Απρίλιος 2005.

Η Εθνική μας ταξιδεύει στο Πιτέστι για δύο φιλικά με τους Ρουμάνους, κλείνοντας πάνω από χρόνο από το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της και με νέο προπονητή τον Γρηγόρη Γκουγκουλίτσα. Ήταν το πρώτο μου ταξίδι με τα χρώματα της γαλανόλευκής, με το συνεπακόλουθο περίσσιο ενθουσιασμό. Εκτός των άλλων, για πρώτη φορά θα αγωνιζόμουν μαζί με μεγάλα ονόματα της σάλας εκείνης της περιόδου που δεν είχα την τύχη να έχω συμπαίκτες στην Αθήνα ‘90.Μεταξύ αυτών, ο σπουδαίος Τάκης Λιούτας με το νούμερο 10 στην πλάτη, την εξαιρετική τεχνική, το χαρισματικό σκοράρισμα καθώς και άλλες αρετές που θα ζήλευαν σύγχρονοι παίκτες του χώρου.

Σε μια παρεΐστικη λοιπόν κουβέντα στο ξενοδοχείο, απ’ αυτές που χαράσσονται στις μνήμες των ποδοσφαιριστών σε τέτοια ταξίδια, με αρκετό θράσος για πρωτοεμφανιζόμενος πήρα το λόγο και θυμάμαι να αναλύω τις σκέψεις μου για το λαμπρό μέλλον του futsal στην Ελλάδα. Γύρισε ο Λιούτας τότε και χωρίς να θυμάμαι τα ακριβή του λόγια, απάντησε λιτά, ευγενικά αλλά και αρκούντως πεσιμιστικά ότι δε βλέπει να καλυτερεύουν τα πράγματα. «Γιατί το λες αυτό ρε Τάκη; Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι για την ανάπτυξη του αθλήματος». Ο Τάκης απλά έγνεψε με δυσπιστία και η κουβέντα σταμάτησε εκεί. Θυμάμαι να εκπλήσσομαι. Στα 24 μου έβλεπα μόνο ευοίωνο μέλλον για ένα εν δυνάμει αναπτυσσόμενο άθλημα που αγαπούσα πολύ και είχα ξεκινήσει να υπηρετώ με το δέοντα ρομαντισμό.

Πάνω από 16 χρόνια μετά, με κλεισμένα τα 40 έτη και βλέποντας τη λήξη της ποδοσφαιρικής, τουλάχιστον, διαδρομής μου στο άθλημα να πλησιάζει, συνειδητοποιώ οτι καταλαβαίνω πλέον τι εννοούσε ο Τάκης. Για κάθε βήμα εμπρός, έχουν γίνει άλλα πίσω. Σε κάθε επιτυχία της Εθνικής έχει ακολουθήσει αγωνιστική απραξία. Σε κάθε παρουσία της τηλεόρασης έχουν ακολουθήσει παρατεταμένες περίοδοι έλλειψης προβολής από τα media. Για κάθε νέο ταλαντούχο παίκτη που βλέπουμε στο χώρο κάποιος άλλος ή κάποιοι άλλοι αποχωρούν χωρίς το «μικρόβιο της σάλας».

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, στην εποχή που προσπαθούμε να επανέλθουμε στην κανονικότητα με τον COVID-19 παρόντα. Να κοιτάξουμε πίσω πλέον ωφελεί μόνο για να καταγράψουμε λάθη, παραλείψεις, προβλήματα και δυσκολίες για το αύριο. Θέλουμε την περιβόητη ανάπτυξη του αθλήματος που τόσο εύκολη και εφικτή έβλεπα αφελώς τότε; Αν ναι, τώρα είναι η ώρα να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε όλοι οι παροικούντες τον χώρο από το δικό του πόστο ο καθένας. Τώρα και χωρίς αναβολές. Τσακωμοί καταλογισμού ευθυνών μεταξύ μας δεν θα βοηθήσουν. Είναι εύκολο να ρίξει κανείς το φταίξιμο για την αναγνωρισιμότητα του αθλήματος στην ομοσπονδία ή των όποιων κακώς κειμένων στην ΠΕΠΣΣ, στις ομάδες και τους παράγοντες. Η εμπειρία όμως όλων αυτών των ετών στο χώρο μου δίδαξε ένα πράγμα: μόνο αν προσπαθήσουμε όσοι αγαπάμε το «5» με επιμονή, μεθοδικά και όλοι μαζί, θα μπορέσει το άθλημα να κάνει σταθερά βήματα προόδου χωρίς πισωγυρίσματα. Όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά.

Θυμάμαι τον πλέον επιτυχημένο προπονητή του ελληνικού futsal που είχα και έχω ακόμα την τύχη να συνεργάζομαι να ζητά επίμονα κάθε αγωνιστική όλα αυτά τα χρόνια από τους παίκτες του να φέρουν νέους φιλάθλους στο γήπεδο για να γνωρίσουν το άθλημα. Γνωρίζουμε παράγοντα που από γονέας νεαρού ταλαντούχου στην ακαδημία της Αθήνας ‘90 έχει φτάσει ως και μέλος της Ένωσης αλλά και δουλέψει σε διαφορετικούς συλλόγους ως και φροντιστής, μόνο και μόνο για να προσφέρει στο χώρο. Εταιρία αθλητικού τουρισμού απαρτιζόμενη από αγαπημένους συνοδοιπόρους και φίλους όλα αυτά τα χρόνια έκανε πράξη ένα όνειρο πολλών ετών, «θερινής νυκτός» στις αρχές του 2000: τη διοργάνωση ομίλου του κυπέλλου Πρωταθλητριών στη χώρα μας!

Τα ως άνω είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Πριν από πολλά χρόνια πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που άφησε το στίγμα του στην παγκόσμια ιστορία εκφώνησε στο λόγο της ορκωμοσίας του: «μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για την χώρα σου». Ας μην κοιτάμε μόνο τι μπορεί να μας δώσει το άθλημα ή τι πρέπει να κάνει η ΕΠΟ και η ΠΕΠΣΣ, αλλά ας εστιάσουμε στο τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ούτως ώστε η ανάπτυξη αυτού του πανέμορφου αθλήματος να έχει την απαιτούμενη συνέχεια. Ο καθένας μας ξεχωριστά.

Οι στήλες στην ενότητα “ΓΝΩΜΕΣ” του FutsalHellas.com είναι ανοιχτές για όλους τους φίλους του ελληνικού futsal, λευκές σελίδες που αναζητούν το μελάνι του καθενός από εμάς για να καταγράψουν προβληματισμούς, ανάγκες, καλώς και κακώς κείμενα, μικρά αλλά και άπιαστα όνειρα. Τα χρειαζόμαστε όλα, σε μια σελίδα, για να μην ξεχαστούν ποτέ. Είτε σαν προπονητής, είτε σαν παίκτης, είτε σαν διαιτητής, είτε σαν απλός φίλος του αθλήματος επικοινώνησε μαζί μας και γράψε το δικό σου κείμενο για να μοιραστείς δημόσια τους προβληματισμούς σου και στήριξε με τον πιο απλό τρόπο την προσπάθειά μας να συσπειρώσουμε τους ανθρώπους του χώρου γύρω από τον κοινό μας στόχο, την ανάπτυξη του Αθλήματος που αγαπάμε.

Βρισκόμενοι σε μια περίοδο που οι παροχές που λαμβάνουμε σε επαγγελματικό και αθλητικό επίπεδο αρχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις μας και εν κατακλείδι στην καριέρα μας, ήρθε η ώρα να δούμε μέσα από το Ελληνικό Futsal τι παροχές θα πρέπει οι ομάδες μας να δίνουν στους αθλητές ώστε να μπορούν να αποδίδουν στο μέγιστο κατά την διάρκεια της καριέρας τους.

Θα ξεκινήσουμε με το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μου, το οποίο δεν είναι άλλο από την ασφάλιση! Οι σύλλογοι μας θα πρέπει να παρέχουν στους αθλητές τους ατομική ασφάλιση σε περίπτωση ατυχήματος κατά την διάρκεια αγώνα ή προπόνησης. Είναι πολλές οι φορές που συμπαίχτες μας δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν ένα χειρουργείο χιαστού αλλά και η ομάδα από την μεριά της επίσης δεν είχε αυτή την δυνατότητα! Αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Θα πρέπει όλοι οι σύλλογοι να εξασφαλίσουν στους αθλητές τους την καλύτερη δυνατή περίθαλψη σε τέτοιου είδους τραυματισμούς.

Και επειδή όλα είναι μια αλυσίδα, δεν θα μπορούσε να λείπει η αποκατάσταση! Εξίσου σημαντικό με την ασφάλιση είναι και οι φυσικοθεραπείες. Όλοι μας κατά την διάρκεια της χρονιάς τις χρειαζόμαστε για κάτι μικρό έως κάτι πολύ πιο σοβαρό. Είναι απαραίτητο κάθε ομάδα να συνάψει μια συνεργασία με ένα φυσικοθεραπευτήριο ώστε οι αθλητές να λαμβάνουν την απαραίτητη αποκατάσταση στους τραυματισμούς.

Θα συνεχίσουμε την αλυσίδα των παροχών με αυτές της πρόληψης! Ετήσια check up και εργομετρικές μετρήσεις δύο φορές το χρόνο είναι το λιγότερο που πρέπει κάθε ομάδα να παρέχει στους αθλητές της. Ένα απλό καρδιογράφημα στην κάρτα υγείας μπορεί να καλύπτει την ομάδα για τους αγώνες όμως είναι αρκετό; Είναι νωπές οι μνήμες από την κατάρρευση στον αγωνιστικό χώρο του Cristian Eriksen!! Εμείς στο Ελληνικό Futsal αμφιβάλλω αν κάνουμε καν τις βασικές εξετάσεις…. Εκτός από τις ιατρικές εξετάσεις έρχονται πακέτο και οι εργομετρικές που δίνουν στους προπονητές μας τον απαραίτητο μπούσουλα για το πλάνο προετοιμασίας και επιβάρυνσης των παιχτών ανάλογα με τις μετρήσεις τους! Κλείνω την πρόληψη με την απαραίτητη ενδυνάμωση μέσω του γυμναστηρίου που πρέπει να είναι από τα must have των ομάδων μας.  

Θα ήθελα να θεωρήσω σαν δεδομένο, όμως δεν είναι, την χρηματική αμοιβή των παιχτών (είτε με την κάλυψη οδοιπορικών, είτε με μηνιαίο μισθό).  Επίσης, τον απαραίτητο ιματισμό για της υποχρεώσεις της ομάδας και διάφορα πολλά μικρά καθημερινά (από ένα μπουκαλάκι νερό στην προπόνηση μέχρι την δυνατότητα παροχής φροντιστή για την βελτίωση της καθημερινότητας της ομάδας).

Θα πει κάποιος και δίκαια, ωραία όλα αυτά αλλά πως θα τα έχουν όλες οι ομάδες;

Εδώ θέλω να φέρω σαν παράδειγμα την Ρουμανία, που πριν από 20 χρόνια ήταν στο ίδιο επίπεδο το Εθνικό πρωτάθλημα με το δικό μας. Κάθισαν στο τραπέζι οι ομάδες και η ομοσπονδία με στόχο το καλό του αθλήματος και πως σταδιακά θα το φέρουν σε ένα επαγγελματικό επίπεδο. Σε μια λίγκα 10 ομάδων (καλή ώρα όπως η δικιά μας φέτος) βρήκαν ένα μεγάλο κεντρικό χορηγό και 10 μικρότερους (έναν για κάθε ομάδα) και αφού εξασφάλισαν για όλες τις ομάδες το ίδιο budget, άρχισαν να  βάζουν κανόνες όπως την παροχή όλων των βασικών αναγκών από όλες τις ομάδες(αναφέρονται παραπάνω), κατώτατο μισθό 100€ για κάθε παίχτη του roster των 10 ομάδων και έτσι μπήκε μια βάση ημι-επαγγελματισμού στο άθλημα. Από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι κάθε ομάδας να αυξήσει το budget της (εύρεση extra χορηγών) και να προσελκύσει καλύτερους και πιο ακριβούς παίχτες.

Μέσα σε λίγα χρόνια η Εθνική τους ομάδα έφτασε για πρώτη φορά σε τελική φάση Euro (Νοέμβριος 2007) και κατέλαβε την 6^η θέση. Δύο μήνες μετά, σε φιλική αναμέτρηση στην Ρουμανία (Μπουζάου, 22/1/2008), η Εθνική μας επιβλήθηκε με 3-5 της Ρουμανίας με σκόρερ τους Τρουλιτάκη 2, Μάνο, Μουρδουκούτα, Γκαϊφύλλια. Το roster της Ρουμανίας είχε μόλις μια απουσία σε σχέση με την ομάδα που κατέλαβε την 6^η θέση στο Euro!!

Εν έτη 2021 η Ρουμανία έχει 4 συμμετοχές σε τελική φάση Euro και η Ελλάδα μηδέν!

Συμπέρασμα: Ο καθρέφτης του πρωταθλήματος είναι η Εθνική ομάδα! Για μια πιο δυνατή Εθνική χρειαζόμαστε ένα πιο δυνατό πρωτάθλημα! Για ένα πιο δυνατό πρωτάθλημα χρειαζόμαστε πιο δυνατές ομάδες και πιο δυνατούς παίχτες! Πιο δυνατούς παίχτες μπορούμε να φτιάξουμε γιατί το ταλέντο υπάρχει! Οι παροχές;

Καλή αγωνιστική χρονιά με υγεία και όρεξη να κάνουμε το καλύτερο για εμάς και το άθλημα που αγαπάμε!

Θωμάς Πάνου

Αθλητής ΑΣΕ ΔΟΥΚΑ