Τώρα τι θέλετε να γράψω, τι τραβάει ο οργανισμός σας να διαβάσετε;

* Ότι ο Στέφανος Σοϊλεμές δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ή ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την αποτυχία της εθνικής ομάδας στην Ισλανδία; Διάβασα πολλές τέτοιες καταχωρήσεις στο «Τόπι», ειδικά μετά την ήττα της «γαλανόλευκης» από τη Λετονία. Την πατήσατε… Τίποτα από αυτά τα δύο δεν θα διαβάσετε από μένα, γιατί πιστεύω ότι ο ομοσπονδιακός – όπως άλλωστε και οι παίκτες – προσπαθούν και δίνουν τα πάντα με τα μέσα που τους παρέχονται και πάντα σε σχέση με τη δυναμική που βγάζει προς τα έξω το ελληνικό φούτσαλ.

* Και όσοι με ξέρουν χρόνια, γνωρίζουν πως ούτε τάσεις… χαϊδέματος αυτιών έχω, ούτε πρόκειται ποτέ να εξευμενίσω καταστάσεις προς όφελος κάποιου προσώπου. Άλλωστε, 11 χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με τον χώρο, οι γνώστες ξέρουν ότι μηδαμινά είναι αυτά που πήρα και πάρα πολλά αυτά που έδωσα.

* Επίσης, ποτέ δεν θα καταλογίσω ευθύνες ή σκοπιμότητες σε όσους εργάζονται, γιατί πολύ απλά… εργάζονται. Το παλεύουν με ότι έχουν και όσο μπορούν. Και λάθη κάνουν, αλλά ποιος δεν κάνει λάθη όταν δουλεύει; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω, αλλά επειδή στον χώρο μας κανείς δεν είναι αναμάρτητος, ας αφήσουμε τους… λίθους εκεί που βρίσκονται.

* Εγώ θα παραπέμψω όλους μας στο προηγούμενο editorial που έγραψα, κατευοδώνοντας την εθνική για το ταξίδι στην Ισλανδία. Ναι, ήταν μία ευκαιρία αυτά τα προκριματικά για να πιαστούμε από ένα σωσίβιο και να πούμε ότι κάτι κάνουμε ως άθλημα.

* Η συνεχής και παρατεταμένη απαξίωση του χώρου μας, κατέστησε απαγορευτικές τις ελπίδες που είχαμε για να κάνουμε κάτι ανάλογο με αυτό που είχε γίνει στη Μάλτα πριν από δύο χρόνια.

* Το πρόβλημα δεν είναι η εθνική, απλά αυτή φαίνεται εκτός συνόρων. Εκεί τρώμε τα στραπάτσα του εντός συνόρων ωχαδερφισμού μας.

* Δεν μπορώ να χωνέψω το γεγονός ότι ομάδες που πριν από μερικά χρόνια δεν ήξεραν τι σημαίνει «5», τώρα αναπτύσσονται και με τέτοιο τρόπο που μας έχουν ξεπεράσει και μάλιστα για πλάκα. Όταν νικούσαμε τη Γαλλία το 2002 και τη θεωρούσαμε του χεριού μας, όταν έλεγες σε Τούρκο «ποδόσφαιρο σάλας» και αναρωτιόταν τι είναι αυτό, όταν η Νορβηγία στην πρώτη της συμμετοχή σε προκριματικά κερδίζει τον όμιλό της, τότε το γενικό πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσουμε εμείς το άθλημα είναι αυτό που πάσχει.

* Αν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτά που καταφέρνουμε, τότε έχει καλώς. Αν, όμως, θέλουμε να το προχωρήσουμε το πράγμα κάποια στιγμή, τότε οι υπεύθυνοι ας ανασκουμπωθούν, ας δώσουν κίνητρα στις ομάδες, ας κάνουν κάτι βρε αδερφέ.

* Κοιτούσα σήμερα το πρωί την αποδελτίωση της Innews για τα τελευταία δημοσιεύματα γύρω από το φούτσαλ στον ελληνικό Τύπο και τα αποτελέσματα ποια ήταν; Στην εφημερίδα Εξέδρα ένα έγχρωμο δισέλιδο με πάμπολλες φωτογραφίες που αφορούσε σε τουρνουά ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ήμαρτον! Για το πρωτάθλημά μας κουβέντα, όπως και για την εθνική… Μήπως η ΠΕΠΣΣ θα έπρεπε να στοχεύσει προς τα εκεί; Που πήγε το ένθετο του Goal, γιατί ο χώρος δεν ήταν ικανός να συντηρήσει (και δεν εννοώ οικονομικά) την παρουσία μίας καλής εφημερίδας, που εν τέλει ήθελε να προβάλει – με το αζημίωτο βέβαια – το άθλημα;

* Λύσεις εγώ δεν θα προτείνω τώρα, έχει γίνει προ πολλού αυτό. Τόσα κεφάλια υπάρχουν στην ΠΕΠΣΣ, κάτι θα πρέπει να σκεφτούν. Ακόμη και με χωρίς πόρους, ή με ελάχιστους, κάποια ιδέα μπορεί να ανθίσει. Λίγο… λάδι στα γρανάζια θέλει.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ
24/1/2011 - futsalhellas.com