O Mανώλης Συλιγνάκης άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην Ελληνική σάλα, με παρουσία σε Δούκα, Πλάτωνα και Εθνική ομάδα. Αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα παιδιά που πέρασαν από τα παρκέ, που ακόμα και σήμερα μιλάει με πολλή αγάπη για το άθλημα και τις αναμνήσεις που του άφησε. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει από τη νέα στήλη “Futsal History X” που ασχολείται με παλαιές ιστορίες που έχουν μείνει στο μυαλό των πρωταγωνιστών τους.

Στα 18 χρόνια (1996-2014) που αγωνίστηκα, είναι πολλά τα παιχνίδια που θυμάμαι, βέβαια ακόμα περισσότερα αυτά που δε θυμάμαι. Μπορώ να ξεχωρίσω αγώνες με την εθνική ομάδα κυρίως στο εξωτερικό, το κύπελλο κυπελλούχων με τον Πλάτωνα το 2006 στο Λούγκο στην Ισπανία και άλλους αγώνες με τον Πλάτωνα στην Ιταλία, στην Τσεχία, την πρώτη συμμετοχή Ελληνικής ομάδας στο κύπελλο πρωταθλητριών το 2001 στο Σπλιτ στην Κροατία με τον Δούκα, τους τελικούς πρωταθλήματος και κυπέλλου με τον Δούκα με αντίπαλο την Αθήνα 90 τις σεζόν 2000 -2001 και 2001 – 2002, τους τελικούς  κυπέλλου με την Ολυμπιάδα το 2014.

Και το 2002 στην καλύτερη μου εμφάνιση με την φανέλα της Εθνικής με αντίπαλο την Σλοβακία, τον πρώτο μου αγώνα με την προεθνική με την Ρωσία το 1999 και αντιπάλους τους εξωπραγματικούς παίκτες που είχε, όπως τον Ερεμένκο και πολλά άλλα παιχνίδια όπως ντέρμπυ με αντιπάλους την Αθήνα 90, την Ηλιούπολη, τον Ηνίοχο, καταπληκτικά παιχνίδια με την αγαπημένη Ολυμπιάδα από το 2008 μέχρι το 2013 κλπ.

Αλλά δεν μπορώ να συγκρίνω κανένα άλλο παιχνίδι με τον τελικό κυπέλλου του 2008 στο Δαις, όπου με την ομάδα της καρδιάς μου τον Πλάτωνα κερδίσαμε την Αθήνα 90. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν παίκτη να σηκώνει ως αρχηγός το κύπελλο για την ομάδα του μαζί με τους αγαπημένους φίλους και συμπαίκτες του.

Το 2008 λοιπόν η ομάδα μας με προπονητή τον Κώστα Ρούπτσο χάνει με 2-1 στην σειρά των πλει οφ το πρωτάθλημα, σε καταπληκτικά παιχνίδια με την Αθήνα 90. Το κλίμα δεν ήταν καλό υπήρχε στενοχώρια και οι προπονήσεις που κάναμε μέσα στην εβδομάδα ενόψει του τελικού κυπέλλου ήταν χαλαρές γιατί υπήρχε και κούραση από τους τελικούς του πρωταθλήματος, αλλά δεν υπήρχε και διάθεση ιδιαίτερη, υπήρχε κατήφεια. Κανείς δεν είχε όρεξη. Ο Κώστας έκανε κάτι έξυπνο. Δεν πίεσε την ομάδα και άφησε την εβδομάδα μέχρι τον τελικό να κυλήσει ήρεμα. Όμως ένιωθα ότι όλοι είχαμε πεισμώσει πολύ, χωρίς όμως κανείς να το εξωτερικεύει και να λέει πάμε να κερδίσουμε όπως κάναμε άλλες φορές πριν από σημαντικούς αγώνες.

Θυμάμαι η οργάνωση ήταν καταπληκτική, ίσως η καλύτερη που έχει γίνει, υπήρχε μέχρι και συνέντευξη τύπου μια μέρα πριν τον αγώνα. Την διοργάνωση του τελικού είχε αναλάβει για πρώτη φορά το futsal hellas το δημιούργημα του Δημήτρη  και ήταν αφιερωμένη στην μνήμη του μέντορα μας και προπονητή μας Δημήτρη Νικολάου που μόλις ένα χρόνο πριν είχε φύγει από την ζωή. Αυτό έδινε ένα ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο σε εμάς. Το θέλαμε και για τους εαυτούς μας και για τον Δημήτρη. Όπως αποδείχτηκε τελικά στον αγώνα αυτό λειτούργησε στην ψυχολογία μας.

Στο αγωνιστικό κομμάτι θυμάμαι το πρώτο ημίχρονο σχετικά ισορροπημένο αν και η Αθήνα 90 έχασε ευκαιρίες με τον Παππά να είναι σε φοβερή μέρα και να καθαρίζει όλες τις φάσεις, με αποτέλεσμα ημιχρόνου το 1-1. Στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν πολύ δυνατοί και όσο πέρναγε ο χρόνος η ψυχολογία μας γινόταν ακόμα καλύτερη. Τελικό αποτέλεσμα 3-1 και πρώτος και τελευταίος τίτλος για τον Πλάτωνα, αφού η ομάδα διαλύθηκε την επόμενη σεζόν. Για εμένα ήταν η κορυφαία στιγμή μου στο άθλημα. Το συναίσθημα την στιγμή που έληξε το παιχνίδι και την στιγμή που σήκωσα το κύπελλο σε ένα γεμάτο γήπεδο, σε ένα σημαδιακό τελικό, μαζί  με τους κολλητούς μου φίλους-συμπαίκτες δεν περιγράφεται και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αν τυχόν δω κάποιες στιγμές του αγώνα και την απονομή ακόμα και τώρα 12 χρόνια μετά συγκινούμε και ανατριχιάζω. MVP αναδείχτηκε ο Καββαδίας, αλλά αυτό που θυμάμαι είναι ότι ίσως ήταν η μόνη φορά, ή από τις ελάχιστες φορές που όλοι ήμασταν τόσο καλοί αγωνιστικά και είχαμε τόσο πάθος και θέληση σε συνδυασμό με την ανάλογη συγκέντρωση.

Το γλέντι που ακολούθησε το βράδυ στο γνωστό μας στέκι, στο Πορτοφίνο στην Αγία Παρασκευή ήταν από τις ομορφότερες βραδιές της ζωής μου και αυτή η βραδιά έχει μείνει αξέχαστη στην παρέα των Πλατωναίων.

Το ματς της ζωής μου με τα πιο έντονα συναισθήματα ήταν ξεκάθαρα αυτός ο τελικός, γιατί πέραν της κατάκτησης του τίτλου, ο αγώνας ήταν αφιερωμένος στην μνήμη του  Δημήτρη Νικολάου και είχα την τιμή ως αρχηγός της ομάδας να σηκώσω πρώτος την κούπα και να το πανηγυρίσω με τους κολλητούς μου φίλους και συμπαίκτες με τους οποίους κάνω παρέα ακόμα και σήμερα. 

Δείτε εδώ τον τελικό

Την κυπελλούχο ομάδα του Πλάτωνα το 2008 αποτελούσαν οι:

ΠΑΠΠΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΑΝΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΚΟΥΝΤΑΡΔΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΚΟΚΟΤΣΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

ΤΡΟΥΛΙΤΑΚΗΣ ΜΑΡΙΟΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΒΑΡΑΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΣΤΡΙΟΣ

ΧΑΡΗΣ ΓΡΑΨΑΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΜΥΡΛΙΑΔΗΣ

ΣΥΛΙΓΝΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ : ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΥΠΤΣΟΣ

ΓΕΝΙΚΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ : ΧΑΡΗΣ ΛΑΓΙΟΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ : ΨΑΡΟΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: ZΩΡΖΟΣ ΜΑΡΚΟΣ

ΔΟΙΚΗΣΗ : ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΛΙΑΡΟΣ ΗΛΙΑΣ