H πεμπτουσία του futsal

Το ποδόσφαιρο σάλας είναι ένα σπορ για αυτούς που το καταλαβαίνουν και μπορούν και το εκτιμούν. Δεν είναι το πιο εμπορικό, δεν έχει την λάμψη των εκατομμυρίων, ούτε αποτελείται από παίκτες σούπερσταρ. Έχει ιστορικά την φήμη μιας μικρογραφίας ενός άλλου σπορ. Αυτό που το κάνει διαφορετικό όμως είναι η δύναμη να διαφέρει, να είναι συναρπαστικό από την μια στιγμή στην άλλη, να είναι απρόβλεπτο. Στην χώρα μας το futsal είναι ακόμα μικρό σε φήμη, αλλά η πορεία του παγκοσμίως λέει πολλά για το μέλλον του.

Η ατμόσφαιρα σε ένα παιχνίδι της Asti, της Barcelona, της Corinthians, ή της Dynamo Zagreb αρκεί για να κάνει και τον πιο δύσπιστο στον χώρο να λατρέψει αυτό το άθλημα, και να πειστεί για την δημοτικότητα του.  Το Futsal δεν είναι οργανωτικά τόσο ανεπτυγμένο στην Αργεντινή. Είναι όμως κοινώς αποδεκτό. Έχει νομαρχιακές λίγκες, κύπελλο και πρωτάθλημα, οι νικητές των οποίων δημιουργούν ένα εθνικό τουρνουά που στο τέλος της σεζόν αναδεικνύει τον πρωταθλητή Αργεντινής που εκπροσωπεί και την χώρα στο Copa Libertadores. To άθλημα αντικαθιστά σιγά σιγά το ποδόσφαιρο στο τσιμέντο που παίζεται δεκαετίες τώρα, κάτω από γέφυρες, μέσα στα πάρκα, δίπλα στις γραμμές των τρένων. Στην Αργεντινή, την χώρα του Μαραντόνα, τα παιδιά ακόμα παίζουν σε ανοικτά, μαθαίνουν χωρίς πολυτέλειες, αυτό που εκείνοι ονομάζουν “baby football”.

Τα παιδιά αναπτύσσουν την υδραυλική τεχνική τους με μανία, εύλογα λοιπόν το futsal είναι για εκείνους μια φυσική εξέλιξη. Το αγαπούν περισσότερο για την τεχνική, το πάθος, την αυθεντικότητα του, και λιγότερο για την οργάνωση και την εμπορικότητα. Είναι τα decibel ίσως, όταν μπαίνει γκολ, που είναι στο…Δ Ι Α Π Α Σ Ω Ν!

Το άθλημα δεν είναι οι λεζάντες και οι μαρκίζες. Το άθλημα είναι οι άνθρωποι που το αποτελούν. Και αυτοί οι άνθρωποι, η φουτσαλική φάρα… είναι παντού. Και πολεμούν και πιστεύουν και αγωνίζονται. Αυτοί το πάνε μπροστά, μεταδίδουν το μικρόβιο, μαθαίνουν, ασχολούνται, για να μάθουν αντίστοιχα οι επόμενοι και να ασχοληθούν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αδελφοί χωρίς να γνωρίζονται, σαν οικογένεια αλλά και σαν συνάδελφοι. Απλά παλεύουν για αυτό που πιστεύουν για να διαδώσουν το υπέροχο αυτό σπορ.

Ο Hernan Garcia έχει παίξει 15 χρόνια στην Ιταλία, σε κορυφαίες ομάδες όπως η Nepi, Asti, Lazio, Montesilvano και σε τοπ επίπεδο με την Εθνική Αργεντινής. Έχει κατακτήσει το Copa America με τους Μερένγκες, 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας και 1 Champions League (UEFA Futsal Cup όπως λεγόταν) με την Montesilvano,  και πλέον εργάζεται ως διευθυντής των ακαδημιών futsal της Boca Juniors. Maς μίλησε για το futsal, το ταλέντο των Αργεντίνων, την επιτυχία της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Εθνικής ομάδας αλλά και τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

  

Το Παγκόσμιο Κύπελλο που κατακτήθηκε το 2016, ήρθε από την μεθοδικότητα των ανθρώπων που την αποτελούσαν, την σκληρή δουλειά των παικτών μέσα στο γήπεδο, την ταπεινότητα και προσωπική φιλοδοξία των προπονητών, και τον συνδυασμό της καλής φουρνιάς παικτών και προπονητών που έδεσε ιδανικά μέσω της καλής χημείας που έχτισαν. Ο Garcia μας μίλησε για τις ακαδημίες που ακόμα προπονούνται στα ανοικτά, την ερασιτεχνική ενασχόληση των αθλητών (και λόγω κρίσης), την έλλειψη υποδομών, τα οργανωτικά ελαττώματα της ομοσπονδίας (ΑFA). Aκούγονται κοινά όλα αυτά σε εμάς λέτε; Υπερβολικά κοινά, εκτός από ένα πράγμα. Το ταλέντο και την φιλοδοξία τους. Αυτό τους έφτασε μέχρι την κορυφή του κόσμου και τους έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσουν δυναμικά και την ανάπτυξη σε εθνικό επίπεδο. Παράδειγμα για το πως όλες οι δυσκολίες ξεπερνιούνται αν το θέλεις πολύ και παλέψεις παρά τις αντιξοότητες. Και οι Αργεντίνοι δεν δέχονται να μην κερδίζουν. Ειδικά στην μπάλα. Ειδικά στην ήττα. Η εικόνα ενήλικης μαμάς με το παιδί στα χέρια, να κατηγορεί τον προπονητή της Μπόκα για την απώλεια του τίτλου και να ζητάει εξηγήσεις, με το παιδί στην αγκαλιά της σκυθρωπό και αναστατωμένο, δεν μπορείς να την περιγράψεις με λόγια. Είναι αυτό που αισθάνονται.

Ο αγώνας στο Gimnasio Quinquela Martín της Boca διήρκεσε 3,5 ώρες, με 1000 και πλέον ανθρώπους όρθιους να τραγουδάνε διαρκώς και την ζέστη αφόρητη(είναι καλοκαίρι εκεί άλλωστε). Με παίκτες να δουλεύουν πολύ σε άμυνα και επίθεση, να αρνούνται να χάσουν, και τον ρυθμό στα κόκκινα. Στη σκακιέρα των προπονητών τα προσωπικά μαρκαρίσματα, οι κλειστές άμυνες, οι συχνές αλλαγές (και λόγω κόπωσης από το ματς της Τρίτης).

 

photo credits: Sebastian Larocca

 

Αντίστοιχα 2 ημέρες νωρίτερα, o αγώνας στο Βoedo το κατάμεστο γήπεδο της San Lorenzo, αποτέλεσε μια ωδή στους οπαδούς και πως πρέπει να υποστηρίζεται μια ομάδα ακόμα και όταν χάσει. Απίθανη κερκίδα, εντυπωσιακά πανό, τρομερός παλμός από τους οπαδούς της “Cyclon”. Η δίψα των παικτών επίσης αξιοσημείωτη. Όλα τα παιχνίδια είχαν πολύ σωματική επαφή, λίγα γκολ, κλειστές και πιεστικές άμυνες. Οι διαιτητές επέτρεψαν το δυνατό παιχνίδι, χωρίς να παρασυρθούν και να το κάνουν μια άτυπη ρουλέτα 10μετρων πέναλτι. Στο ύψος τους και οι προπονητές και παίκτες, δεν παρεκτράπηκαν, κράτησαν την ένταση σε αγωνιστικά πλαίσια παίζοντας με την καρδιά τους.

photo credits: Sebastian Larocca

Ίσως αν ένα πράγμα πρέπει να κρατήσουμε απ’ αυτή τη χώρα, με την οποία μας συνδέουν πολλά σαν κουλτούρα, είναι το πείσμα και η φιλοδοξία να αναπτύξουν ένα άθλημα που λίγες ελπίδες έχει σε ένα τόπο λατρείας του κλασσικού ποδοσφαίρου, αλλά προσπαθεί και μέχρι στιγμής καταφέρνει και παίρνει θέση στην καρδιά των φιλάθλων. Η παρα φύσιν επιτυχία της Εθνικής Αργεντινής, η επιμονή για δημιουργία ομάδων, καλύτερη οργάνωση πρωταθλημάτων, και υποδομών από τους ανθρώπους του χώρου, αλλά και η αληθινή απόλαυση του ίδιου του αγώνα μπορούν να γίνουν για εμάς στην Ελλάδα πρότυπο, αναγκάζοντας τους αρμόδιους φορείς και τους υγιείς φιλάθλους να βρουν χώρο στην σκέψη και την καρδιά τους για το futsal.