O Δημήτρης Βεργίτσης ένα από τα πιο αγαπητά παιδιά της Ελληνικής σάλας, αν και παλαίμαχος πλέον(λόγω επαγγέλματος κι όχι λόγω ηλικίας), θυμάται και εξιστορεί τις δικές του αναμνήσεις απο τις σπουδαιότερες ημέρες του στο άθλημα.

“Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω μία αγαπημένη στιγμή οπότε θα ξεχωρίσω δύο:

Η πρώτη είναι η κατάκτηση του κυπέλλου, την περίοδο 2013-2014. Οπωσδήποτε η κατάκτηση ενός τροπαίου είναι ένα τρομερό συναίσθημα αλλά νομίζω όταν το πετυχαίνεις με τους φίλους σου του δίνει μία ιδιαίτερη σημασία. Ήμασταν μια παρέα που παίζαμε μαζί πάνω από μια δεκαετία κι εκείνη η μέρα ήταν μια δικαίωση για τους κόπους χρόνων. Είχαμε κερδίσει 3-1 στην παράταση με τρομερό buzzer beater του Δ. Αλεξόπουλου, στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, και γκολ στην παράταση από τον Δήμο με ατομική ενέργεια (και μικρή βοήθεια του Μουρδουκούτα) και τον Κάρμη, με σουτ από την περιοχή μας ενώ το calcetto έπαιζε με 5ο παίχτη. Δεν θυμάμαι πολλά από τη στιγμή που τελείωσε ο αγώνας μέχρι την απονομή, παρά μόνο ότι στεκόμουν σαστισμένος προσπαθώντας να το συνειδητοποιήσω . Πρώτη φορά ένοιωθα τόσο κουρασμένος χωρίς να έχω παίξει ούτε λεπτό. Ευτυχώς ήμασταν πάντα γραφικοί σαν ομάδα και οι πανηγυρισμοί κράτησαν μέρες.

Δεύτερη είναι ένας αγώνας με την Αθήνα 90, τη περίοδο 2011-2012, που είχαμε κερδίσει με ανατροπή 5-4. Ήταν μια περίεργη χρονιά που δεν είχαμε προπονητή (ο Θωμάς κι εγώ είχαμε αναλάβει ρόλο παίχτη-προπονητή) και στη μέση της χρονιάς ο Μπάρδης τραυματίστηκε σοβαρά χάνοντας το υπόλοιπο. Παίζαμε κυρίως γι αυτόν και θέλαμε μία νίκη για να του την αφιερώσουμε. Αυτή ήρθε τελικά με εντυπωσιακό τρόπο, απέναντι στον δυσκολότερο αντίπαλο. Χάναμε 1-4 και κερδίσαμε 5-4, με χατ τρικ του Θωμά και γκολ του Λευτέρη. Αν καθόταν κάτω κι ο Εμμανουηλίδης και άφηνε την κεφαλιά μου να μπει γκολ θα ήταν ιδανικό βράδυ.

Φυσικά είναι άπειρες οι στιγμές. Το πρώτο μου γκολ στο εφηβικό (στο ανοιχτό γήπεδο του Κολεγίου από ασίστ του Δελλαπόρτα), τα ταξίδια στην Ισπανία για φιλικά τουρνουά, τα οικογενειακά δίπλα “πόλεμος” με τους πλατωναίους, προπόνηση με την Εθνική Ελπίδων με προπονητή τον Δημήτρη Νικολάου, κάθε λεπτό που πέρασα στις προπονήσεις με τους φίλους μου, ακόμα και τα πειράγματα και οι τσακωμοί με αντιπάλους.

Τώρα που είμαι μακρυά τα εκτιμώ περισσότερο και μου λείπουν πιο πολύ. Εύχομαι σύντομα να τελειώσει η τρέχουσα κατάσταση και να επιστρέψουν όλοι υγιείς στις σάλες και να συνεχίσουν να ζουν ανάλογες στιγμές”.