Για την οικονομία της κουβέντας χωρίσαμε τις ομάδες σε τρία γκρουπ, ανάλογα με τη βαθμολογία και τη δυναμική που έχουν εμφανίσει μέχρι στιγμής.

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΟΡΥΦΗΣ

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΤΕΤΡΑΔΑΣ

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ

Η αγωνιστική σεζόν 2022-2023 παρότι δεν ενείχε προσωπικές αγωνιστικές συγκινήσεις, έμελλε να είναι αυτή, στην οποία βούτηξα στα βαθιά του ποδοσφαίρου σάλας καθώς αξιοποίησα αυτές τις ώρες διαφορετικά.

Με διττό τρόπο. Αφενός αφιερώνοντας αρκετό χρόνο και φαιά ουσία ασχολούμενος με τα βασικά προβλήματα του προπονητή σάλας, όπως η αναγνώριση του ρόλου, της κοινωνικής θέσης κ΄ προσφοράς, ουσιαστική απόδοση όλων των νόμιμων ως εργαζόμενου, αλλά και τη συνολική συμπεριφορά που οφείλουμε να έχουμε προς όλες κ΄ όλους. Αυτό όμως είναι μέρος ενός άλλου άρθρου.

Αφετέρου, παρακολουθώντας τηλεοπτικά και περιηγούμενος στο διαδίκτυο και τις γειτονιές της Αττικής, 5Χ5 1ης, 2ης, 4ης κι όποιας κατηγορίας θέτει κανείς με όποια κριτήρια χρησιμοποιεί. Απαλλαγμένος από κάθε αγωνιστικό άγχος, συγκεντρωμένος στο αγώνισμα αυτό καθαυτό.

Από το Φλεβάρη του ‘23 και τη διαδικασία του “Elite Round” του Futsal Champions League, είχα λάβει την απόφαση και είχα στοχεύσει. Φέτος, διότι μπορείς και επειδή δεν θα είναι πάντα εφικτό, θα πας!, μου είπα. Το ‘22 η Uefa είχε άλλαξε συνήθειες και ανέθεσε τη διοργάνωση στη Βαλτική, η οποία ανέκαθεν έχει κλειστά που γεμίζουν για μπάσκετ κι όχι σε κάποια από τις 4 φιναλίστ. 3 Ίβηρες επαγγελματίες και το μαύρο άλογο με την μαύρη εμφάνιση, Anderlecht, που απέκλεισε το φαβορί Barca στην ισοβαθμία (συνθήκη που έως τότε μας είχε πονέσει δις στην Eλλάδα) να εκπροσωπεί τους “φτωχούς ερασιτέχνες” της λοιπής Ευρώπης. Σε κουβέντα με διεθνή στις εξέδρες παιχνιδιού της β’ κατηγορίας, εικάζαμε πού μπορεί να σταλούν οι ομάδες και εξηγούσα πως αποκλείεται να δοθεί η διοργάνωση στην πρωτάρα Μαγιόρκα, διότι το νησί δε φημίζεται για την αθλητική του παιδεία, με εξαίρεση την ιππασία, και πως Μάη μήνα είναι γεμάτο από τουρισμό. Εκείνος είχε άλλο προαίσθημα.. Και δικαιώθηκε.

Την επόμενη της ανάθεσης, έκλεισα διαμονή και μεταφορά, ζόρικες οι τιμές για μισθό ελληνικού κράτους. Τα εισιτήρια του τουρνουά, όταν αποδόθηκαν, 1 μήνα πριν, σε τιμές πιο ελληνικές, φθηνότερα κι από φεστιβάλ κινηματογράφου.

Όλα έτοιμα λοιπόν, κάνε κι ένα πλάνο της 1ης και της ενδιάμεσης ημέρας, εύκολα είναι τα ταξίδια στην Ευρώπη, είσαι έμπειρος πια. Το σχέδιο για την 1η ημέρα περιείχε πρωτίστως παρακολούθηση των προπονήσεων στο κλειστό, το μεγάλο, όχι αυτό της οικοδέσποινας. Η προσπάθεια συνεννόησης με την Ε.Π.Ο για διαπίστευση αποδείχθηκε άκαρπη και μπήκα στο αεροπλάνο με τον αέρα του δικαίου του προπονητή μεν, χωρίς αποδεικτικά δε.

Πρωί Πέμπτης και 10.30 τοπική ήμουν ήδη στο Velòdrom Illes Balears και οι ευγενέστατοι μόνιμοι εργαζόμενοι με οδηγούσαν εντός γηπέδου πιστεύοντας πλήρως τους ισχυρισμούς μου. Ακριβώς όπως στο Alcobendas, στη Jaen, τη Καρταχένα, τη Μούρθια, τη Κόρδοβα, τη Γρανάδα, τη Σεβίλη. Χαρούμενοι και εξυπηρετικοί προς το συμμεσόγειο επισκέπτη. Πρόλαβα την πρόβα άμυνας του απόλυτου αμυντικά Vadillo σε 5ο (η κλήρωση σκληρή για τους οικοδεσπότες), αλλά και για τις επικείμενες κατεβασιές των Leo και Guitta, την επιμονή του Nuno Dias στις λεπτομέρειες εκατοστών και συγχρονισμού στο pick and roll που προτιμά με 5ο, και την επίθεση με Leo και τις απομονώσεις Arthur και Chishkala της Benfica. Τη στιγμή όταν ο εύχαρις δημοσιογράφος της Benfica μου εξηγούσε πως φοβούνται μόνο τη διαιτησία για τον ημιτελικό, η βόρεια και ταγμένη στους νόμους και κανόνες αγγλίδα υπεύθυνη Uefa της διοργάνωσης, απλά και αυστηρά μου διεμήνυε “only authorized can watch the training, your word is not enough”. Ίσως και η επίδειξη της ελληνικής ταυτότητας να της δημιούργησε κάποια περίσσεια σκοτούρα, ενώ ο Alfonso του σταδίου μου έλεγε “amigo, te queda conmigo, voy a explicar la historia de Velodrom por cafe”.

Όλα καλά, περιηγήθηκα με ζέστη και υγρασία Παλαιόχωρας και Σούγιας στην παραλία και το κάστρο της κοσμοπολίτικης Βαλεαρίδας, προσπαθώντας να κατανοήσω έστω μία λέξη από την τοπική διάλεκτο, γνωρίζοντας ισπανικά, όχι όμως γαλλικά. Η τοπική κοινωνία πιο κοντά σε τοπική κυκλαδίτικη μου φάνηκε πάντως.., με αρκετά ακριβότερα κι επουδενί γευστικότερα εδέσματα. Η τάπα της Παρασκευής με την μπαρίστα του σταδίου πριν τον πρώτο ημιτελικό μου έλυσε αρκετές κοινωνικές κι ιστορικές απορίες.

Στα δικά μας, το αγωνιστικό επίπεδο ήταν απολαυστικό. Ακόμη και “οι ερασιτέχνες της βέλγικης” παρέδωσαν μαθήματα ομάδας, ακόμη κι αν δέχθηκαν γρήγορα τα γκολ της απειρίας τους και των προηγμένων στατικών της Sporting. Ήταν ομάδα με Α κι αρχηγό τον 38χρονο Grello που έπαιζε στύβοντας πέτρες. Η Sporting χρησιμοποιώντας 11 παίκτες φαινόταν να έπαιξε στο 50%. Στην αναμονή για το δεύτερο και μεγάλο παιχνίδι, παρακολούθησα μεθυσμένους Bέλγους να τραγουδούν και πορτογάλους της Sporting να χαλαρώνουν. Ο διπλανός μου, David, από τη Λισαβώνα και με φανέλα Arthur, μου έλεγε πως η Benfica είναι φορμαρισμένη και την πιστεύει για πρωταθλήτρια. Σε περίπτωση ήττας στον ημιτελικό θα υποστηρίξει Sporting πάντως. Οι στοχεύσεις κι οι αντιθέσεις ανάμεσα σε Palma και Benfica απέδωσαν έναν εκπληκτικό ημιτελικό, γάτα-ποντίκι, αλλά η πιο μεγάλη γάτα αποδείχθηκε ο αγαπημένος Toni του νησιού, που έπαιξε με το μυαλό του Arthur, του Jacare και των λοιπών θηρίων, αφήνοντας νηφάλιο μόνο τον Afonso που μάταια προσπαθούσε να τους ηρεμήσει παρέα με τον αρκετά μεσόγειο Ρώσο Chishkala. Στο αδιανόητο φινάλε, το γήπεδο σιώπησε, ο David όμως μου ψέλλισε απογοητευμένος “no esta permitido” για την οβίδα του Arthur. Τσακωμένοι με τα αγγλικά κι οι πορτογάλοι.

Γεμάτος από το σπορ, χάρισα ένα Σάββατο χαλάρωσης στον εαυτό μου με βουτιά στις τοπικές calas, τα δικά μας “βραχάκια”, που ήταν γεμάτα από ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία. Είμαστε καλομαθημένοι στο “Γκρέθια”.

Η Κυριακή γιορτή ήταν μόνο για τους οπαδούς της Sporting, η οποία απολαμβάνει τουλάχιστον 400 πιστούς φούτσαλ, χουλιγκάνων απόντων. Η τοπική κοινωνία μόνο στα πανηγύρια ήταν παρούσα και φάνηκε πως δε γνωρίζει ούτε τους κανόνες. Εάν προσέξει κανείς, και το στάδιο του όνθε, μισο-άδειο είναι κυρίως. Ο μικρός τελικός έμοιαζε αγγαρεία για την Βenfica και ευκαιρία για την Anderlecht, κάτι σαν φιλικό μεταξύ μεγάλου και μικρού. Ο τελικός όμως, μου θύμισε τον τελικό της Ευρωλίγκας του 2007, ένα σεμινάριο προπονητικής ανάμεσα σε δύο κορυφαίους που αξιοποιούν τα πλεονεκτήματα των παικτών τους στο μέγιστο. Απολαυστική η Sporting των 10 ισάξιων, που όμως “έφτυνε αίμα” για να έχει ξεκάθαρη ευκαιρία απέναντι στην καλύτερη άμυνα των τελευταίων ετών και τον εκπληκτικό Luan. Το παρατεταμένο τέλος του τελικού δε γινόταν πιο αγωνιώδες και παρότι οι διαιτητές είχαν διαφορετική άποψη από ό,τι βλέπαμε στο βίντεο της εξέτασης φάσης, η Sporting ένιωθε πως δικαιούτο τη νίκη και την κυνήγησε περισσότερο στην παράταση, όπου πάλι το μισό γήπεδο, αυτό με την φουτσαλική παιδεία περίμενε μία διαφορετική απόφαση. Στα πέναλτι, ο MVP Luan με μία τοποθέτηση απέναντι στο 1ο κι αγχωμένο του Pany καθόρισε το αποτέλεσμα μεταξύ δύο ομάδων, από τις οποίες δεν ξεχώριζε ούτε χιλιοστό ποιά ήταν αποφασιστικότερη και πιο αποφασισμένη.

Το μόνο στο οποίο με βρίσκει σύμφωνο το ισπανικό κοινό, που αγνόησε παντελώς τα παιχνίδια δίχως Palma, ήταν το καθολικό χειροκρότημα προς τον Toni, που δήλωσε πως δεν έβλεπε τα πέναλτι και πως ο Nuno Dias είναι ο καλύτερος προπονητής. Θα μπορούσα να βλέπω προπονήσεις της Sporting χωρίς να ξαναπροπονήσω του είπα από κοντά μετά την απονομή, κι όταν συμπλήρωσα “Sokolov didnt faoul”, ξίνισε απογοητευμένος. “Άλλο επίπεδο εδώ μικρέ”, θα είπε από μέσα του.

Η διοργάνωση, την οποία διηύθυναν Άγγλοι, είχε έλλειψη μόνο σε εγχώριο κοινό του φούτσαλ, σα να παρακολουθούμε F4 βόλεϊ στο OAKA χωρίς οργανωμένους.

Εκτός της καταπληκτικής εμπειρίας, κρατάω την ασύγκριτη εικόνα της αγκαλιάς του Erick στην μπάλα, την οποία πήρε μαζί του κι όχι κάποιος νικητής. Καθόταν στον πάγκο μαζί της ακόμη κι όταν είχαν αποχωρήσει όλοι, σαν να τη φλέρταρε και να της έταζε για του χρόνου. Αυτός μοιάζει να αγαπά το αγώνισμα περισσότερο από τον εαυτό του.

Η μελαγχολία των 5 επιπέδων διαφοράς από την ελλαδική πραγματικότητα σε όλους του τομείς αφήνει μεγαλύτερη μελαγχολία από αυτή της επιστροφής. Όσα δεν έγραψα, τα έχω πάρει μαζί μου. Εις το επανιδείν!

Αν και σε όλα τα παιχνίδια ο Δούκας έδειξε πολλή ποιότητα και στάθηκε ισάξιος των αντιπάλων του θα σταθούμε περισσότερο στην εμφάνιση απέναντι στους πρωταθλητές Ιταλίας(!) και το σχεδόν άδικο 4-3 που προκύπτει μετά απο καταιγισμό ευκαιριών του Δούκα και αντίστοιχες σωτήριες επεμβάσεις του Ιταλου πορτιέρο, Dalcin. Μια εμφάνιση πραγματικά “καρυδάτη”, με πρωταγωνιστές όλους όσους αγωνίστηκαν, εναντίον μιας ομάδας που πήρε πολλά σφυρίγματα υπέρ της και τελικώς καρδιοχτύπησε για να πάρει το παιχνίδι. Για την ιστορία ο Δούκας αγωνίστηκε με τους Ζέρβα, Bastos, Petterson, Kαρύδα, Φλώρο, Τσίνα, Seiti, Αγγελίνα, Νeto Lira, Ζαφειράτο, Χαραλαμπόπουλο, Martins, Γερόλυμο, Βερσνιακ ενώ στην αποστολή ήταν τιμής ενεκεν και ο Κονδυλάτος.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι αθλητές με αυτές τις παραστάσεις, τις εμπειρίες απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους, αλλά και το κίνητρο που τόσο απεγνωσμένα χρειάζονται για να ανεβάσουν τα επίπεδα απόδοσης, προπόνησης και συγκέντρωσης θα μπορέσουν πολύ γρήγορα να κοντράρουν κάθε ομάδα στην Ευρώπη είτε σε συλλογικό είτε σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Με τους ξένους παίκτες επιπέδου που έρχονται τα τελευταία χρόνια, π.χ ο Vitinho της AEK που εχει αγωνιστεί σε μεγάλα πρωταθλήματα και οι Petterson και Biel που προέρχονται απο το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, της Βραζιλίας, οι Έλληνες μαθαίνουν να αποδίδουν καλύτερα και να εξελίσσονται. Με σκληρή δουλειά αντίστοιχα αποκτούν την αυτοπεποίθηση για να κοιτάξουν στα μάτια τους αντιπάλους τους.

Αν κάτσει κανείς και κοιτάξει το αγωνιστικό ήθος με το οποίο αγωνίζονται οι παίκτες του Δούκα σε αυτό το ματς, την προσήλωση στην ατομική άμυνα που μετατρέπεται σε άμυνα ζώνης ανά στιγμές, αλλά και την αυτοθυσία των παικτών που αποκρούουν κάθε σουτ, νευριάζουν στα γκολ και έναν πάγκο που τινάζεται στον αέρα κάθε λίγο, θα καταλάβει πόσο ήθελαν αυτό το παιχνίδι.

Αντίστοιχα όμως δεν έχουμε υπομονή, δεν μελετούμε για να πάρουμε περισσότερες γνώσεις και κάθε τι άλλο στην ζωή μας έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα. Δεν έρχεται τυχαία αυτή η εμφάνιση του Δούκα, ούτε είναι προϊόν τύχης.

Είναι ανάγκη να αλλάξει η νοοτροπία συνολικά και επιτέλους να κάνουμε αυτό που κάνουμε καλά! Και όχι μόνο από τους παίκτες αλλά και όλους γύρω από τις ομάδες που χρειάζεται να στηρίξουν την προσπάθεια για εξέλιξη.

Αλλά και να σταματήσει η εύκολη δικαιολογία, και να βγούμε από την ζώνη ασφάλειας που όλοι θέλουμε να ζούμε.

Όλα ξεκινούν από τους αθλητές, πόσο το θέλουν, πόσο χρόνο αφιερώνουν, και πόσο τελικά το πιστεύουν!

Stalitsa- Doukas: https://www.youtube.com/watch?v=dhqO6DfQduI

Feldi Eboli-Doukas: https://www.youtube.com/watch?v=n-9GNZ-Pm

Πώς είναι η νέα σου ζωή στην Βαρσοβία; Νέα χώρα, νέα πόλη, καινούργια ομάδα, άλλες συνήθειες πλέον.. 

Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση να φύγεις στο εξωτερικό είναι και δεν είναι εύκολη. Γιατί φεύγεις από το οικείο περιβάλλον σου και πας σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζεις. Τώρα σε ό,τι αφορά την ζωή στην Πολωνία θα την χαρακτήριζα ήρεμη, δηλαδή η καθημερινότητα αποτελείται από γυμναστική, βόλτες και προπόνηση κυρίως. Βέβαια αυτό που μου έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πόσο πράσινο υπάρχει στο κέντρο και το πόσο καθαρή είναι!

Πώς έζησες την καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας; Έχει ομοιότητες με τον τρόπο που λειτουργούν οι ελληνικές ομάδες και στο γήπεδο αλλά και οργανωτικά;

Η προετοιμασία της ομάδας βασίστηκε σε επαγγελματικά πρότυπα δηλαδή κάθε βδομάδα δουλεύαμε συγκεκριμένα πράγματα και όσο περνούσε ο καιρός κάναμε και κάτι διαφορετικό, πάντα υπήρχε πρόοδος. Επίσης πήγαμε και σε ένα camp προετοιμασίας που ήταν μια πρωτόγνωρη και τρομερή εμπειρία για μένα. Τώρα για ομοιότητες με την Ελλάδα φυσικά και υπάρχουν απλά πιστεύω η κυρία διαφορά είναι το πόσο βάση δίνουν η κάθε χώρα στο άθλημα και πόσο το «ψάχνουν» για να έχουν καλύτερο αποτέλεσμα. Ο σύλλογος λειτουργεί επαγγελματικά έχοντας ένα πλήρες επιτελείο από προπονητές, φυσιοθεραπευτές, υπεύθυνους για διαφορά κομμάτια της ομάδας όπως τεχνικό διευθυντή, υπεύθυνο για τα social media κλπ.

Ποιοί είναι οι στόχοι της ομάδας για τη φετινή χρονιά; Ποιό είναι το πλάνο και ποιός ο ρόλος σου σε αυτό;

Οι στόχοι της ομάδας είναι να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερη πορεία μπορεί και να μπει στα πλει οφς. Φέτος η ομάδα πήρε αρκετούς ξένους, ο ρόλος μου είναι να βοηθήσω την ομάδα με τις ικανότητες που οι άνθρωποι της ομάδας είδαν σε εμένα και να μπορέσω να συμβάλλω σε μεγάλο μέρος στον στόχο που έχει θέσει η ομάδα.

Πλέον βρίσκεσαι σε ένα από τα πιο ανταγωνιστικά και οργανωμένα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Μπορείς να μας αναφέρεις ομοιότητες και διαφορές με τον τρόπο που λειτουργούν αντίστοιχα εδώ οι ομάδες αλλά και το πρωτάθλημα γενικότερα;

Το πολωνικό πρωτάθλημα έχει ανέβει πολύ τα τελευταία χρόνια κάτι το οποίο μου είχε πει και ο Βιτίνιο όταν τον είχα ρωτήσει για την Πολωνία, σίγουρα είναι μια πολύ καλή περίπτωση εξέλιξης η συμμετοχή κάποιου παίκτη σε αυτό το πρωτάθλημα. Τώρα υπάρχει διαφορά στον επαγγελματισμό, για να καταλάβετε εδώ η κάθε ομάδα έχει το γήπεδο της για αγώνα-προπονήσεις έχει ένα πλήρες προπονητικό και διοικητικό staff που έρχεται σε κάθε αγώνα, επίσης την ημέρα του αγώνα μαζευόμαστε από το πρωί όλη ομάδα πηγαίνουμε για καφέ, φαγητό, φυσιοθεραπεία όποιος θέλει, αγώνα και μετά πάλι φαγητό, πράγματα τα οποία σε βοηθούν να μπορείς να αποδώσεις καλύτερα κατά την γνώμη μου. Επίσης κάτι άλλο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι το πόσο μεγάλη αξία έχει το futsal στην Πολωνία καθώς έγινε ένα camp το οποίο οργάνωσε η Εθνική Πολωνίας μόνο για νέους τερματοφύλακες με τον προπονητή τερματοφυλάκων και προπονητή της εθνικής Πολωνίας για να τους κάνουν ασκήσεις με πόδια και να παρακολουθήσουν την εξέλιξη τους. Ομοιότητες είναι ότι όπως εδώ και στην Ελλάδα οι ομάδες έχουν το φυσικοθεραπευτήριο τους, όλα τα έξοδα τραυματισμού καλύπτονται από την ομάδα και έχουν γυμναστήριο. 

Πώς έγινε η προσέγγιση από την AZS Wilanow; Ποιά είναι η φιλοσοφία του συλλόγου και τα σχέδιά τους για το μέλλον.

Η προσέγγιση έγινε από τον γενικό διευθυντή της ομάδας ο οποίος είδε κάποιους αγώνες μου αλλά και κάποιες καλύτερες φάσεις και εφόσον του άρεσα σαν παίκτης τότε ήρθαμε σε επικοινωνία με την βοήθεια μανατζερ και συμφωνήσαμε. Ο σύλλογος φέτος έκανε αρκετές μεταγραφές για να κάνει το βήμα παραπάνω και η φιλοσοφία του είναι μέσα από όμορφο futsal να πετύχει τους στόχους που προανέφερα. Οι εγκαταστάσεις της ομάδας είναι στο κέντρο της Βαρσοβίας και είναι πολύ πλούσιες θα έλεγα,θυμίζει λίγο ΔΑΙΣ! Τώρα, έχουμε ένα γεμάτο επιτελείο που αποτελείται από προπονητή,βοηθό προπονητή,τεχνικό διευθυντή, team manager, υπεύθυνους για τα social media, προπονητή τερματοφυλάκων, team φυσιοθεραπευτών σε αγώνα και προπονήσεις,ελπίζω να μην ξεχνάω κάτι.

Πως έχουν καταφέρει να αναπτύξουν τόσο πολύ το άθλημα στην Πολωνία ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια που θεωρείται ένας ιδανικός προορισμός για πολλούς αθλητές; Ποιό είναι το επίπεδο των ομάδων γενικότερα;

Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που έχει ανέβει το futsal εδώ είναι γιατί οι άνθρωποι το προωθούν παρά πολύ και λειτουργούν επαγγελματικά. Από τηλεοπτική κάλυψη σε κανάλι τηλεόρασης μέχρι σε κάθε ηλεκτρονικό γνωστό ιστότοπο. Τώρα για το αγωνιστικό κομμάτι η είσοδος ξένων προπονητών και παιχτών αλλά και το πόσο θετικοί στην γνώση και στην εξέλιξη είναι οι Πολωνοί πιστεύω ότι αυτό έχει ανεβάσει το πρωτάθλημα. Για τις ομάδες, στα χαρτιά είναι 3 ομάδες οι οποίες όπως και τα προηγούμενα χρόνια πάνε για το πρωτάθλημα και οι υπόλοιπες «παλεύουν».

Τέλος, μίλησέ μας για τους προσωπικούς σου στόχους, πως δουλεύεις εκεί και πως θα ήθελες να φανταστείς τον εαυτό σου σε 3-4 χρόνια από σήμερα..

Στόχος μου είναι να μπορέσω να βοηθήσω την ομάδα μου να πετύχει τους στόχους της και ταυτόχρονα μέσα από προπόνηση και συνοχή να βελτιωθώ καθώς κάθε μέρα εδώ μαθαίνεις. Εδώ κάθε μέρα δουλεύω είτε είναι σε γυμναστήριο, είτε είναι σε επιπλέον τρέξιμο, είτε είναι σε φυσικοθεραπείες για να είναι καλά το σώμα από την πίεση και όλα αυτά πέρα από τις προπονήσεις με την ομάδα για να μπορέσω να εμφανίζομαι όσο καλύτερα μπορώ. Μέχρι τώρα όλα κυλάνε ομαλά κερδίσαμε τον πρώτο αγώνα εκτός έδρας σε μια δυνατή έδρα και είμαστε χαρούμενοι, Για τα επόμενα χρόνια δεν ξέρω την απάντηση καθώς μου αρέσει πάντα να ακολουθώ αυτό που με κάνει χαρούμενο και ευτυχισμένο όποτε θα δείξει.

Με το αποτέλεσμα αυτό, οι «μπλε» ολοκλήρωσαν πρώτοι και αήττητοι τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στον 6ο προκριματικό όμιλο του ΔΑΪΣ.

Στο αγωνιστικό σκέλος της αναμέτρησης, τα πρώτα 10 λεπτά ήταν αναγνωριστικά με τις δύο ομάδες να προσέχουν κυρίως την άμυνά τους. Αυτό άλλαξε στο 10′, όταν ο Καρύδας εξαπέλυσε βολίδα στο δεξί «γάμα» του αντίπαλου τερματοφύλακα για το 1-0. Ο ρυθμός άνοιξε και οι παίκτες του Γιάννη Μοστριού ευτύχησαν να σκοράρουν και πάλι πριν τη λήξη του ημιχρόνου με τον εξαιρετικό Petterson.

Στην επανάληψη, οι Ιρλανδοί μπήκαν πολύ δυνατά και κατάφεραν να μειώσουν σε 2-1 στο 22′ με δυνατό σουτ του Lucas. Ωστόσο, τις ελπίδες αυτές φρόντισε να εξανεμίσει εκ νέου ο Petterson στο 24′ για το 3-1 που αποτελούσε σημαντικό μαξιλαράκι για την ελληνική ομάδα. Παρότι χάθηκαν πολλές και κλασικές ευκαιρίες για γκολ, το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το 37′.

Από εκείνο το σημείο και μετά, διαμορφώθηκε κατά σειρά σε 4-1 (με τον Neto Lira στο 37′), 5-1 (με τον Σεΐτι στο ίδιο λεπτό), 6-1 (με αυτογκόλ του Cardoso στο 39′), 6-2 (με τον Tardelli στο ίδιο λεπτό) και 7-2 (με τον Σεΐτι στο 40′), στην πιο όμορφη βραδιά του ποδοσφαιρικού ΑΣΕΔ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κόσμος ήταν συγκινητικός, υποστήριξε την ομάδα μας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και στο τέλος πανηγύρισε μαζί της την μεγάλη πρόκριση.

Αποτελέσματα 1ης Αγωνιστικής

Blue Magic FC Dublin (Ιρλανδία) – Bloomsbury Futsal (Αγγλία) 5-0

BSC Nistru Chisinau (Μολδαβία) – ΑΣΕ Δούκα 0-4

Αποτελέσματα 2ης Αγωνιστικής

BSC Nistru Chisinau (Μολδαβία) – Blue Magic FC Dublin (Ιρλανδία) 2-2

ΑΣΕ Δούκα – Bloomsbury Futsal (Αγγλία) 3-2

Αποτελέσματα 3ης Αγωνιστικής

Bloomsbury Futsal (Αγγλία) – BSC Nistru Chisinau (Μολδαβία) 2-4

ΑΣΕ Δούκα – Blue Magic FC Dublin (Ιρλανδία) 7-2

Τελική Βαθμολογία 6ου Ομίλου (σε 3 αγώνες)

ΑΣΕ Δούκα 9β. (14-4) – πρόκριση στην επόμενη φάση
Blue Magic FC Dublin 4β. (9-9)
BSC Nistru Chisinau 4β. (6-8)
Bloomsbury Futsal 0β. (4-12)

Σε ανάρτησή του ο κ. Συντζανάκης αναφέρει τα εξής:

“Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους αθλητές και αθλήτριες, τους γονείς και τους προπονητές των σωματείων της Σαλαμίνας και κάθε άλλο φίλο του ποδοσφαίρου σάλας, να παρακολουθήσουν από κοντά την ανοιχτή προπόνηση του κλιμακίου της Προ Εθνικής ομάδας Κ-14 που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 19 Ιουνίου 2023 και ώρα 18:30 στο κλειστό γήπεδο Ν. Γραμματικός Σαλαμίνας.

 Ελάτε να χειροκροτησουμε μαζί όλα αυτά τα παιδιά που αποτελούν το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου σάλας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

 Γράφει ο Σταύρος Ράπτης – Προπονητής (Cobra AFC/Πας Γέρακας)

Πολλές φορές βλέποντας κάποιον αγώνα έχουμε κρίνει τον προπονητή , για έναν χειρισμό που έφερε την ήττα για την ομάδα του. Σπανίως όμως μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε τον λόγο που δοκίμασε την εν λόγω τακτική. Όπως όλα τα επαγγέλματα έτσι κι αυτό του προπονητή εξελίσσεται ταχύτατα στον 21^ο αιώνα. Οι απαιτήσεις – ανάγκες-προσόντα, που πρέπει να πληροί ο προπονητής, πληθαίνουν και εξειδικεύονται μαζί με το κάθε άθλημα, που με τη βοήθεια άλλων επιστημονικών κλάδων αναλύεται βαθύτερα.

Οι αγωνιστικοί παράγοντες μπορούν να χωριστούν σε 3 τομείς: την τεχνική, την τακτική και την φυσική κατάσταση. Φυσιολογικά ο 1^ος τομέας αναπτύσσεται στη μικρότερη ηλικία του αθλητή (6-12 ετών). Αποκτώντας όσο το δυνατόν υψηλότερη τεχνική, είναι πιο εύκολο αργότερα η ομάδα να ασκηθεί σε υψηλότερους ρυθμούς οπότε να αναπτυχθεί η φυσική κατάσταση αλλά και να μπει σε μονοπάτια τακτικής. Αυτό θα βοηθήσει τη μονάδα και το σύνολο να προβληματιστεί και να κατανοήσει το παιχνίδι, ώστε να βελτιώσει τις αντιδράσεις και τις επιλογές του σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κλασμάτων.

Όσον αφορά τους εξωαγωνιστικούς παράγοντες που μερικές φορές παραμελούνται ή αγνοούνται  εντελώς από προπονητές και φιλάθλους, είναι το ίδιο σημαντικοί με τους 3 αγωνιστικούς τομείς. Ξεκινώντας από την μικρή ηλικία χτίζεται ο χαρακτήρας κάθε αθλητή, με μεγάλη «υποχρέωση» του προπονητή να δημιουργήσει εκτός από πολύ καλούς παίκτες και σωστούς συμπαίκτες. Άλλωστε στατιστικά πολύ λίγοι αθλητές φτάνουν στο επαγγελματικό επίπεδο. Παρ’όλα αυτά ασχολούμενοι από μικρή ηλικία σε ερασιτεχνικό επίπεδο μπορεί να τους δώσει πειθαρχία, που θα τους βοηθήσει σε επόμενα στάδια της ζωής τους. Μεταβαίνοντας στο υψηλότερο επίπεδο ο προπονητής έχει το δύσκολο έργο να κρατήσει τις ισορροπίες μεταξύ 15-20 ή και περισσότερων (στο κλασικό ποδόσφαιρο), αλλά και την διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού (man management) κερδίζοντας από κάθε μονάδα το μέγιστο που μπορεί προς όφελος της ομάδας. Μέσα σε όλα αυτά πρέπει να έχει υπόψιν τον διαφορετικό χαρακτήρα του κάθε παίκτη του , όποτε και τον τρόπου που θα επικοινωνήσει μαζί του.

Εκτός από τους παίκτες πολύ σημαντικό κομμάτι είναι αυτό της αυτοκριτικής – αυτοβελτίωσης. Πλέον και με τη βοήθεια της τεχνολογίας ξαναβλέποντας και αναλύοντας τους αγώνες, ο προπονητής μπορεί και πρέπει να αναλύει κάθε κίνηση της ομάδας που δεν πάει καλά και να προβαίνει σε αλλαγές/ μετατροπές. Εδώ έχουμε και τα 2 άκρα: 1) του εγωισμού- επιμονής που δεν λαμβάνονται ρίσκα αλλά υπάρχει εμμονή στην ίδια συνεχώς κατάσταση, 2) στη συνεχή αλλαγή ρόλων , καταστάσεων ,θέσεων που οι παίκτες πιθανόν να μην μπορούν να αφομοιώσουν ό,τι διδάχτηκαν και να το εκτελέσουν προτού μάθουν κάτι νέο. Το ίδιο σύστημα 2 άκρων συναντάται και στην διαχείριση κακών καταστάσεων και ηττών: 1)η ηρεμία που χρειάζεται ώστε το σύνολο να προσπεράσει το κακό αποτέλεσμα, 2) η πολύ σκληρή κριτική και το ανέβασμα των τόνων στην προπόνηση που είτε μπορεί να φέρει σκληρότερη δουλειά και πάθος είτε απογοήτευση στους παίκτες. Και στις 2 αυτές παραμέτρους (τακτικές αλλαγές και ψυχολογική διαχείριση) ο προπονητής ειδικά στο υψηλότερο επίπεδο πρέπει να βρίσκει πάντα την χρυσή τομή αφουγκράζοντας τον πλαμό της ομάδας και τα αποδυτήρια.

Πριν κριθεί μετά από κάποια απόφαση του, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι δεν υπάρχει κανένας στο γήπεδο που θέλει περισσότερο να κερδίσει από τον προπονητή. Αυτό ίσως στις μικρές ηλικίες δεν είναι και το ιδανικότερο, αφού ο σκοπός δεν είναι πρωτίστως το αποτέλεσμα. Αλλά αυτός (ο προπονητής) ζει καθημερινά με την ομάδα και γνωρίζει την προσωπική κατάσταση του κάθε παίκτη του (αγωνιστική κι εξωαγωνιστική).

Οι στήλες στην ενότητα “ΓΝΩΜΕΣ” του FutsalHellas.com είναι ανοιχτές για όλους τους φίλους του ελληνικού futsal, λευκές σελίδες που αναζητούν το μελάνι του καθενός από εμάς για να καταγράψουν προβληματισμούς, ανάγκες, καλώς και κακώς κείμενα, μικρά αλλά και άπιαστα όνειρα. Τα χρειαζόμαστε όλα, σε μια σελίδα, για να μην ξεχαστούν ποτέ. Είτε σαν προπονητής, είτε σαν παίκτης, είτε σαν διαιτητής, είτε σαν απλός φίλος του αθλήματος επικοινώνησε μαζί μας και γράψε το δικό σου κείμενο για να μοιραστείς δημόσια τους προβληματισμούς σου και στήριξε με τον πιο απλό τρόπο την προσπάθειά μας να συσπειρώσουμε τους ανθρώπους του χώρου γύρω από τον κοινό μας στόχο, την ανάπτυξη του Αθλήματος που αγαπάμε.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, λοιπόν, από εμάς. Δίνουμε… πάσα και τον αφήνουμε στην αφήγησή του για αυτή την πορεία που μέσα στις δυσκολίες της συνεχίζεται.

“Για 13η χρονιά συνεχίζουμε στο ποδόσφαιρο σάλας. Η μοναδική ομάδα της Κρήτης και τις περισσότερες χρονιές ως η μοναδική επαρχιακή ομάδα σε όλη τη χώρα στο άθλημα αυτό. Ξεκίνησε σαν  μια παρέα από τα γήπεδα 5χ5 του Ρεθύμνου, ώσπου στα τέλη του 2008 η παρέα έγινε ομάδα με καταστατικό, διοικητικό συμβούλιο και ό,τι τέλος πάντων συνεπάγεται ένα αθλητικό σωματείο στην Ελλάδα!

Πρώτο παιχνίδι στη Σαλαμίνα και πρώτη νίκη. Ήταν σα να κατακτήσαμε το Champions League. Έπειτα πρώτο παιχνίδι στο Ρέθυμνο, στο κλειστό Μελίνα Μερκούρη, μοναδικές στιγμές. Ήταν τόσο μεγάλη η διάθεσή μας, που οι αποστολές κάθε φορά στα εκτός έδρας παιχνίδια έμοιαζαν με επαγγελματική ομάδα. Από το ντύσιμό μας, το αεροπλάνο σαν μέσο μεταφοράς κ. α.

Χριστούγεννα 2009 δίνουμε φιλανθρωπικό αγώνα στο Μελίνα Μερκούρη για το σύλλογο αγάπη με τον ΑΣΤΕΡΑ ΡΕΘΥΜΝΟΥ (Δ’ ΕΘΝΙΚΗ). Το τέλος της 1^η χρονιάς, μας βρίσκει να παίζουμε διπλό αγώνα μπαράζ για την άνοδο στην Α’ Εθνική με την ΑΕΚ και οι στιγμές είναι μοναδικές. Στο γήπεδο βρίσκονται περίπου 700 φίλαθλοι, εκ των οποίων 300 οργανωμένοι της ΑΕΚ, ενώ και οι αστυνομικές δυνάμεις είναι ενισχυμένες.

Η αρχή της 2^η χρονιάς, μας βρίσκει όχι μόνο στην Α’ Εθνική ποδοσφαίρου σάλας, αλλά και με επαγγελματία προπονητή futsal, συντοπίτη μας, ο οποίος μόλις έχει επαναπατριστεί από την Ιταλία. Επίσης έρχονται αθλητές από το κλασσικό ποδόσφαιρο και η αρχική φιλοσοφία της ομάδας αρχίζει να αλλοιώνεται, αφού υπάρχουν πλέον αρκετοί που πληρώνονται και τα έξοδα της ομάδας εκτοξεύονται.

Συνεχίζουμε όμως και την 4^η χρονιά φέρνουμε την εθνική Ελλάδος στο Ρέθυμνο, διοργανώνουμε τουρνουά ανεξαρτήτων ομάδων και κάνουμε αγώνες επίδειξης με χορευτικά και παρουσία αρκετού κόσμου στο κλειστό Μελίνα Μερκούρη. Στα επόμενα χρόνια η ομάδα μας παίρνει το 1^ο της πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας Β’ Εθνικής, ενώ το Μάρτιο του 2014 συμμετέχει στο Final 4 του Κυπέλλου Ελλάδος στο Λαύριο μαζί με Δούκα, Ολυμπιάδα Αγίας Παρασκευής και Αθήνα ’90 (κορυφαίες ομάδες του ελληνικού futsal), αποκλείοντας μάλιστα την ΑΕΚ στον προημιτελικό στο Ρέθυμνο με το εκκωφαντικό 9-1.

Τον Μάιο του 2016, η REKAL κατακτά τον 2^ο τίτλο της στη Β’ Εθνική, κερδίζοντας σε συγκλονιστικά τρία παιχνίδια, 2-1 στις νίκες τον Αίαντα Παλλήνης, με τα παιχνίδια στο Ρέθυμνο να είναι πραγματικά ψυχοβγαλτικά και ο τίτλος να κρίνεται 20’’ πριν το τέλος της παράτασης μέσα σε πανζουρλισμό.

Ένα χρόνο πριν και στην Α Εθνική, η ρεθυμνιώτική ομάδα για πρώτη φόρα αποκτά τέσσερις παίκτες από την Αθήνα, έμπειρους, με πολλές παραστάσεις, ποιοτικούς, οι οποίοι όμως δεν θα συμμετείχαν στις προπονήσεις παρά μόνο στους αγώνες, εντός και εκτός έδρας. Οι οικονομικές δυσκολίες είχαν ήδη ξεκινήσει και το 2017 η ομάδα αγωνίστηκε και κατέκτησε το 1^ο παγκρητίο πρωτάθλημα (σε πιλοτικό χαρακτήρα) ποδοσφαίρου σάλας, το οποίο δυστυχώς δεν είχε συνέχεια.

2018  –  2019  και η ομάδα κατακτά το 3^ο πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, σε μια ιδιαίτερη χρονιά, αφού παίκτες και προπονητής καλύπτουν και το ρόλο της διοίκησης. Το 2019 βρίσκει την ομάδα στην Α’ Εθνική και με την επιστροφή του Καλογεράκη Δημήτρη σε ρόλο προέδρου να επιτυγχάνει για 1^η φορά τον στόχο της παραμονής στη Futsal Super League, στόχος ο οποίος θα επαναληφθεί και την επόμενη χρονιά 2020-2021.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2021 REKAL LAST DANCE

Φτάνουμε στο καλοκαίρι του 2021 και πλέον οι οικονομικές δυσκολίες, αλλά και τα κίνητρα οδηγούν στην απόφαση η ομάδα να αγωνιστεί στην 2^η τη τάξη κατηγορία, την Futsal League. Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν και οραματίστηκαν αυτό το ταξίδι, να αγωνιστούν τουλάχιστον για μια χρονιά ακόμα. Με περιττά κιλά, άσπρα ή καθόλου μαλλιά, αλλά με αρκετή διάθεση αποφάσισαν να δώσουν μια ευκαιρία στον εαυτό τους.

Κάποιοι για να τους δουν τα παιδιά τους να παίζουν, άλλα πάνω από όλα να νιώσουν αυτήν την παιδικότητα, αυτό το χτυποκάρδι, αυτές τις χαρές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει Έστω και στα 40+ για πολλούς…”.

Στην Ελλάδα ο χάρτης των αυτοοργανωμένων ομάδων είναι αρκετά μεγάλος, αριθμεί επίσημα πάνω από 20 σωματεία που ακολουθούν έναν ιδιαίτερο τρόπο λειτουργίας και μια κουλτούρα που ίσως αρκετοί από τους συλλόγους “βιτρίνες” κάθε αθλήματος θα ζήλευαν αρκετά. Εδώ και επτά χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο σάλας συναντάμε ακριβώς μια τέτοια ομάδα στην Β’ Εθνική, τον Αδέσποτο Αθηνών.

Για πολλούς ο τρόπος λειτουργίας μιας αυτοοργανωμένης ομάδας είτε είναι άγνωστος, είτε ασαφής, είτε ακόμα και εντελώς ακαταλαβίστικος. Το παραδοσιακό μοντέλο λειτουργίας των αθλητικών συλλόγων με χρηματοδότηση από έναν βασικό χορηγό/πρόεδρο είναι κάτι που δεν συναντάται σε τέτοιου είδους ομάδες και παρότι αυτό ίσως φαντάζει προβληματικό για αρχή σε ότι έχει να κάνει με την βιωσιμότητα και την εξέλιξη του συλλόγου, σε δεύτερη ανάλυση είναι αυτό που εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του από μια ομάδα ανθρώπων που από κοινού βρίσκουν λύσεις και τρέχουν καθημερινά για να μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Δεν είναι η κατάλληλη ώρα ούτε και το σημείο στο οποίο θα αναλύσουμε τις παθογένειες του ερασιτεχνικού αθλητισμού, τις ξέρουμε και αρκετοί τις βιώνουμε καθημερινά. Στον βωμό της επιτυχίας, την αναγνώρισης αλλά και του χρήματος αρκετοί είναι αυτοί που όταν βρεθούν σε θέση εξουσίας θα κάνουν κατάχρηση και θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις προς το συμφέρον τους.

Στον κόσμο της αυτοοργάνωσης όμως φαίνεται πως δεν υπάρχει κέρδος, συμφέρον και ανάγκη για εξουσία. Στην ουσία, μια παρέα ανθρώπων έμαθαν και αγάπησαν το ποδόσφαιρο σάλας, δημιούργησαν από το μηδέν ένα αθλητικό σωματείο και γράφουν την δική τους ιστορία κάθε Κυριακή στα γήπεδα της Futsal League. Η ιστορία αυτή όμως δεν έχει σκοπό να δείξει χρυσούς τίτλους, αμέτρητα γκολ και δάφνες νίκης. Πέρα από την πολιτική χροιά, το σύνολο των αντιπάλων του Αδέσποτου θα συμφωνήσουν πως η εξέδρα της ομάδας είναι πολύ δυναμική, με ρυθμό, φρεσκοβαμμένα πανό, σημαίες, πλήθος φίλων να φωνάζουν συνθήματα και αρκετά πειράγματα προς τους “Αδέσποτους” που αγωνίζονται εκείνη τη στιγμή. Το ακόμα πιο όμορφο είναι πως δεν θα συναντήσεις ποτέ χαρακτηρισμούς προς τους αντιπάλους από την μαυροκόκκινη κερκίδα αλλά πολλές φορές επευφημίες και χειροκροτήματα μετά από όμορφες ενέργειες.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα το ματς με το Καρπενήσι στο Γουδί όπου σαστισμένοι οι παίκτες των φιλοξενουμένων αλλά και οι λίγοι φίλοι και συγγενείς που βρέθηκαν στο γήπεδο παρακολουθούσαν την κερκίδα των γηπεδούχων να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα της ομάδας τους, πιστεύοντας αρχικά πως αυτό γίνεται ειρωνικά(!) ή ακόμα και τα χειροκροτήματα των φίλων του Αδέσποτου στα όμορφα γκολ της Λαμίας, λίγες μέρες μετά στο ίδιο γήπεδο, που μάλιστα τους υποχρέωσαν στην πρώτη ήττα της σεζόν!

Στο πρόσφατο ματς του επαναληπτικού αγώνα στην Λαμία και με την βοήθεια του lamiara.gr που έχει αγκαλιάσει το τμήμα futsal της πόλης και κάνει υπέροχη δουλειά στο θέμα της προβολής με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και βίντεο από τους αγώνες είδαμε ξανά αρκετούς φίλους του Αδέσποτου να ακολουθούν την ομάδα τους και να στήνουν την δική τους γιορτή για ακόμη μια φορά σε εκτός έδρας αγώνα. Το “ρομαντικό” της υπόθεσης δεν είναι το κλίμα και το ταξίδι που κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν για να ακολουθήσουν την ομάδα τους αλλά το γεγονός πως τα έξοδα για αυτά τα ταξίδια καλύπτονται από τους ίδιους τους παίκτες, τους φίλους τους που ταξίδεψαν μαζί αλλά και αρκετούς ακόμα που έμειναν πίσω και κάθε εβδομάδα συνεισφέρουν οικονομικά για τις δράσεις του συλλόγου όπως η λειτουργία ακαδημίας ποδοσφαίρου χωρίς συνδρομή, το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου και βόλεϊ, αθλητικών camp για παιδιά αλλά η συλλογή ειδών ανάγκης και τροφίμων για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Αυτή η ρομαντική προσέγγιση του αθλητισμού ίσως να μην βρίσκει πολλούς σύμφωνους, το μοντέλο λειτουργίας αυτό να έχει αρκετά σημεία τα οποία θέλουν περισσότερη σκέψη και συζήτηση και άλλα να οδηγούν σε προβλήματα δίχως λύσεις. Παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί να πει πως ένα σωματείο που θα αποφασίσει να ακολουθήσει το συγκεκριμένο μονοπάτι δεν θα καταφέρει να βρει τον δρόμο του και να δηλώσει δυναμικά το παρών στις αθλητικές διοργανώσεις που συμμετέχει.