H στήλη Futsal History X επιστρέφει με μια απολαυστική αφήγηση από τον Κώστα Παππά, έναν πραγματικό κέρβερο των γκολπόστ, ο οποίος έκανε πολυετή και μεγάλη καριέρα στη σάλα, επομένως έχει πολλά να εξιστορήσει.

Ατρόμητος, ακούραστος, και χωρίς φόβο, έγινε πολύ γρήγορα ο καλύτερος στην θέση του, χωρίς καμία τότε προπονητική καθοδήγηση, όντας στα πρώτα χρόνια του futsal στην χώρα μας. Προπονήθηκε όσο κανείς άλλος και πρωταγωνίστησε σε κάθε ομάδα που έπαιξε. Δεν φοβήθηκε ποτέ ακόμα κι όταν ο αντίπαλός του “πυροβολούσε” από παντού. Έγινε συνώνυμο του τερματοφύλακα στην χώρα μας, λόγω της ικανότητας να αποκρούει ακόμα και τα πιο δύσκολα σουτ, και σε εποχές που οι άμυνες “έμπαζαν”, γινόταν περιζήτητος σε κάθε μεταγραφική περίοδο ακόμα και από ομάδα του εξωτερικού!

Από τους πιο ταλαντούχους και ηθικούς παίκτες κέρδισε τον σεβασμό ακόμα και από αντιπάλους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλά για τις επόμενες γενιές. Ο Κώστας μαζί με την φουρνιά των πρώτων φουτσαλικών παικτών (Ζάχος, Γκουγκουλιτσας, Βανδώρος, Παναγόπουλος, Λιούτας, Κυρίτσης, κ.α) αποτέλεσαν το μέτρο σύγκρισης για τις επόμενες γενιές, όχι μόνο για το αγωνιστικό επίπεδο τους, αλλό και για το φιλότιμο τους μέσα στο γήπεδο!

“Μέσα από μία πορεία 18 ετών στο ποδόσφαιρο σάλας, με παρουσία σε Calcetto (μετέπειτα Αθήνα 90), Δούκα, Πλάτωνα, Ολυμπιάδα, ΑΕΚ, αλλά και Εθνική Ελλάδος, σίγουρα υπάρχουν πάρα πολλά παιχνίδια και ακόμα περισσότερες στιγμές που μου έχουν μείνει και που πάντοτε θυμάμαι με νοσταλγία.

– Την πρώτη μου συμμετοχή με την Εθνική στην Ρωσία, το 1998…σε ένα γήπεδο γεμάτο από κόσμο, να μπαίνουμε για να παίξουμε απέναντι στους Ρώσους για τα προκριματικά του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1999 (το οποίο δύο μήνες μετά κατέκτησαν)…τα αισθήματα ήταν πρωτόγνωρα και το δέος απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο μεγάλο…ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση, βέβαια, όταν παραταχθήκαμε και ακούσαμε τον Εθνικό Ύμνο…το σκορ ταπεινωτικό, αλλά η εμπειρία αυτή μας έδωσε μεγάλη ώθηση για να παλέψουμε να γίνουμε καλύτεροι…οι Ρώσοι είχαν 65 προσπάθειες στο τέρμα με φυσικό αποτέλεσμα, παρά την ήττα να πάρω τον πρώτο μου τίτλο MVP…

– Το ταξίδι στην Πολωνία για δύο φιλικά – δεύτερος τίτλος MVP και πρόταση από δύο ομάδες για να αγωνιστώ στο εθνικό Πρωτάθλημα…τις απέρριψα, αλλά είναι πολλές οι φορές που σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να το έχω δοκιμάσει…

– Τον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος 2001, με τον Αίαντα στην Παλλήνη…πρώτη χρονιά στον Δούκα, με προπονητή τον Δημήτρη Νικολάου… κερδίζουμε 7-0 και στεφόμαστε πρωταθλητές…αυτό που συνέβη στα αποδυτήρια δεν περιγράφεται…μαγικές στιγμές και εκπληκτική χρονιά…

– Όλους τους αγώνες με την Εθνική Ουγγαρίας…δυνατή ομάδα, της οποίας το παιχνίδι έμοιαζε με το δικό μας – αλλά, βέβαια, πιο τεχνικό…οι Ούγγροι είχαν έναν πίβοτ, κοντά στο 1.90, πολύ γυμνασμένο με φοβερό σουτ στο γύρισμα…πριν από κάθε παιχνίδι με τους Ούγγρους, αλλά και στα ημίχρονα, συζητούσαμε με τον Θανάση Ζάχο, ο οποίος λόγω θέσης (κέντρο άμυνας) επωμιζόταν το μαρκάρισμα του “8” (αυτό ήταν το νούμερο της φανέλας του) για το πώς θα τον παίζουμε…ο Θανάσης του έριχνε μερικές “ψιλές” όταν ο Ούγγρος τον έπαιζε με την πλάτη περιμένοντας την μπάλα, ενώ εγώ του έκανα σκριν όταν προσπαθούσε να περάσει πίσω από τον Ζάχο…μια φορά, μάλιστα, τον κάναμε κυριολεκτικά “σάντουιτς”, με αποτέλεσμα να πέσει κάτω και να αρχίσει να μας βρίζει…φυσικά, μετά το τέλος των αγώνων συζητούσαμε με τον Θανάση, όχι το πώς παίξαμε, αλλά το πόσο ξύλο (του) ρίξαμε…

– Το τουρνουά στον Χολαργό, το 2002…είχα κάνει πολύ καλές εμφανίσεις στα παιχνίδια με Γαλλία και Ουγγαρία και έρχεται το παιχνίδι με την Ουκρανία…έχω βγάλει αρκετά, χάνουμε 1-0 και στα τελευταία δευτερόλεπτα του πρώτου ημιχρόνου οι Ουκρανοί κερδίζουν πέναλτυ (6μετρο)…όπως παίρνει φόρα ο Ουκρανός βλέπω ότι κοιτάζει στιγμή την αριστερή μου γωνία και καταλαβαίνω πως όπου αλλού και να στρέψει το βλέμμα του, εκεί θα το ρίξει…σουτάρει, πέφτω, η μπάλα πηγαίνει λίγο πιο ψηλά και αποκρούω με το πρόσωπο…δεξί προφίλ κατακόκκινο, αλλά άξιζε…τελικά, η εμφάνιση αυτή μου χάρισε και τον τίτλο του MVP του τουρνουά…

– Την χαμένη ευκαιρία του Στέφανου Μιχάλη, το 2003 σε παιχνίδι με την Ολλανδία για τα προκριματικά του Πανευρωπαϊκού…χάνουμε με 5-4, έχουμε κάνει εκπληκτική εμφάνιση και μερικά δευτερόλεπτα πριν την λήξη ο Στέφανος δέχεται πάσα στο δεύτερο δοκάρι με εξουδετερωμένο τον τερματοφύλακα…κάνει το πλασέ και το στέλνει άουτ…λήγει το παιχνίδι και είμαστε όλοι κάτω, χωρίς κανείς να μπορεί να πιστέψει αυτό που έχει συμβεί…κι αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει…

– Τα παιχνίδια με την Εθνική Ισπανίας…το 2003 έχουμε πάει για δύο φιλικά και στο πρώτο ημίχρονο του πρώτου οι Ισπανοί σε κάθε επίθεση εφαρμόζουν και διαφορετικό σύστημα – απίστευτοι! Κρατήσαμε για τα πρώτα 20 λεπτά και κλείσαμε το ημίχρονο με 0-0 – τεράστια επιτυχία, αν αναλογιστεί κανείς τα μεγέθη…στο δεύτερο, βέβαια, πίεσαν πολύ περισσότερο και το 6-0 χαρακτηρίζεται ακόμα και τιμητικό βάσει αυτού που ακολούθησε…

Οι στιγμές είναι άπειρες – και μπορώ να γράφω γι’ αυτές ώρες (ίσως και ημέρες…) ολόκληρες…εάν, ωστόσο, θα έπρεπε να επιλέξω έναν μόνο αγώνα από όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα ήταν άλλος από τον Τελικό Κυπέλλου του 2008, όταν κατακτήσαμε τον τίτλο με τον Πλάτωνα, κερδίζοντας την Αθήνα 90 με 3-1…

Το καλοκαίρι του 2007, έπειτα από μία 7ετία στον Δούκα η οποία ήταν γεμάτη από όμορφες στιγμές, αγωνιστικές εμπειρίες και τίτλους (1 Πρωτάθλημα και 3 Κύπελλα), πήρα την μεγάλη απόφαση, αφού μίλησα με τον Κώστα Ρούπτσο που αναλάμβανε την ομάδα του Πλάτωνα, να “μετακομίσω”…η προσαρμογή δεν ήταν δύσκολη, καθώς με τα περισσότερα παιδιά (με τον Μανώλη Συλιγνάκη είμαστε αδερφικοί φίλοι, άλλωστε…) είχαμε πολύ καλές σχέσεις…περάσαμε μία καταπληκτική χρονιά, κάτω από ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες, καθώς με το υλικό που είχε η ομάδα οι τίτλοι ήταν σχεδόν μονόδρομος…στο Πρωτάθλημα, οδηγηθήκαμε στους Τελικούς, όπου όμως δεν τα καταφέραμε, χάνοντας τον τίτλο με 2-1 στην σειρά από την Αθήνα 90…

Μία εβδομάδα μετά τον τρίτο αγώνα ήταν προγραμματισμένος ο Τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος…μία εβδομάδα που κύλησε βασανιστικά, καθώς στο μυαλό όλων των παικτών ήταν – αναπόφευκτα – η χαμένη ευκαιρία για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος…ο Κώστας δεν μας ζόρισε στις προπονήσεις, παρά φρόντισε να είμαστε χαλαροί, να παίζουμε οικογενειακό διπλό κυρίως, έτσι ώστε να αποφορτιστούμε και – το βασικό – να περνάμε καλά…

Και έρχεται η μεγάλη μέρα…Δευτέρα 30 Ιουνίου 2008…Δαϊς…από το πρωί εκείνης της ημέρας ήμουν πολύ φορτισμένος και δεν είχα τίποτα άλλο στο μυαλό μου…εκτός από το παιχνίδι…πραγματικά, όλα έδειχναν να περιστρέφονται γύρω από αυτό…με τον Κώστα και τον Σύλι μιλήσαμε λίγο στο τηλέφωνο, προσπαθώντας ο καθένας μας μάλλον να ηρεμήσει τον εαυτό του, παρά τον συνομιλητή του…ήταν μια περίεργη κατάσταση και σίγουρα υπήρχε μεγάλη ένταση μέσα μας που υπέβοσκε…το απόγευμα της Δευτέρας ήταν προγραμματισμένη η εκδήλωση για τον Δημήτρη Νικολάου, ο οποίος ένα χρόνο πριν είχε φύγει τόσο άδικα…ένας ακόμα λόγος για τον οποίο υπήρχε μεγάλη φόρτιση σε όλους…τους παίκτες, που είχαν ζήσει τον Δημήτρη και ως προπονητή στην ομάδα…τον Κώστα, ο οποίος είχε συνεργαστεί μαζί του στην Εθνική Ομάδα…εγώ, πάλι, πέραν όλων των άλλων, αισθανόμουν πως χρωστούσα έναν τίτλο με τον Πλάτωνα στον Δημήτρη, καθώς όταν είχε αναλάβει την ομάδα το 2003 μου είχε προτείνει να πάω, αλλά δεν τον ακολούθησα…σκεφτόμουν επίσης πως ο τίτλος ήταν μονόδρομος, αφού με το ρόστερ εκείνο – μέρος του οποίου ήμουν κι εγώ – η ομάδα ήταν “καταδικασμένη” να πρωταγωνιστήσει…και σ’ αυτό έπρεπε να συμβάλλουμε όλοι…

Και ξεκίνησε ο αγώνας…σε ένα γήπεδο γεμάτο με κόσμο, με μία οργανωμένη εξέδρα των φίλων του Πλάτωνα που δεν νομίζω να έχει υπάρξει ξανά στο ελληνικό futsal…εγώ, πάλι, δεν έβλεπα τίποτε άλλο, παρά μόνο το γήπεδο…ένιωθα απίστευτη ενέργεια και ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση…δεν είχαμε κάνει καλό ξεκίνημα και η Αθήνα 90 έβγαινε σε αντεπιθέσεις…μετά από τρία τετ-α-τετ που βγάζω, δεχόμαστε το γκολ…στο 1-0 φοβήθηκα προς στιγμήν, καθώς υπήρχε περίπτωση να “ξυπνήσουν” τα φαντάσματα της σειράς των τελικών του πρωταθλήματος…ευτυχώς, όμως, ισοφαρίσαμε σχετικά άμεσα με τον Πάνο Καββαδία και ισορροπήσαμε το παιχνίδι…αργότερα έκανα μία απόκρουση σε πλασέ του Θεοδωρόπουλου στο δεύτερο δοκάρι…αυτή ακριβώς ήταν η στιγμή που πίστεψα πως το Κύπελλο αυτό δεν χανόταν με τίποτα!…στο ημίχρονο στα αποδυτήρια φαινόταν στο βλέμμα όλων αυτή η σιγουριά…μπήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο απίστευτα συγκεντρωμένοι και προσηλωμένοι στον στόχο μας…πιέζαμε πολύ τον αντίπαλο και φαινόταν πως το να σκοράρουμε ήταν θέμα χρόνου…όπερ και εγένετο…δεύτερο γκολ από τον Πάνο (δικαίως ο MVP του Τελικού) και το τι γινόταν στην εξέδρα δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια…,στο τρίτο γκολ από τον Χάρη Γράψα έχασα πλέον κάθε επαφή με τον χώρο…περίμενα μόνο το σφύριγμα της λήξης…το οποίο ακούστηκε μερικά λεπτά αργότερα….

Θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχω σαν τρελός προς τους συμπαίκτες μου και να γινόμαστε ένα κουβάρι…μου έβγαινε τόσο πολλή ένταση που από εκεί και πέρα, μέχρι να ανέβουμε στην εξέδρα για την απονομή, ήμουν σε μία κατάσταση αμόκ…τον ήθελα πολύ αυτόν τον τίτλο…και τον είχα πάρει…μαζί με συμπαίκτες – φίλους που μου χάρισαν μία μαγική χρονιά!…η οποία έκλεισε εκείνο το βράδυ με ένα ανεπανάληπτο γλέντι στο στέκι της ομάδας, το οποίο έκλεισε μετά για την απαραίτητη ανακαίνιση…”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε

Futsal History X: Ο Ηλιάδης θυμάται το 3Χ3 στη Μάλτα και τη μάχη με την Αλμάτι

Futsal History X: Ο Δημήτρης Βεργίτσης θυμάται

Futsal History X: Mανώλης Συλιγνάκης και το Κύπελλο με Πλάτωνα

Futsal History X: Ο Πάνου εξιστορεί μια μεγάλη ανατροπή και άλλες μαγικές στιγμές

Futsal History X: Ο Γκαϊφύλλιας δεν ξεχνά έναν τελικό που τον στιγμάτισε

Futsal History X: Απολαυστική αφήγηση του Γιάννη Ζιάβα με μπόλικο θέαμα και… ένταση!

Futsal History X: O Γρηγόρης Γκουγκουλίτσας μάς γυρνάει στα πρώτα χρόνια

Futsal History X: Ο Άλκης Βανδώρος δεν ξεχνά το γκολ τίτλος με το Κερατσίνι