Αφορμή για το εν λόγω editorial ήταν η βράβευση του Στέφανου Μιχάλη από την Αθήνα ’90 και θέλω να εκφράζω κάποιες ιδέες…

* Πρώτα απ’ όλα θέλω να πω ένα τεράστιο μπράβο στη διοίκηση της Αθήνας ’90 για τον τρόπο που τίμησε τον παλιό της αρχηγό και επί σειρά ετών πρώτο σκόρερ της. Για να πω την αλήθεια, κάποια στιγμή συγκινήθηκα βλέποντας το χαμόγελο του Στέφανου την ώρα που τον γέμιζαν πλακέτες. Είναι ωραίο να σου δείχνει ο σύλλογός σου ότι δεν σε ξέχασε και μακάρι να γίνει κάτι ανάλογο και με άλλους παλαίμαχους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.

* Όπως έγραψα και στο rewind του Μιχάλη, θεωρώ τον ίδιο – μαζί με τον Παναγιώτη Λιούτα – τους δύο κορυφαίους σκόρερ που πέρασαν από τη σάλα, στα λίγα χρόνια ιστορίας που έχει καταγράψει το άθλημα στην Ελλάδα. Σ’ αυτούς τους δύο άσους είχα ανέκαθεν μία ιδιαίτερη… ευαισθησία. Μου άρεσε να τους βλέπω στο παρκέ. Τον δε «Στεφ» για το δυναμικό του παιχνίδι, την ηγετική του φυσιογνωμία και τα άπιαστα σουτ, τον μεν «κύκνο» για τις κινήσεις του με ή χωρίς την μπάλα, για τις προσποιήσεις του και για τον έξυπνο τρόπο που αντιμετώπιζε το παιχνίδι.

* Περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα… Και με αυτή την… πάσα, παραθέτω την ιδέα μου προς κάθε ενδιαφερόμενο. Για να μην είναι, λοιπόν, περασμένα και ξεχασμένα κάποια άλλα πρόσωπα της ελληνικής σάλας, που βρέθηκαν στα κλειστά και ανοιχτά γήπεδα στο ξεκίνημα του αθλήματος, προτείνω όλοι εκείνοι οι «παλιοί» να τιμηθούν όπως τους πρέπει. Να έχουν την ευκαιρία να πάρουν ένα τελευταίο χειροκρότημα δηλαδή.

* Και εδώ μπαίνει η ΠΕΠΣΣ. Πιστεύω ότι η Ένωσή μας είναι η πιο αρμόδια να διοργανώσει κάτι τέτοιο, ίσως και σε συνεργασία με τους συλλόγους των παλαίμαχων παικτών. Θα μπορούσε να το κάνει στον τελικό του Κυπέλλου. Και αν δεν πρέπει, ή δεν γίνεται, να τιμηθούν σε αυτή τη συγκυρία κάποιοι από τους «παλιούς» που είναι ακόμη εν ενεργεία (π.χ. Ζάχος, Παππάς, Αρβανίτης, Γκουγκουλίτσας), ας δοθεί, σε πρώτη φάση, μία αναγνώριση σε όσους ήδη έχουν αποχωρήσει.

* Δεν πιστεύετε ότι πρέπει να τιμηθεί ο Λιούτας και ο Βανδώρος; Δεν θεωρείτε σωστό να πάρει ένα ακόμη χειροκρότημα ο Παναγόπουλος και ο Κυρίτσης; Δεν νομίζετε ότι αξίζει κάτι ανάλογο ο Μαυραγάννης και ο Σοϊλεμές; Δεν είναι δίκαιο να αναγνωριστεί η προσφορά του Καρασάββα; Μιλάμε για παίκτες που ήταν στο… μαιευτήριο όταν το «5» γεννήθηκε στην Ελλάδα και ο καθένας από την πλευρά του έχει στηρίξει με αίμα και ιδρώτα το άθλημα.

* Από την πλευρά μου και αναγνωρίζοντας την προσφορά όλων αυτών στο ελληνικό ποδόσφαιρο σάλας, έχω δημιουργήσει τη στήλη «Greek Futsal Rewind», από την οποία ήδη έχουν παρελάσει οι Σπύρος Μαυραγάννης, Κώστας Καρασάββας, Γρηγόρης Γκουγκουλίτσας και προσφάτως ο Στέφανος Μιχάλης. Μέσα από αυτή θέλω οι παλιότεροι να μην ξεχνάμε και οι νεότεροι να μαθαίνουν πως ξεκίνησε το άθλημα. Ποιοι ήταν οι πρώτοι του πρωταγωνιστές και ποιες ήταν οι ιστορίες τους.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ
22/12/2011 - futsalhellas.com