Ο Μπούσμπουρας εκτελεί πλάγιο με «λόμπα». Η μπάλα κοντράρει στον Μουρδουκούτα και φτάνει στον Μοστριό, που πατώντας στη γραμμή της δικής του περιοχής, κάνει με το αριστερό ένα μονοκόμματο σουτ προς την κενή εστία της Αθήνας ’90… ΓΚΟΟΟΟΛ και ο Γ.Σ. Ηλιούπολης κατακτά έτσι το πρώτο Κύπελλο στην ιστορία του.
Αυτό με λίγα λόγια είναι το… ρεζουμέ του τελικού του 2009, που έφερε τους «ήλιους» στα ψηλότερα σκαλοπάτια του ελληνικού φούτσαλ.

Το παιχνίδι είχε πολλή ένταση και ήταν από τα πλέον αμφίρροπα που έχουν παιχτεί ποτέ σε ελληνική σάλα. Η Αθήνα ’90 προηγήθηκε με τον Ηλιάδη, η Ηλιούπολη ισοφάρισε σχεδόν με την έναρξη της επανάληψης με τον Μορφέση, αλλά ο Ηλιάδης έδωσε και πάλι το προβάδισμα στους «πράσινους».
Οι Κατσικάρος και Τζούμπα έδωσαν προβάδισμα για πρώτη φορά στους «ήλιους» στο 29’, αλλά και πάλι ο Ηλιάδης βρήκε δίχτυα για την ομάδα του Μπελτσίδη για το 3-3. Σχεδόν άμεσα ο Μοστριός «χτυπάει» για πρώτη φορά για το 4-3, ενώ λίγο αργότερα ο Μπεγκάι ως πέμπτος παίκτης ισοφαρίζει στο 4-4. Ο Μπελτσίδης ρισκάρει κρατώντας τον πέμπτο παίκτη μέχρι το τέλος και ενώ το ματς οδεύει προς την παράταση, 8’’ πριν τη λήξη γίνεται η φάση του… αιώνα, με τον Μοστριό να σκοράρει στο ανυπεράσπιστο τέρμα που βρίσκεται προς το αμφιθέατρο του «Δαΐς».

Ο Γιάννης Μοστριός θυμάται…
«Ο τελικός Κυπέλλου του 2009 ήταν αναμφίβολα το πιο δύσκολο παιχνίδι που έχω δώσει μέχρι τώρα στη σάλα, όχι μόνο λόγω της  φύσης του αγώνα, αλλά και λόγω της διπλής τότε ιδιότητάς μου σαν παίκτης – προπονητής. Ομολογώ ότι ήμουν ιδιαίτερα αγχωμένος εκείνο τον καιρό γιατί σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να απογοητεύσω τα παιδιά που έδωσαν όλη τη χρονιά και την ψυχή τους για την ομάδα. Το ίδιο πρωί είχα κανονίσει στην προπόνηση να έρθει ο ομοσπονδιακός της Βραζιλίας, ο PC ντε Ολιβέιρα, που θα βραβευόταν το βράδυ από τον Μάρτιτς, για να τους κάνω έκπληξη και να τους δώσω κίνητρο».
«Στο συγκεκριμένο παιχνίδι η ομάδα απέδωσε τα μέγιστα, βγάλαμε στο γήπεδο όλα όσα σχεδιάσαμε, έπαιξαν όλοι με πάθος και στο τέλος ανταμειφθήκαμε. Πριν το παιχνίδι ευχαρίστησα όλα τα παιδιά γιατί πραγματικά με έκανε πολύ περήφανο αυτό που έβγαζαν μέσα στο γήπεδο και η προσήλωσή τους στον στόχο. Η χαρά μου ήταν διπλή για το νικητήριο γκολ στην εκπνοή γιατί μπόρεσα να αφιερώσω στην κοπέλα μου που με κράτησε όρθιο εκείνο τον καιρό και μου έδωσε δύναμη να μην τα παρατήσω. Πάνω από όλα θα έχω να θυμάμαι ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια όλων των εποχών, που διαφήμισε το φούτσαλ σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και κέρδισε φίλους εκείνη την ημέρα, ανεξάρτητα από τον τελικό νικητή».

* Το εν λόγω φωτορεπορτάζ στήθηκε και με τη βοήθεια του φωτογράφου Φώτη Καλογρίδη, που είχε δώσει το παρών στον τελικό.

* Στο φωτορεπορτάζ που ακολουθεί μπορείτε, όπως πάντα, να κάνετε «κλικ» πάνω σε μία φωτογραφία ώστε να ανοίξει το slideshow.

REWINDER: Κώστας Χρυσάφης
16/6/2011