Ο Δούκας ολοκλήρωσε την ευρωπαϊκή του πορεία και επέστρεψε στην βάση του, δίνοντας ομολογουμένως πολύ τροφή για σκέψη. Θα πει κανείς αφελώς, τρεις ήττες έκανε, μέχρι εκεί είμαστε σαν χώρα και ποτέ δεν θα φτάσουμε πιο ψηλά απο τo Elite Round που έφτασε η Αθήνα ’90 το 2009-10. Η χώρα μας ομολογουμένως απέχει πολύ σε εμπειρία, γνώση, και αγωνιστικό ΙQ απο τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Δεν υστερεί όμως σε ταλέντο. Απόδειξη και η Εθνική ομάδα που κατά καιρούς έχει πετύχει προκρίσεις όταν βρέθηκε μαζί και συσπειρωμένη αλλά και οι επιτυχίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο των Αθήνα ’90, ΑΕΚ, και Δούκα απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους.

Αν και σε όλα τα παιχνίδια ο Δούκας έδειξε πολλή ποιότητα και στάθηκε ισάξιος των αντιπάλων του θα σταθούμε περισσότερο στην εμφάνιση απέναντι στους πρωταθλητές Ιταλίας(!) και το σχεδόν άδικο 4-3 που προκύπτει μετά απο καταιγισμό ευκαιριών του Δούκα και αντίστοιχες σωτήριες επεμβάσεις του Ιταλου πορτιέρο, Dalcin. Μια εμφάνιση πραγματικά “καρυδάτη”, με πρωταγωνιστές όλους όσους αγωνίστηκαν, εναντίον μιας ομάδας που πήρε πολλά σφυρίγματα υπέρ της και τελικώς καρδιοχτύπησε για να πάρει το παιχνίδι. Για την ιστορία ο Δούκας αγωνίστηκε με τους Ζέρβα, Bastos, Petterson, Kαρύδα, Φλώρο, Τσίνα, Seiti, Αγγελίνα, Νeto Lira, Ζαφειράτο, Χαραλαμπόπουλο, Martins, Γερόλυμο, Βερσνιακ ενώ στην αποστολή ήταν τιμής ενεκεν και ο Κονδυλάτος.

Η ανάγνωση ενός τέτοιου αγώνα και το συμπέρασμα είναι ότι τελικά στην Ελλάδα μάλλον αδικούμε τον εαυτό μας και υποτιμούμε τις δυνατότητες των παικτών μας και αντίστοιχα των ελληνικών συλλόγων (οι οποίοι με την προσθήκη και των ξένων δυναμώνουν εις το πηλίκο).

Είναι ξεκάθαρο ότι οι αθλητές με αυτές τις παραστάσεις, τις εμπειρίες απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους, αλλά και το κίνητρο που τόσο απεγνωσμένα χρειάζονται για να ανεβάσουν τα επίπεδα απόδοσης, προπόνησης και συγκέντρωσης θα μπορέσουν πολύ γρήγορα να κοντράρουν κάθε ομάδα στην Ευρώπη είτε σε συλλογικό είτε σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Με τους ξένους παίκτες επιπέδου που έρχονται τα τελευταία χρόνια, π.χ ο Vitinho της AEK που εχει αγωνιστεί σε μεγάλα πρωταθλήματα και οι Petterson και Biel που προέρχονται απο το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, της Βραζιλίας, οι Έλληνες μαθαίνουν να αποδίδουν καλύτερα και να εξελίσσονται. Με σκληρή δουλειά αντίστοιχα αποκτούν την αυτοπεποίθηση για να κοιτάξουν στα μάτια τους αντιπάλους τους.

Αν κάτσει κανείς και κοιτάξει το αγωνιστικό ήθος με το οποίο αγωνίζονται οι παίκτες του Δούκα σε αυτό το ματς, την προσήλωση στην ατομική άμυνα που μετατρέπεται σε άμυνα ζώνης ανά στιγμές, αλλά και την αυτοθυσία των παικτών που αποκρούουν κάθε σουτ, νευριάζουν στα γκολ και έναν πάγκο που τινάζεται στον αέρα κάθε λίγο, θα καταλάβει πόσο ήθελαν αυτό το παιχνίδι.

Υπάρχει σίγουρα ελπίδα, όταν βλέπεις παιδιά σαν τον Καρύδα να “δαγκώνει” στην άμυνα τον Igor Carioca και τον Φλώρο να ταλαιπωρεί παίκτη σαν τον Dario Μarinovic.
Το ζήτημα εδώ λοιπόν είναι αν θέλουμε, όχι αν μπορούμε. Γιατί ο φόβος πρέπει ξεκάθαρα να εκλείψει.
Υπάρχουν ένα σωρό λόγοι για του οποίους “δεν θέλουμε”. Είμαστε ερασιτέχνες, δουλεύουμε όλη μέρα, δεν μπορούμε, είναι συχνές ατάκες στον χώρο του αθλητισμού.

 

Αντίστοιχα όμως δεν έχουμε υπομονή, δεν μελετούμε για να πάρουμε περισσότερες γνώσεις και κάθε τι άλλο στην ζωή μας έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα. Δεν έρχεται τυχαία αυτή η εμφάνιση του Δούκα, ούτε είναι προϊόν τύχης.

Υπάρχει σκληρή δουλειά από πίσω και σοβαρή διοικητική οργάνωση σε πολλούς τομείς που έχει φέρει μια κουλτούρα υψηλών προσδοκιών που πλέον απαιτούν οι ίδιοι οι αθλητές από τους εαυτούς τους.
Κατά πρώτο λόγο όμως προέρχεται από την θέληση των ίδιων των παικτών να θυσιάσουν πολλά στην ζωή τους, να προπονηθούν σκληρά, να πειθαρχήσουν, και να μην μυθοποιούν τον αντίπαλο τους.

Είναι ανάγκη να αλλάξει η νοοτροπία συνολικά και επιτέλους να κάνουμε αυτό που κάνουμε καλά! Και όχι μόνο από τους παίκτες αλλά και όλους γύρω από τις ομάδες που χρειάζεται να στηρίξουν την προσπάθεια για εξέλιξη.

Αλλά και να σταματήσει η εύκολη δικαιολογία, και να βγούμε από την ζώνη ασφάλειας που όλοι θέλουμε να ζούμε.

Είναι ανάγκη να πιστέψουμε και να προσπαθήσουμε για αυτό που θέλουμε, χωρίς δικαιολογίες, σαν να εξαρτώνται τα πάντα από εμάς. Έτσι θα έρθουν πιο πλήρεις παίκτες, με δυνατότερα κορμιά, χωρίς τραυματισμούς, με αυτοπεποίθηση και κίνητρο.
Έτσι θα “παρασυρθούν” και οι ίδιες οι ομάδες να μεγαλώσουν! Έτσι άλλωστε στήθηκαν όλα τα αθλήματα στον κόσμο, με αυτούς που δούλεψαν, πειραματίστηκαν και μεταλαμπάδευσαν το πάθος τους και τις εμπειρίες τους παρασύροντας το συνολικό οικοδόμημα να μεγαλώσει. Και μόνο έτσι μπορούμε να απαιτήσουμε περισσότερα, να προκαλέσουμε κράτος και θεσμούς να μας δώσουν σημασία, αλλά και να φτάσουμε όσο ψηλά ονειρευόμαστε.

Όλα ξεκινούν από τους αθλητές, πόσο το θέλουν, πόσο χρόνο αφιερώνουν, και πόσο τελικά το πιστεύουν!

Γιατί ίσως τελικά είμαστε όσο καλοί χρειάζεται και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι…

 

Stalitsa- Doukas: https://www.youtube.com/watch?v=dhqO6DfQduI

Feldi Eboli-Doukas: https://www.youtube.com/watch?v=n-9GNZ-Pm