Το Futsal History X συνεχίζει το οδοιπορικό στο… παρελθόν, ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων και δίνει βήμα στους παλαιότερους παίκτες του ποδοσφαίρου σάλας στη χώρα μας, προκειμένου να θυμηθούν στιγμές που τους έχουν μείνει χαραγμένες στην καρδιά και που δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ, αφού έχουν στιγματίσει την πορεία τους, τουλάχιστον με βάση τα δικά τους στάνταρ και δεδομένα.

Αυτή τη φορά, το Futsalhellas.com δίνει… πάσα στον γερόλυκο Άκη Ηλιάδη, έναν παίκτη που έχει πανηγυρίσει αναρίθμητα εγχώρια τρόπαια και έχει τιμήσει τη φανέλα με το εθνόσημο. Ήταν η σειρά του, λοιπόν, να φιλοξενηθεί στη στήλη μας και να μοιραστεί μαζί μας τις δικές του αναμνήσεις, τα παιχνίδια εκείνα που έχει ξεχωρίσει περισσότερο στην -γεμάτη επιτυχίες- καριέρα του στη σάλα.

“Λένε ότι ο αθλητής ζει για τις λίγες χαρούμενες στιγμές, σε μια καριέρα με σαφώς περισσότερες λύπες. Προσωπικά νιώθω λοιπόν ευλογημένος που σε 18 χρόνια στη σάλα έχω τόσες ευτυχισμένες αναμνήσεις, συνοδευόμενες από τίτλους σχεδόν σε κάθε χρονιά απ το 2002 που ξεκίνησα. Χωρίς τίτλο θυμάμαι μόνο τις δύο χρονιές, το 2004 και το 2005, που μολονότι και πάλι στην κορυφή με την Αθήνα ’90, δεν ολοκληρώθηκαν τα πρωταθλήματα και με διεξαγωγή των πλέι οφ, καθώς και την πρώτη μόνο χρονιά στην ΑΕΚ το 2017.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή πραγματικά κάθε χρόνο υπήρχαν σπουδαία παιχνίδια και ιδιαίτερες στιγμές με τη φανέλα της κορυφαίας Αθήνας 90 αλλά και της ΑΕΚ και του ΠΑΟ φέτος. Ενδεικτικά μου έρχονται στο μυαλό: το πρώτο γκολ σε τελικούς πλέι οφ και πρώτο πρωτάθλημα το 2003, η ανάδειξη σε mvp τελικών το 2008, οι αδιάλειπτες κατακτήσεις του πρωταθλήματος όποιος και αν ήταν ο βασικός διεκδικητής, τα ταξίδια κάθε φθινόπωρο τουλάχιστον για το uefa futsal cup, οι τελικοί Κυπέλλου κυρίως νικηφόροι αλλά και τρεις με δυσάρεστη εξέλιξη, δύο κατακτήσεις super cup, το τελευταίο πέναλτυ των τελικών τη σεζόν που πέρασε και πολλές άλλες.

Με την αφορμή ωστόσο αυτού του αφιερώματος, θα σταθώ στις δύο πιο ξεχωριστές αναμνήσεις βάσει των έντονων συναισθημάτων αλλά και πρωτίστως της σημασίας των αντίστοιχων επιτυχιών.

Η πρώτη δεν θα μπορούσε να μην αφορά στην γαλανόλευκη, μια φανέλα που δε μου έχουν φτάσει οι φορές που τη φόρεσα. Άλλωστε και μόνο η συμμετοχή με το εθνόσημο είναι ύψιστη τιμή για κάθε αθλητή. Η πρώτη πρόκριση από preliminary round της εθνικής μας ομάδας στη Μάλτα το Φλεβάρη του 2009 από το δεύτερο κιόλας ματς με 3/3 νίκες συνολικά θα μου μείνει αξέχαστη. Μετά τη νίκη επί της Αλβανίας με 3-0 (οπού έβαλα και τα 2 πρώτα μου γκολ με το εθνόσημο), θέλαμε επικράτηση επί της Γεωργίας για να εξασφαλίσουμε την είσοδο στην επόμενη φάση, το main round. Αυτό έγινε εμφατικά με το τελικό 5-1 – αν θυμάμαι καλά – από μια εξαιρετική φουρνιά παικτών σε μια επανεκκίνηση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου σάλας τότε, με προπονητή το Στέφανο Σοιλεμέ.

Η δεύτερη αφορά στη σημαντικότερη διάκριση ελληνικού συλλόγου στο άθλημά μας. Η ιστορική και μοναδική ως σήμερα πρόκριση της Αθήνας ’90 από main σε elite round το φθινόπωρο του 2009 στο Βέλγιο ήταν η σπουδαιότερη στιγμή μας τότε αλλά μέχρι… την επόμενη, όπως έχει πει ο τεράστιος Νίκος Γκάλης. Το Νοέμβρη, λοιπόν, ταξιδέψαμε στο Αζερμπαϊτζάν και η πρώτη αναμέτρηση ήταν κόντρα στην Καιράτ Αλμάτι, μια ομάδα που την προηγούμενη χρονιά είχε φτάσει στο final four του uefa futsal cup.

Προηγηθήκαμε με το ομορφότερο κατά την προσωπική μου άποψη γκολ που έχει βάλει Έλληνας παίκτης σε ευρωπαϊκό ματς: ο Μπούσμπουρας «χόρεψε» Βραζιλιάνο διεθνή πριν στείλει τη μπάλα στο παράθυρο. Οι Καζάκοι ισοφάρισαν, αλλά με γκολ του Αρτινού πήγαμε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο προηγούμενοι με 1-2. Εκεί νομίζω ότι φωνές όπως του προπονητή των επαγγελματιών αντιπάλων μας από δίπλα (!) δεν έχω ξανακούσει! Εντέλει ηττηθήκαμε με 3-2 αφού παίξαμε ως και με 5ο παίκτη στα τελευταία λεπτά. Τερματίσαμε 3οι στον όμιλο, νικώντας τη Νίκαρς από τη Ρίγα στο τελευταίο ματς στη φάση των «16» καλύτερων ομάδων της Ευρώπης. Αυτό νομίζω από μόνο του τα λέει όλα…”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε