Με αφορμή την ψηφοφορία των 20 χρόνων για το ποδόσφαιρο σάλας που τρέχει αυτές τις μέρες , επιχειρούμε να κάνουμε μια αναδρομή με σκοπό να σκαλίσουμε το παρελθόν και να θυμηθούμε τις πιο σημαντικές πληροφορίες για το υπέροχο άθλημα του ποδόσφαιρου σάλας στην Ελλάδα.  Από την πρώτη στιγμή που το futsal έκανε το ντεμπούτo του στη χώρα μας, το FutsalHellas.com ξεκίνησε παράλληλα την ενημέρωση ιδρύοντας το πρώτο website για το ποδόσφαιρο σάλας. Το αρχείο με τα γεγονότα των 20 ετών έχουν καταγραφεί μέσα απο αυτό το portal χάρη στις προσπάθειες  των ανθρώπων που εργάστηκαν και συνεχίζουν να εργάζονται αφιλοκερδώς ώστε να κρατηθούν ολα τα ιστορικά στοιχεία των πρωταθλημάτων μας, και να διατηρηθεί μια κληρονομιά για το μέλλον.

Για τους κόπους 20 ετών και την αγνή αγάπη προς το άθλημα το futsalhellas ευχαριστεί όλους αυτους που συντέλεσαν για να καταγραφεί σημερα αυτό το ιστορικό άρθρο!

Η αναδρομή θα χωριστεί σε τρεις περιόδους καθε μια απο τις οποίες συμματοδότησε την εξέλιξη του αθλήματος, μέσα απο σημαντικά γεγονότα και σημεία αναφοράς. Οι πληροφορίες, τα ονόματα, τα γεγονότα και η προσφορά όλων αυτών που ασχολήθηκαν έστω και λίγο με αυτό το ιδιαίτερο σπορ δεν μπορούν να μετρηθούν σε λέξεις, γι’ αυτό και πρέπει να απολογηθούμε προκαταβολικά για όλα κι όσους τύχει να μην αναφέρουμε.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η σεζόν 1997-1998 έμελλε να είναι αυτή που το πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδόσφαιρου σάλας στην Ελλάδα έλαβε, υπό την αιγίδα της ΕΠΟ, για πρώτη φορά δράση. Αξίζει να αναφέρουμε ότι είχαν προηγηθεί 2 πειραματικά πρωταθλήματα futsal τα οποία οργανωθήκαν από τους συλλόγους που είχαν δημιουργηθεί ήδη, με πρότυπο το ρωσικό και το ισπανικό futsal, και κατακτήθηκαν και τα δυο από την ομάδα του Κερατσινίου. Οι άνθρωποι της ΕΠΟ, βλέποντας ότι το μίνι ποδόσφαιρο έχει προοπτική να εξελιχτεί στην Ελλάδα, δεν έχασαν την ευκαιρία να το εντάξουν στους κόλπους της ομοσπονδίας και να ανακοινώσουν το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα futsal σε 3 ηλικιακές κατηγορίες (Ανδρών, Εφήβων, Παίδων) με τη συμμέτοχη 58 ομάδων συνολικά. Η κατηγορία των Ανδρών απαρτιζόταν από 19 ομάδες ενώ των Εφήβων και των Παίδων από 18 και 21 αντίστοιχα. Calcetto, Γέρακας, Κερατσίνι, Κολλέγιο, Ζωγράφου, Ηνίοχος, Άγιος Λάζαρος, Δούκας, Σαλαμίνα και ΠΑΟ ήταν μερικές από τις ομάδες που πρωταγωνίστησαν σε αυτό το πρωτάθλημα, με το Calcetto και τον Άγιο Λάζαρο να φτάνουν στον τελικό και την ομάδα του Κηφισιάς Θ.Ντάρλα να πανηγυρίζει τον πρώτο της τίτλο. Από τη μια μεριά η ομάδα του πρώην άσου του Παναθηναϊκού Κώστα Μαυρίδη και από την άλλη οι Δεμοίρος, Πρίφτης, Βανδώρος, Λιούτας, Κυρίτσης με αρχηγό τον αείμνηστο Δημήτρη Νικολάου αναμετρήθηκαν στον τελικό στο κλειστό γήπεδο της Ηλιούπολης και σε ζωντανή μετάδοση από το συνδρομητικό κανάλι SuperSport.

Ο αγώνας ήταν διαφήμιση για το άθλημα, κάτι το οποίο φαίνεται από τη διακύμανση του σκορ, καθώς η κανονική διάρκεια έληξε 2-2 και τελικά στην παράταση η ομάδα του Calcetto κατάφερε να πετύχει 3 γκολ που της χάρισαν το πρωτάθλημα. Στις άλλες 2 κατηγορίες ο ΠΑΟ αναδείχτηκε πρωταθλητής στους Παίδες, ενώ ο Κόσμος Βορείων Προαστίων κυριάρχησε στους Έφηβους. Οι άνθρωποι της ΕΠΟ που ήταν υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή των πρώτων πρωταθλημάτων ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος Βασίλης Γκαγκάτσης και ο τότε αντιπρόεδρος Ευστράτιος Παπαευστρατίου. Το πρώτο βήμα για την καθιέρωση των πρωταθλημάτων futsal είχε γίνει με πολλά προβλήματα οικονομικά αλλά και γραφειοκρατίας για τις ομάδες, αλλά το μικρόβιο είχε μπει για τα καλά σε αρκετούς οι οποίοι από την πρώτη μέρα της σάλας μέχρι και σήμερα όχι μόνο δεν σταμάτησαν να προσφέρουν στο άθλημα από οποιαδήποτε θέση, αλλά ενέπνευσαν και άλλους να έρθουν να ασχοληθούν και να το αναπτύξουν περισσότερο.

Η αρχή, λοιπόν, έγινε και για το πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς (1998-99) πάρθηκαν σημαντικές αποφάσεις, όμως όχι μόνο δεν μπόρεσαν να εφαρμοστούν εκείνη την περίοδο, αλλά πολλά από τα προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Κάποια από αυτά ήταν η οικονομική δυσχέρεια που αντιμετώπιζαν οι ομάδες τις επαρχίας κατά κύριο λόγο, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κατέβουν στο πρωτάθλημα και να του δώσουν πανελλήνιο χαρακτήρα, η έλλειψη διοικητικού συμβουλίου για την πρόοδο του αθλήματος, η μηδενική κάλυψη από τα ΜΜΕ της εποχής, καθώς επίσης και οι άκαρπες προσπάθειες εξεύρεσης βασικού χορηγού.

Όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα έχουν σταθεί εμπόδια στην πορεία του αθλήματος μέχρι σήμερα, με κάποια από αυτά να αποτελούν και τους λόγους οριστικής αναβολής του πρωταθλήματος, όπως συνέβη τις χρονιές 2003/04 και 2004/05 όταν η σάλα φάνηκε ότι ίσως είχε κουραστεί να ψάχνει τρόπο να επιβιώσει, η πρόοδος του χώρου είχε βαλτώσει για τα καλά και τα οργανωτικά λάθη και από τους διοργανωτές αλλά και από τις ομάδες παραλίγο να γίνουν ταφόπλακα.

Για τον λόγο αυτό η 8ετία από το 1997 έως το 2005 ορίζεται ως η πρώτη περίοδος της ιστορίας του futsal στην Ελλάδα.

Παρότι είχαμε δύο χρονιές (2004 και 2005) στις οποίες δεν ολοκληρώθηκε ποτέ το πρωτάθλημα, η δράση των ομάδων συνέχιζε και το πάθος των παικτών, των προέδρων και όλων όσων συμμετείχαν στις διοργανώσεις έδωσε στο άθλημα ώθηση και δύναμη να συνεχίσει και να βελτιώνεται. Σε τομείς όπως η τεχνική κατάρτιση των ποδοσφαιριστών και η τακτική ικανότητα των προπονητών βοήθησαν πάρα πολύ τα διεθνή τουρνουά που διοργανώνονταν συχνά στην Αθήνα με κορυφαίες και έμπειρες ευρωπαϊκές ομάδες, όπως τα Τουρνουά του Calcetto, καθώς επίσης και η προσωπική έρευνα του καθενός σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των ποδοσφαιρικών στοιχείων του σε προσωπικό και ομαδικό επίπεδο. Σημαντικό είναι να αναφερθούμε επίσης και στις αλλαγές που έφεραν οι υπεύθυνοι της ΕΠΟ με σκοπό να βελτιώνουν τη μορφή της λίγκας συνεχώς και να την εξελίσσουν δημιουργώντας τμήματα υποδομών και ηλικιακές κατηγορίες που δεν υπήρχαν, καθώς επίσης και τη Β’ Εθνική η οποία έδινε κίνητρο στις ομάδες να βελτιώνονται και να κυνηγούν συνεχώς νέους στόχους. Κομβικής σημασίας ήταν και η ίδρυση ανεξάρτητης ένωσης για το ποδόσφαιρο σάλας το 1999 η οποία χαρακτηρίστηκε ως η «φωνή των σωματείων της σάλας» στην ΕΠΟ.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τους πρωταθλητές αυτής της περιόδου και αφού αναφερθήκαμε στην πρώτη κατάκτηση πρωταθλήματος από το Calcetto-Athina ’90, η ομάδα της Κηφισιάς κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή άλλες 3 φορές (2000, 2002, 2003), ενώ το 1999 ο Κόσμος Βορείων Προαστίων και το 2001 ο Δούκας στέφτηκαν πρωταθλητές Ελλάδας. Το 2000 επίσης για πρώτη φορά είχαμε πρωταθλητή Β’ Εθνικής, τον Ερμή Κορυδαλλού, με τη σκυτάλη να παίρνουν τα επόμενα χρόνια ο Δίας Ηλιούπολης, ο Κόσμος Β.Π. και ο Αίαντας Παλλήνης (το 2005 το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής επίσης δεν ολοκληρώθηκε). Παράλληλα ξεκίνησε και το Κύπελο Ελλάδας απο το 2001 με τον ΑΣΕ Δούκα να το κατακτά 3 φορές (2001,2003, 2004) και την Αθήνα 90 μια φορά (2002). Μην ξεχνάμε φυσικά και τα τμήματα υποδομών που αποτελούσαν απο τότε τους πνεύμονες των σωματείων και αγωνιστικά, και οικονομικά. Για πρώτη φορά το 1999 δημιουργείται το πρωτάθλημα Παμπαίδων για να έρθει να προστεθεί σε αυτά των Παίδων και των Εφήβων, κάτι το οποίο έδειχνε τη θέληση των ομάδων να δημιουργήσουν παίκτες που θα αγαπήσουν το futsal από μικροί και θα δουλέψουν με αποκλειστικό σκοπό να στελεχώσουν κάποια στιγμή τα ανδρικά τμήματα. Σχεδόν όλες οι ομάδες που συμμετείχαν στην Α’ Εθνική συντηρούσαν τμήματα υποδομών, αλλά υπήρξαν και ακαδημίες ποδοσφαίρου που συμμετείχαν στα πρωταθλήματα με σκοπό να δημιουργήσουν στο μέλλον ανδρικό τμήμα. Αξίζει να αναφέρουμε ότι αρκετές ομάδες από την επαρχία (Χαλκίδα, Τρίπολη, Λαμία, Ναύπλιο) ενδιαφέρθηκαν ζεστά να συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της ΕΠΟ, αλλά με τον καιρό και αντιμετωπίζοντας μεγάλες οικονομικές δυσκολίες δεν κατάφεραν να αντέξουν μέχρι σήμερα.

Δείτε στην ενότητα ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ  όλη την προιστορία της Α Εθνικής.

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Από τα πιο ευχάριστα σημεία της περιόδου 1997-2005 είναι η δημιουργία Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου Σάλας το 1998, με πρώτο ομοσπονδιακό προπονητή τον Βαγγέλη Παλάντζα, έναν άνθρωπο που ήταν από τους πρωτεργάτες της ελληνικής Σάλας. Ο Παλάντζας οδήγησε την Εθνική μας στον πρώτο της επίσημο αγώνα εναντίον της υπερδύναμης Ρωσίας. Για την ιστορία το σκορ έγραψε 24 γκολ υπέρ των Ρώσων έναντι κανενός για την Ελλάδα. Στο ίδιο ταξίδι, στη Μόσχα τον Δεκέμβρη του 1998 το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αντιμετώπισε τη Σλοβενία από την οποία έχασε με 9-2 με πρώτο σκόρερ στην ιστορία της τον Ιάσονα Δεμοιρο του Αθήνα ’90.

Δυστυχώς ο πρώιμος θάνατος του κ. Παλάντζα το 2001 δεν τον άφησε να πετύχει και την πρώτη του νίκη με τη γαλανόλευκη, κάτι που πέτυχε ο Λεωνίδας Τσουρής που ανέλαβε ύστερα την Εθνική Ομάδα. Ο κ. Τσουρής , ομογενής από την Αλβανία και προπονητής του Υπερίωνα τότε, κατάφερε να σημειώσει 7 νίκες σε 14 παιχνίδια, παρότι δεν έμεινε στο τιμόνι της Εθνικής περισσότερο από 1 χρόνο. Τον Ιούνιο του 2002 ο Σεργκέι Στούλοφ, ένας ικανότατος και γνωστός στην Ευρώπη προπονητής, αντικατέστησε τον Τσουρή στον πάγκο της Εθνικής την οποία οδήγησε σε 24 παιχνίδια με μόλις 4 νίκες, αντιμετωπίζοντας ωστόσο πολύ δυνατές ομάδες όπως η Σλοβενία το 2002, η Ρωσία, η Ισπανία, η Πορτογαλία το 2003 και η Ουγγαρία και η Κροατία το 2004. Αναμφίβολα τα ματς αυτά χάρισαν τεράστιες εμπειρίες στους παίκτες της Εθνικής τις οποίες με τη σειρά τους προσπάθησαν να μεταφέρουν στο ελληνικό πρωτάθλημα και να ανεβάσουν επίπεδο τις ομάδες τους. Αξιοσημείωτο θα ήταν στο σημείο αυτό να αναφέρουμε κάποιους από τους παίκτες που υπήρξαν βασικοί πυλώνες της Εθνικής εκείνης της περιόδου. Παίκτες όπως ο Παππάς, ο Λιούτας, ο Βανδώρος, ο Καρασάββας, ο Σοϊλεμές, ο Ζάχος, ο Μιχάλης, ο Γκουγκουλίτσας και αρκετοί ακόμα ήταν αυτοί που χωρίς καμία ιδιαίτερη γνώση και εμπειρία στη Σάλα κατάφεραν να συλλέξουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσαν και, πέρα από την προσωπική τους βελτίωση, να αλλάξουν και τον τρόπο που παιζόταν το futsal μέχρι εκείνη τη στιγμή στην Ελλάδα.

Ψηφίστε ΕΔΩ τους καλυτερους όλων των εποχών