Η στήλη “Futsal History X” επιστρέφει δριμύτερη και το Futsalhellas.com δίνει βήμα στον προπονητή της ΑΕΚ και ομοσπονδιακό μας τεχνικό, Γιάννη Ζιάβα, ο οποίος μας εξιστορεί τη δική του εμπειρία που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ του. Μια ιστορία που του έχει μείνει χαραγμένη στην καρδιά και το μυαλό, ένα παιχνίδι που τον στιγμάτισε και στο οποίο ο ίδιος έβαλε τη “σφραγίδα του”.

Αφού μας αναλύει βήμα – βήμα το τι έγινε σε εκείνο το ματς ανάμεσα στον Δούκα και την Αθήνα ’90, όπου μάλιστα πέτυχε ένα πολύ όμορφο γκολ, κάνει και ένα… πέρασμα από το Κερατσίνι και μια αναμέτρηση που δεν κύλησε πολύ ομαλά, αφού υπήρχε μεγάλος φανατισμός στην κερκίδα. Δεν χρειάζονται πολλά περισσότερα λόγια, καθώς η αφήγηση του Γιάννη Ζιάβα είναι απολαυστική.

“Τη σεζόν 2000-2001 έγινε το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Σάλας στο οποίο συμμετείχα και εγώ με την ομάδα του ΔΟΥΚΑ και στο οποίο έπαιξα για πρώτη φορά σε αγώνες Σάλας, δηλαδή σε κλειστά γήπεδα, με μπάλες και παπούτσια ειδικά για το σπορ αυτό, αφού μέχρι τότε έπαιζα 11×11 στο Αθηναϊκό Ποδόσφαιρο. Από την σεζόν αυτή, λοιπόν, είναι και το ματς το οποίο θυμάμαι πολύ έντονα, καθώς είχα σκοράρει ένα ωραίο, αλλά κυρίως σημαντικό, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, γκολ το οποίο μας βοήθησε να κατακτήσουμε το 1ο αυτό Πρωτάθλημα.

Το ματς ήταν μεταξύ των 2 ομάδων που διεκδικούσαν το πρωτάθλημα, του ΚΑΛΤΣΕΤΤΟ/ΑΘΗΝΑ90 και του ΔΟΥΚΑ. Ήταν οι δύο καλύτερες ομάδες του Πρωταθλήματος και υπήρχε και μια ιδιαίτερη αντιπαλότητα μεταξύ τους καθώς το ΚΑΛΤΣΕΤΤΟ ήταν η Πρωταθλήτρια ομάδα του τελευταίου πειραματικού πρωταθλήματος, από την οποία όμως είχαν αποχωρήσει για τον ΔΟΥΚΑ, με επεισοδιακό τρόπο το καλοκαίρι, σημαντικοί παίκτες (όπως οι Βανδώρος, Παππάς, Βενιζέλος, Οικονόμου και Λιούτας – φωτο #1) αλλά και ο κόουτς πλέον Δημήτρης Νικολάου.

Ήταν ματς για την 12η αγωνιστική (σε σύνολο 18) και παίζαμε τυπικά φιλοξενούμενοι αφού και οι δύο ομάδες χρησιμοποιούσαν ως κοινή έδρα το κλειστό γήπεδο Βριλησσίων. Μέχρι το ματς αυτό, ο ΔΟΥΚΑΣ ήταν στο +5, καθώς είχαμε κερδίσει και στο ντέρμπι του πρώτου γύρου 5-4. Η βασική μας επιδίωξη ήταν να μην χάσουμε σε αυτό το ματς, καθώς και με ισοπαλία διατηρούσαμε το +5 και έμεναν μόνο 6 αγώνες μέχρι το τέλος. Το μόνο άλλο δύσκολο παιχνίδι και για τις δύο ομάδες μέχρι το τέλος του Πρωταθλήματος ήταν η διαδοχική έξοδος στην έδρα του πολύ δυνατού ΚΕΡΑΣΤΙΝΙΟΥ (τερμάτισε τελικά στην 3η θέση). Το παιχνίδι ήταν live στην Κρατική Τηλεόραση (ΕΤ1 – κάθε Δευτέρα 5μμ).

Το ματς ήταν πολύ αμφίρροπο και ανταγωνιστικό (και λόγω της κόντρας με τους παίκτες που είχαν αποχωρήσει) και για την εποχή ήταν μια διαφήμιση για το εντελώς νέο στην χώρα μας Ποδόσφαιρο Σάλας. Θυμάμαι ότι στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε ένας τρελός ρυθμός, παιχνίδι με λίγη τακτική αλλά πολύ πάθος και ένταση και συνεχή εναλλαγή στο σκορ. Ξεκινήσαμε καλά με δοκάρι και γκόλ του Βανδώρου 0-1, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά είχε γίνει ανατροπή και χάναμε 2-1. Ισοφαρίσαμε πάλι με τον Βανδώρο το ματς 2-2 αλλά το ΚΑΛΤΣΕΤΤΟ ήθελε πάση θυσία το ματς για να έχει ελπίδες για το πρωτάθλημα και προηγήθηκε πάλι 3-2. Το ματς είχε αποκτήσει μια άγρια ομορφιά με ανοικτό παιχνίδι run & gun, pressing σε όλο το γήπεδο, αντεπιθέσεις και στις δύο εστίες και φυσικά για την εποχή πολλά λάθη και δυνατές μονομαχίες που κατέληγαν σε πολλά φάουλ. Το 3-3 έγινε πάλι από τον Βανδώρο με εκτέλεση 10μετρου μέσα σε έντονες αποδοκιμασίες από την εξέδρα και τον ίδιο να δείχνει με το χέρι του ότι δεν τους ακούει !! Νέο 10μετρο για εμάς αυτή τη φορά με τον Βανδώρο να αστοχεί και δευτερόλεπτα πριν το ημίχρονο να δεχόμαστε εμείς 10μετρο και να πηγαίνουμε στα αποδυτήρια χάνοντας 4-3.

Στο 2ο ημίχρονο το ματς άλλαξε. Συνέχισε να είναι πολύ δυνατό και με πάθος, ένταση και αγωνιστικότητα αλλά οι ομάδες έπαιξαν πιο σφιχτές άμυνες και το παιχνίδι είχε πλέον πολλές αμφισβητούμενες φάσεις αφού είχαν συμπληρωθεί τα φάουλ από νωρίς. Εμείς χάσαμε το πρώτο δεκάμετρο με τον Λιούτα και ο Βανδώρος με το επόμενο ισοφάρισε και πάλι σε 4-4.

Σε εκείνο κάπου το σημείο του παιχνιδιού έγινε η φάση του δικού μου γκολ. Η δημιουργία ανήκει εξ ολοκλήρου στον Λιούτα, ο οποίος μετά από κλέψιμο, κάνει εξαιρετική ατομική ενέργεια με ντρίπλα κάτω από τα πόδια ενός αντιπάλου και κούρσα αντεπίθεσης. Τραβώντας την άμυνα πάνω του, την κατάλληλη στιγμή κάνει πάσα-ασίστ σε εμένα που πάντα είχα την τάση και τις δυνάμεις να τον ακολουθώ στις αντεπιθέσεις !! (χα χα χα χα !!)

Δύσκολο 1ο κοντρόλ αλλά και δυσκολότερο πλασέ με το αριστερό κάτω από το δυνατό τζαρτζάρισμα του Μετεβελή, προλαβαίνοντας και την έξοδο του Κυρίτση και ανατροπή 4-5 στο 37′. Εκεί νομίζω ότι νιώσαμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε αυτό το ματς καθώς είχαμε το μομέντουμ αλλά και δεν υπήρχε πολύς χρόνος για νέα ανατροπή του σκορ.

Στα τελευταία 3 λεπτά το σκηνικό ήταν το ΚΑΛΤΣΕΤΤΟ να παίζει 5ο παίκτη ενώ και οι παίκτες και των δύο ομάδων να πέφτουν στο παρκέ σε κάθε κόντρα διεκδικώντας 10μετρο. Πράγματι λίγα δευτερόλεπτα πριν την λήξη δεχθήκαμε την ισοφάριση με νέο 10μετρο και η λήξη μας βρήκε να πανηγυρίζουμε το πρωτάθλημα αφού θεωρούσαμε ότι το +5 δεν γινόταν να ανατραπεί!!”.

“ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ”

“Για την ιστορία να θυμίσω ότι την 15η αγωνιστική είχαμε τον αγώνα στην έδρα του ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ (φωτό) όπου κάναμε την μια και μοναδική μας ήττα εκείνης της σεζόν. Ξέραμε ότι θα είχαμε δύσκολο έργο στην σκληρή αυτή έδρα από την πολύ καλή ομάδα του ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ, αλλά δεν είχαμε φανταστεί ότι θα αντιμετωπίζαμε τέτοιον φανατισμό από τους παίκτες και την κερκίδα. Μετά μάθαμε ότι την προηγούμενη μέρα η πολύ καλή επίσης ομάδα 11×11 του ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ (Γ΄ Εθνική) είχε χάσει εκτός έδρας σε ένα ματς με ξύλο και παρατράγουδα και γι αυτό έπαιξαν με τόσο φανατισμό εναντίων μας.

Θυμάμαι μάλιστα σε κάποια στιγμή το ματς να διακόπτεται (νομίζω στο 2-2) γιατί μπούκαραν κάποιοι φίλαθλοι στον αγωνιστικό χώρο για να διαμαρτυρηθούν στους διαιτητές. Οι διαιτητές εκείνες τις πρώτες σεζόν ήταν κι αυτοί 11αρηδες και επέτρεπαν και το σκληρό παιχνίδι (τάκλιν, σπρωξίματα, κλπ) και έκαναν αναπόφευκτα και λάθη (όπως μια κραυγαλέα επιστροφή μπάλας στον τερματοφύλακα στο ματς αυτό) που εκνεύριζαν και τις δύο ομάδες. Τελικά χάσαμε το ματς με 4-2 (με ένα αυστηρό πέναλτι και ένα ακόμα γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα – 3 γκολ έβαλε ο Ζάχος που βγήκαν μαζί με τον Λιούτα πρώτοι σκόρερ εκείνη την χρονιά ).

Με την ήττα αυτή η διαφορά μας με το ΚΑΛΤΣΕΤΤΟ μειώθηκε στους +2 βαθμούς αλλά κάναμε μόνο νίκες στους υπόλοιπους 3 αγώνες και τερματίσαμε πρώτοι κατακτώντας το Πρωτάθλημα”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Futsal History X: Ο Κώστας Σταματίου και το Κύπελλο με την Ηλιούπολη

Futsal History X: Ο Μουρδουκούτας δεν ξεχνά το χειροκρότημα των Ισπανών

Futsal History X: Ο Χρήστος Αχής θυμάται όταν κατέβασε ρολά στη Ρουμανία

Futsal History X: Ο πολυνίκης Μπεγκάι θυμάται μια ήττα που τον πίκρανε

Futsal History X: Ο Ηλιάδης θυμάται το 3Χ3 στη Μάλτα και τη μάχη με την Αλμάτι

Futsal History X: Ο Δημήτρης Βεργίτσης θυμάται

Futsal History X: Mανώλης Συλιγνάκης και το Κύπελλο με Πλάτωνα

Futsal History X: Ο Πάνου εξιστορεί μια μεγάλη ανατροπή και άλλες μαγικές στιγμές

Futsal History X: Ο Γκαϊφύλλιας δεν ξεχνά έναν τελικό που τον στιγμάτισε