ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί ένα πραγματικό ταξίδι στον χρόνο με τις αφηγήσεις του Ιάσωνα Δεμοίρου να ζωντανεύουν την Ιστορία του Ελληνικού Futsal. Δεν μας ταξιδεύει απλά στις πρώτες στιγμές του αθλήματος αλλά κυριολεκτικά στην στιγμή ακριβώς που όλα ξεκίνησαν, στο Big Bang! Δέστε τη ζώνη σας και πάμε!

“Η πρώτη μου επαφή με το άθλημα έγινε το μακρινό 1993 στο Μαρούσι, στην πρώτη εγκατάσταση της Πάντα. Κανονίσαμε ένα παιχνίδι με τη Λαμπόρα τότε με Ζάετς, Όσιμ, Ρένο και μας άρεσε το 5×5 από την πρώτη στιγμή. Φτιάξαμε ομάδα και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε στα εσωτερικά πρωταθληματάκια με τη μυθική ΤΣΣΚΑ. Μετά τα πρώτα ματς αποφασίσαμε να φτιάξουμε και μια στοιχειώδη τακτική, χωρίς να έχουμε δει ποτέ πώς παίζεται το σπορ, κι έτσι αρχίσαμε να παίζουμε κάτι σαν άμυνα ρόμβο και να κρατάμε τελευταίο παίχτη, και στην επίθεση κάτι σαν 2-2 με κίνηση χωρίς πίβοτ. Βοήθησε πολύ ο Σέλε Όσιμ σε αυτό μιας και γενικότερα είχε εξαιρετική ποδοσφαιρική παιδεία. Κι έτσι σταδιακά παίζαμε πιο οργανωμένα, ενώ οι ομάδες γίνονταν περισσότερες και ποιοτικότερες.”

“Το 1995 ο Θόδωρος (Ντάρλας) με παίρνει ένα βράδυ τηλέφωνο και μου λέει φτιάχνω ομάδα Καλτσέτο. Με ξαναπαίρνει μετά από μια βδομάδα για να πει ότι τελικά αποφασίστηκε να γίνει πρωτάθλημα Ελλάδας κάτω των 23. Αυτό έγινε και την επόμενη χρονιά, θυμάμαι μάλιστα ότι το Καλτσέτο έπαιζε με ασπρόμαυρα. Το 1997 το φθινόπωρο πάρθηκε η απόφαση να γίνει ανοιχτό πρωτάθλημα, κι έτσι, μια κρύα μέρα με χιονόνερο λίγο πριν τις γιορτές του 1997 μαζευτήκαμε στην Κηφισιά για την πρώτη προπόνηση του Καλτσέτο. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την άνοιξη του 1998. Το πρώτο ματς του Καλτσέτο ήταν εναντίον της Παλλήνης και η πρώτη ομάδα που ξεκίνησε ήταν ο Δημήτρης Σέρβης, ο Δημήτρης Νικολάου, ο Άρης Οικονόμου, ο υποφαινόμενος, και πραγματικά δε θυμάμαι τον τερματοφύλακα, και αν κάποιος θυμάται τον εαυτό του παρακαλώ να το γράψει (δεν πρέπει να ήταν ο Τζώρτζης)”. 

“Τέλος καλοκαιριού του 1998, έρχεται στην Αθήνα η Ντίνα Μόσχας. Κάνουν την πρώτη προπόνηση στην Κηφισιά και είχαμε πάει κάμποσοι να τους δούμε. Μου λέει ο Θόδωρος ότι θα γίνει Εθνική Ομάδα και θα πάμε να κατεβούμε στα προκριματικά του Euro και του είπα “κάνεις χιούμορ”. Έγινε μια προεθνική και ένα φιλικό με τη Ντίνα στην Κηφισιά. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του παιχνιδιού εκείνου, πλην του αυτονόητου ότι δεν τους βλέπαμε, είναι ότι για πρώτη φορά είδαμε να παίζουν πέμπτο παίκτη και 4άδες.”

(Η πρώτη προεθνική στο ανοιχτό γήπεδο της Αθήνα ’90 στην Κηφισιά για το φιλικό με την Ντίνα)

 

 

“Το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής στη Μόσχα έμελλε να είναι με τη Ρωσία. Αν με ρωτήσεις τώρα αν ήταν λίγο πρόωρο να συγκροτηθεί Εθνική και να παίξει προκριματικά, δεν είμαι σίγουρος. Τη δεδομένη εκείνη στιγμή κρίθηκε ότι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Δυστυχώς παίξαμε με την καλύτερη τότε ομάδα στον κόσμο και τα πράγματα πήγαν όπως πήγαν.”

“Στο δεύτερο παιχνίδι με τη Σλοβενία, εξαρχής είπαμε στα αποδυτήρια ότι ο στόχος είναι ένας, να παίξουμε καλά και να βάλουμε γκολ. Χάναμε 4-0, κάπως ο Γιάννης ο Διαμαντούρος βρέθηκε προς τα δεξιά, κάπως με είδε να κόβω προς τον άξονα, μου κανε την πάσα, σούταρα από τα 7 μέτρα περίπου, κι έτσι μπήκε το πρώτο γκολ της Εθνικής. Μερικά λεπτά μετά ο Κουτσουπιάς έβαλε το δεύτερο με 10μετρο, ενώ πριν να κλείσει το ημίχρονο έχασα μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία για ένα τρίτο, το βγαλε ο Σλοβένος πορτιέρο με το πόδι. Κρατήσαμε το 5-2 μέχρι το 33′-34′, μετά μας εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μας και χάσαμε τελικά 9-2. Αλλά ήμασταν ικανοποιημένοι. Θυμάμαι ότι με τη Ρωσία κι ενώ χάναμε 12-0, μου βγαλε ο Άλκης (Βανδώρος) μια πασάρα μόνο μου τετ-α-τετ αλλά το χασα το πλασέ. Θυμάμαι ακόμα ότι παίζαμε με παπούτσι-σκαρπίνι που γλίστραγε, και ότι δεν είχαμε επικαλαμίδες και κάποιος έφτιαξε από χαρτόνι. Να πω επίσης ότι δεν είχαμε καθόλου εμπειρία με τη βαριά μπάλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να πω ακόμα ότι η απόσταση από το γηπεδάκι του Μαρουσιού μέχρι το στάδιο Λουτζνίκι είναι πολύ μεγάλη, επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά.”

(Η μπάλα της Μόσχας με την οποία σημειώθηκε το πρώτο γκόλ στην ιστορία της Εθνικής απο τον Ιάσωνα Δεμοίρο, φαίνεται η υπογραφή του Θωμά Κυρίτση)

 

“Καλοκαίρι του 98 έρχεται η Μετάλεμπουργκ στην Κηφισιά. Αυτό πρέπει να ήταν το πρώτο παιχνίδι εναντίον ξένης ομάδας, απ’ όσο θυμάμαι (για πείτε ρε!). Χάσαμε 5-3 αλλά παίξαμε καλά. Αυτοί παίζανε Β’ εθνική στη Ρωσία. Ισοφάρισα 1-1 λίγο πριν το ημίχρονο και αυτό πρέπει να είναι το πρώτο ανεπίσημο γκολ ελληνικής ομάδας απέναντι σε ξένη και με διορθώνετε αν κάνω λάθος. Δε θυμάμαι ποιος μου έκανε την ασίστ (να βγει να το πει!). Λίγο πιο μετά ήρθε ξανά η Ντίνα για να κάνει προετοιμασία. Στην Ευρώπη ήταν ασυναγώνιστοι αλλά χάνανε το διηπειρωτικό από τους Βραζιλιάνους. Κάναμε μια κοινή προπόνηση κάτω στο κλειστό του Ρέντη, και την άλλη μέρα παίξαμε φιλικό. Το Καλτσέτο προηγήθηκε στο πρώτο λεπτό. Ξεμαρκάρισμα του Τάκη (Λιούτα) στο κέντρο, ωραία πάσα στο Δημήτρη το Νικολάου, κι εκείνος έκανε ένα γρήγορο έξυπνο σουτ από τα πλάγια, δοκάρι και μέσα, και προηγηθήκαμε. Στο επόμενο λεπτό φάγαμε 2 γκολ, και αυτό το 2-1 έμεινε για 15′. Ήταν η πρώτη φορά που κάπως σταθήκαμε απέναντι σε τέτοια ομάδα, αν και φουλ αμυντικά. Φάγαμε 2 γκολ στο τελευταίο λεπτό του ημιχρόνου. Τελικό σκορ 13-2, το 2ο δικό μας το βαλε ο Τάκης όταν έκλεψε τη μπάλα από τον πέμπτο παίκτη. Επίσης να πω ότι σε κείνο το παιχνίδι δουλέψαμε πολύ την άμυνα στη διαγώνια πάσα, δηλαδή η άμυνα προσαρμοζόταν καλά στο πάσινγκ γκέιμ της Ντίνα που ήταν κατά τεκμήριο το καλύτερο στον κόσμο.  Το θεωρώ το πρώτο σημαντικό παιχνίδι στην ιστορία του συλλογικού ελληνικού φούτσαλ. Το ότι περάσαμε 40′ κλεισμένοι όχι στα 6 αλλά στα 3 μέτρα, μικρή σημασία έχει. Για μένα εκείνο το ματς είναι μια μεγάλη κληρονομιά για το ελληνικό φούτσαλ.”

 

 

“Η πρώτη νίκη της Εθνικής ήταν απέναντι στην ουγγρική Άραμις στα Βριλήσσια τον Ιούνιο του 2001. Κερδίσαμε 6-5 μια ομάδα που ήταν ο κορμός της εθνικής Ουγγαρίας, που τότε ήταν αξιοπρεπής ομάδα. Ήταν και το τελευταίο μου παιχνίδι με την Εθνική. Τη χαρήκαμε πάρα πολύ αυτή τη νίκη. Θυμάμαι μεγάλη εμφάνιση από Γκούγκου. Από την Άραμις είχαμε χάσει 4-1 στο τουρνουά στη Ντίνα 8 μήνες πριν με το Καλτσέτο. Θυμάμαι ότι είχα μεγάλη χαρά που πλέον η Εθνική ανέβαινε επίπεδο σε ποιότητα παικτών και τακτικής σε σχέση με την πρώτη εκείνη ομάδα της Μόσχας.”

 

 

 

 

 

 

 

“Σε συλλογικό επίπεδο, από την πρώτη μπάλα το 1993 ως το τελευταίο επίσημο ματς το 2009 έπαιξα σε μια και μόνο ομάδα, στο Καλτσέτο. Έδωσα ό,τι μπορούσα και βέβαια πήρα πολλά περισσότερα, όπως πάντα συμβαίνει στον αθλητισμό. Το Καλτσέτο που μετά έγινε Αθήνα 90 και τώρα Παναθηναϊκός, αλλά για μένα πάντα θα είναι Καλτσέτο, αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε το ελληνικό φούτσαλ. Είμαι περήφανος που εξαιρετικές ομάδες που συνεισέφεραν τα μέγιστα στο ελληνικό φούτσαλ, όπως ο Δούκας πρώτα αλλά και Αγία Παρασκευή, Μινώταυρος, κλπ. έπειτα, είχαν λίγο ή πολύ Καλτσέτο στο γονίδιό τους. Εκ των υστέρων, τα παιχνίδια και οι τίτλοι δεν έχουν τόση αξία. Είχα την τύχη να ζήσω τη γέννηση και ανάπτυξη του αθλήματος σε μια ομάδα που λειτούργησε σαν παρέα φίλων με εξαιρετικούς χαρακτήρες και αθλητές. Οι φίλοι που έκανα και με τιμάνε με τη φιλία τους μέχρι σήμερα, είναι η βασική κληρονομιά μου από το φούτσαλ, πολύ πιο σημαντική από τα 10 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα που κέρδισα με την ομάδα. Να ξέρεις ότι αν και αεκτζής, μέχρι και ο τελευταίος καλτσετέος να κρεμάσει τα παπούτσια, θα είμαι και Παναθηναϊκός!”

 

“Σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, τα πρώτα χρόνια ήταν μαζί ρομαντικά, αφελή και γραφικά. Η τιμή να φορέσει τη φανέλα της Εθνικής είναι η μεγαλύτερη για έναν αθλητή και είμαι τυχερός και περήφανος για εκείνα τα 3 επίσημα και άλλα τόσα φιλικά που έπαιξα με το εθνόσημο. Από την πρώτη συγκέντρωση εκείνο το βράδυ στο Ουράνιο Τόξο ως την ανάκρουση του ύμνου στη Μόσχα, ήταν μια καταπληκτική περιπέτεια. Νομίζω ότι ήταν η απαρχή για τις Εθνικές που ακολούθησαν και που άφησαν το στίγμα τους στα διεθνή παιχνίδια με σπουδαίες νίκες και εμφανίσεις και προκρίσεις. Να ξέρεις ότι είναι μεγάλη δικαίωση για έναν αθλητή να ξεκινήσει κάτι από το μηδέν, και αυτοί που τον διαδέχθηκαν να είναι αφενός πολύ καλύτεροι αθλητές και αφετέρου να πετύχουν σπουδαία αποτελέσματα. Ο Βαγγέλης ο Παλάντζας στο αεροδρόμιο μας είπε να γυρίσουμε πίσω τα ρούχα. Αυτό είναι το πιο μεγάλο μου λάθος όλα τα χρόνια στο χώρο. Έπρεπε να τα κρατήσω κι ας έρθουν να με βρούνε. Δεν το χω χωνέψει ακόμα ότι δεν κράτησα τη φανέλα της Μόσχας.”

 

“Σαν επιμύθιο θα σου πω ένα στιγμιότυπο από την πρώτη προπόνηση της Ντίνα στην Κηφισιά. Την προπόνηση την παρακολουθούσαμε όλη η ομάδα. Ήταν σε μια φάση που κάνανε ασκήσεις με σουτ, δηλαδή πάσα-πάτημα-αριστερό σουτ από αριστερά. Ο ρώσος τερματοφύλακας έκλεινε τη δεξιά πλευρά κι έμενε το παραθυράκι της απέναντι γωνίας ελαφρώς ακάλυπτο. Μιλάμε για 100 τετραγωνικά εκατοστά το πολύ. Το δίχτυ τότε της Κηφισιάς ήταν τεντωμένο και η μπάλα καρφωνότανε ανάμεσα στο δίχτυ και στο σίδερο όταν πήγαινε στο παραθυράκι. Σουτ ο Γερεμένκο, η μπάλα μένει. Σουτ το δεκαράκι, ένας παιχταράς που δε θυμάμαι το όνομά του (και που τέτοιον παίχτη ούτε τώρα θα δεις, τον θυμάται κανείς;), ξαναμένει η μπάλα. Ξανά σουτ ο Γερεμένκο, τρίτη μπάλα καρφωμένη. Γύρισα προς την ομάδα και θυμάμαι ότι γελάγανε όλοι. Θυμάμαι ότι το ίδιο βράδυ συζητήσαμε μήπως δεν ήταν καλή ιδέα να κατεβούμε στο φιλικό.”

 

Ακόμα και σήμερα μαζευόμαστε μια φορά το χρόνο για ένα παιχνίδι, όταν έχουν τελειώσει οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ολωνών τους. Νομίζω κερδίζουν οι παντρεμένοι. Για μένα η φωτογραφία συμβολίζει μια συνεχή παρουσία 27 ετών στο φούτσαλ. Και μια συλλογική συνεχή και παντοτινή φιλία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε

Futsal History X: Ο Ηλιάδης θυμάται το 3Χ3 στη Μάλτα και τη μάχη με την Αλμάτι

Futsal History X: Ο Δημήτρης Βεργίτσης θυμάται

Futsal History X: Mανώλης Συλιγνάκης και το Κύπελλο με Πλάτωνα

Futsal History X: Ο Πάνου εξιστορεί μια μεγάλη ανατροπή και άλλες μαγικές στιγμές

Futsal History X: Ο Γκαϊφύλλιας δεν ξεχνά έναν τελικό που τον στιγμάτισε

Futsal History X: Απολαυστική αφήγηση του Γιάννη Ζιάβα με μπόλικο θέαμα και… ένταση!

Futsal History X: O Γρηγόρης Γκουγκουλίτσας μάς γυρνάει στα πρώτα χρόνια

Futsal History X: Ο Άλκης Βανδώρος δεν ξεχνά το γκολ τίτλος με το Κερατσίνι

Futsal History X: Ο Κώστας Παππάς κάνει ένα μαγικό ταξίδι στο παρελθόν