σαλα και τότε και τώρα;
Αυτό που λείπει από την σάλα το ανέλυσα πιο πάνω και νομίζω ότι χρειάζεται θέληση από τους διοικούντες να πάνε το άθλημα αυτό εκεί που του αξίζει.
Τι θα συμβουλευες τωρα σε παίκτες και προπονητές;
Αυτό που θα συμβούλευα και παίχτες και προπονητές είναι να θέλουν να μάθουν να γίνουν καλύτεροι και αυτό γίνετε μόνο μέσα από προπονήσεις και σεμινάρια. Κανείς δεν πήγε μπροστά επειδή έπαιξε μια χρόνια καλά ούτε κανείς προπονητής δεν σταμάτησε να εξελίσσεται μένοντας σε αυτά που έμαθε μέχρι να πάρει το δίπλωμα.
Ποιά ειναι η πιο ευχάριστη σου ανάμνηση απο την Σάλα, μια στιγμή που απομονώνεις απο τότε;
Μια στιγμή που είναι η πιο ευχάριστη και μου έχει μείνει χαραγμένη πέρα από το κυπέλλο που πήραμε, ήταν η διοργανώση που οραματίστηκα και τελικά υλοποίησα με πολύ κόπο αλλά και με θέληση με τον φίλο μου και πάντα πρόθυμο να με βοηθήσει Νίκο Αυλωνίτη. Πραγματικά νομίζω ότι ο Νίκος είναι ένας ακούραστος εργάτης τους αθλήματος αυτού και του αξίζει ο απαραίτητος σεβασμός. Τότε για πρώτη φορά διοργανώσαμε έναν φιλανθρωπικό αγώνα για τον σύλλογο για τα παιδιά με καρκίνο ‘’ Η Φλόγα ‘’ που είχε μεγάλη επιτυχία και νομίζω ήταν προπομπός για να ξεκινήσουν τέτοιες διοργανώσεις από την ομοσπονδία. Πραγματικά το χάρηκαν όλοι και νομίζω ότι θα το ξανά έκανα με μεγάλη χαρά.
Αυτή η συνέντευξη έγινε με σκοπό να μάθουν οι πιο νέοι την ιστορία του αθλήματος μέσα απο τους πρωτεργάτες του χώρου. Με έμφαση στους πρωταγωνιστές – δηλαδή τους παίκτες – επιχειρούμε να φωτογραφίσουμε τα πρώτα χρόνια του futsal στην χώρα μας για να μάθουν όλοι τις ανέκδοτες ιστορίες της εποχής εκείνης. Η επιλογή των προσώπων γίνεται χωρίς καμία διάθεση να ξεχωρίσουμε κάποιον βάση ικανοτήτων ή προσφοράς, αλλά με γνώμονα να προσεγγίσουμε ανθρωπους που δεν ειναι πλεον κοντά στο αθλημα αλλα αποτέλεσαν μέρος της ιστορίας του, και να τους επανασυστήσουμε στο ευρύ κοινό.
