Η στήλη “Futsal History X” φιλοξενεί τον Θανάση Ζάχο, έναν ακούραστο εργάτη του ποδοσφαίρου σάλας, ο οποίος έχει γράψει τα δικά του… χιλιόμετρα στα γήπεδα και έχει μια σπουδαία διαδρομή με επιτεύγματα και διακρίσεις. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει η δική του εξιστόρηση, η δική του ματιά στο παρελθόν που τον έχει στιγματίσει.

“Έχω την χαρά και την τιμή να βρίσκομαι στον χώρο του Futsal από τα πρώτα δειλά βήματα που έγιναν τη δεκαετία του ’90 και στην ανεπίσημη έκδοση 6Χ6 και στα ανεξάρτητα 5Χ5. Κατόπιν ακολούθησαν τα πρώτα πειραματικά και επίσημα πρωταθλήματα υπό την αιγίδα της ΕΠΟ. Τη σεζόν 96-97 πηγαίνω με μεταγραφή στο κλασικό ποδόσφαιρο στην ομάδα του Κερατσινίου, η οποία παράλληλα είχε ιδρύσει και τμήμα 5Χ5 χάρη στις προσπάθειες του Μηνά Χατζηαντωνίου και του αεικίνητου Μπάμπη Πισιμίση. Την προηγούμενη χρονιά είχε ήδη γίνει το πρώτο πειραματικό πρωτάθλημα Futsal και το Κερατσίνι είχε κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή, με παίκτες που έπαιζαν συνδυαστικά και στα δυο είδη ποδοσφαίρου.

Οι περισσότεροι αγώνες γινόντουσαν Δευτέρα, γιατί και οι άλλες ομάδες είχαν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν παίκτες από το κλασικό και πολλές φορές το παιχνίδι μας στο futsal ήταν ιδιαίτερα επίπονο και φυσικά με πολλές ελλείψεις.

Στο δεύτερο πειραματικό πρωτάθλημα της ΕΠΟ, λοιπόν, είχαμε να παίξουμε τελικό με την Αθήνα ’90 και αποφασίστηκε ο αγώνας μας να γίνει Κυριακή. Εμείς όμως είχαμε τελευταία αγωνιστική πρωταθλήματος και στο κλασικό, οπότε έπρεπε να συνδυάσουμε δυο αγώνες την ίδια μέρα, κάτι που τα τελευταία χρόνια απαγορεύεται. Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε η διεξαγωγή του τελικού να γίνει πρωινή ώρα, όπου και κερδίσαμε τον τίτλο του πρωταθλητή και με ένα μικρό διάλειμμα ακολούθησε ο αγώνας του κλασικού.

Αρχηγός και στυλοβάτης αγωνιστικά της ομάδας μας ήταν ο Στέφανος Σοϊλεμές, ο οποίος, ερχόμενος από την Γερμανία, είχε παραστάσεις futsal και σαν παίκτης έκανε την διαφορά μεταξύ των υπολοίπων. Τα επόμενα τρία χρόνια η ομάδα μας ανέβηκε στο 11Χ11 στη Γ’ Εθνική κατηγορία και δεν είχε δικαίωμα να αγωνίζεται με επαγγελματίες, οπότε η συμμετοχή γινόταν μόνο με εφήβους και ερασιτέχνες.

Επιστρέψαμε στη σάλα το 2000 και η ομάδα του Κερατσινίου αποτελούσε μια από τις ισχυρές σταθερές δυνάμεις του χώρου, παρά τα προβλήματα που είχαμε αγωνιστικά. Οι περισσότεροι προπονητές του κλασικού θεωρούσαν εμπόδιο στη δουλειά τους την ενασχόλησή μας με το ποδόσφαιρο σάλας. Εμείς όμως ήμασταν μια φοβερή παρέα 5-6 παικτών (Πρεβενάς, Σοϊλεμές, Χονδρουδάκης, Μπικάκης) και σε συνδυασμό με νεότερους από το εφηβικό προσπαθούσαμε σε κάθε παιχνίδι να ευχαριστηθούμε τη μαγεία του futsal. Αξέχαστος θα μείνει ο τελικός Κυπέλλου με τον Δούκα με 5-4, αλλά ήταν ένα παιχνίδι που καταθέσαμε ψυχή με τον Σοϊλεμέ και τον Πρεβενά, γιατί οι υπόλοιποι της παρέας δεν είχαν δικαίωμα να αγωνιστούν.

Ο σημαντικότερος όμως σταθμός στην ποδοσφαιρική μου καριέρα ήταν η κλήση στην Εθνική ομάδα μετά από μια επιτυχημένη σεζόν και την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον πίνακα των σκόρερ μαζί με τον Παναγιώτη Λιούτα. Ο πρώτος μου αγώνας ήταν μέσα στην Ουγγαρία σε ένα παιχνίδι πολύ καλό για την ομάδα μας και με το σκορ στο ισόπαλο 2-2 μέχρι το τελευταίο λεπτό που χάσαμε τελικά 4-2. Εκτός από την τρομερή ένταση του αγώνα και τα δυο πρώτα μου γκολ με το εθνικό συγκρότημα, θα μου μείνει αξέχαστη η προσπάθεια όλων των παικτών να ξεπεράσουμε τα όριά μας.

Ιδιαίτερα όμως θυμάμαι τον Άλκη Βανδώρο, που ήταν αρχηγός της ομάδας και με είχε εντυπωσιάσει με την γενικότερη αγωνιστική του συμπεριφορά. Εκεί ήρθαμε πολύ κοντά σαν συμπαίκτες και με τον Κώστα Καρασάββα που μετέπειτα αγωνιστήκαμε μαζί στο Νέο Ικόνιο και τώρα είναι προπονητής του ανδρικού μας, αλλά και με τον Κώστα Παππά, ο οποίος έχει γράψει την δική του ιστορία ως τερματοφύλακας στο futsal.

Ακολούθησε εκ νέου η διάλυση του Κερατσινίου Futsal, όταν η ομάδα του κλασικού ανέβηκε ξανά Γ’ Εθνική και το επόμενο βήμα με βρίσκει το 2007-08 με την ίδρυση του Ικονίου Futsal. Μετά την πρώτη σεζόν, όπου στεφθήκαμε πρωταθλητές Β’ Εθνικής, η ομάδα μας αγωνίζεται ανελλιπώς τα τελευταία 12 χρόνια στην Α’ Εθνική, με παίκτες που οι περισσότεροι προέρχονται από τις υποδομές του συλλόγου. Όλα αυτά τα χρόνια, το Ικόνιο Futsal έχει δώσει το στίγμα του στην ελληνική σάλα, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με πολλή δουλειά, χωρίς παρασκήνια και ανωφελείς αντιδικίες. Όλοι μαζί παίκτες, προπονητές, φίλαθλοι και διοίκηση, προσπαθούμε κάθε φορά για το καλύτερο, για να κρατήσουμε την ομάδα μας ζωντανή και δυνατή, αλλά και να βοηθήσουμε το άθλημα να κάνει ένα βήμα παραπάνω”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε

Futsal History X: Ο Ηλιάδης θυμάται το 3Χ3 στη Μάλτα και τη μάχη με την Αλμάτι

Futsal History X: Ο Δημήτρης Βεργίτσης θυμάται

Futsal History X: Mανώλης Συλιγνάκης και το Κύπελλο με Πλάτωνα

Futsal History X: Ο Πάνου εξιστορεί μια μεγάλη ανατροπή και άλλες μαγικές στιγμές

Futsal History X: Ο Γκαϊφύλλιας δεν ξεχνά έναν τελικό που τον στιγμάτισε

Futsal History X: Απολαυστική αφήγηση του Γιάννη Ζιάβα με μπόλικο θέαμα και… ένταση!

Futsal History X: O Γρηγόρης Γκουγκουλίτσας μάς γυρνάει στα πρώτα χρόνια

Futsal History X: Ο Άλκης Βανδώρος δεν ξεχνά το γκολ τίτλος με το Κερατσίνι

Futsal History X: Ο Κώστας Παππάς κάνει ένα μαγικό ταξίδι στο παρελθόν

Futsal History X: Ο Ιάσωνας Δεμοίρος θυμάται το πρώτο “γαλανόλευκο” γκολ

Futsal History X: Ο Καλογεράκης θυμάται τα μπαράζ ανόδου με την ΑΕΚ και τα δυο γκολ με τη Σαλαμίνα