Το ξέρω ότι τελευταία σας έχω… πρήξει με τα editorial, αλλά τι να κάνουμε ρε παιδιά, ο οίστρος δεν είναι κάτι που ελέγχεται…

* Ας πάρουμε τα πράγματα λίγο με τη σειρά, για να καταλήξω αργότερα στο βασικό θέμα αυτού που έχω να πω. Είχα την τύχη να είμαι το όγδοο άτομο στη συνεδρίαση του πρώτου Δ.Σ. μετά τις εκλογές της Ένωσης. Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε ότι δεν είμαι… Ίκαρος να πετάω στα σύννεφα από την υπεραισιοδοξία και να μου κάψει τα φτερά ο ήλιος.

* Υπήρξαν ορισμένα πράγματα μέσα στο Δ.Σ. που με έκαναν να βγω από αυτό με συγκρατημένη αισιοδοξία. Πάνω απ’ όλα αυτό που με χαροποίησε ιδιαίτερα ήταν η στάση που κράτησαν όλα τα μέλη, παλιά και νέα, δείχνοντας ότι όντως θα υπάρξει αυτό το ελάχιστο επίπεδο συνεννόησης και κοινής προσπάθειας για το οποίο μιλούσα στο προηγούμενο editorial.

* Ωστόσο, και με αφορμή τη συνέντευξη του νέου Ταμία της ΠΕΠΣΣ, Παναγιώτη Βασιλά, θέλω να απευθύνω δύο λόγια προς τους παίκτες, ή ακόμη και προς τους προπονητές. Ο φίλος Παναγιώτης είπε κάτι πολύ σωστό, που ως ιδέα – όταν ορισμένα βράδια κάθομαι και σκέφτομαι πόσο ψηλά θα μπορούσε να ήταν στην Ελλάδα το άθλημα – μου είχε έρθει και μένα το περασμένο καλοκαίρι. Να κληθούν, δηλαδή, οι παίκτες (ή και οι προπονητές) να θέσουν δικά τους ζητήματα ή απόψεις επί τάπητος.

* Και λέω εγώ τώρα… Θα μπορούσαν οι παίκτες, αυτοί που χτυπιούνται, τραυματίζονται, μαλώνουν, σκοράρουν κάθε Δευτέρα, να βρουν μία κοινή γραμμή απόψεων, αιτημάτων, θεμάτων, ιδεών που θα μπορούσαν να θέσουν προς συζήτηση σε ένα Δ.Σ.; Όταν θα έρθει η ώρα να κληθούν από την Ένωση, ποιος θα τους εκπροσωπήσει; Ποιος θα μεταφέρει τα προβλήματα;

* Ίσως προχωράω πολύ γρήγορα σε σκέψεις, ίσως ο χώρος να μην είναι έτοιμος ακόμη γι’ αυτό... Πως θα σας φαινόταν, λοιπόν, ένας Σύνδεσμος παικτών σάλας, έστω και σε άτυπη μορφή – χωρίς Πρωτοδικεία και άλλες τέτοιες επισημότητες – αλλά στα πρότυπα του ΠΣΑΠ, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών; Θα μπορούσαμε να είχαμε τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Ποδοσφαιριστών Σάλας;

* Πιστεύω, καθώς εσάς τους παίκτες σας έχω γνωρίσει τους περισσότερους, ότι θα υπήρχαν πολλοί που θα μπορούσαν να στηρίξουν αλλά και να υποστηρίξουν σωστά αυτή την προσπάθεια. Να υπάρχει ένα όργανο των παικτών, μέσα από το οποίο οι ίδιοι να εκφράζονται.

* Εδώ κολλάει και ο τίτλος του κειμένου, που αναφέρεται στους «παλιούς». Νομίζω ότι εκείνοι είναι οι πιο κατάλληλοι να θεμελιώσουν αυτή την προσπάθεια και να τη φτάσουν μέχρι ένα σημείο. Σκέφτομαι για παράδειγμα την παλιά εθνική ομάδα, επί Στούλοφ, και μου έρχονται στο μυαλό ονόματα που έχουν πολλά να πουν και σημαντικές ιδέες να καταθέσουν, έστω και μικρές, καθώς πολλές φορές οι λεπτομέρειες είναι εκείνες που κάνουν τη διαφορά.

* Καλώς ή κακώς, χωρίς εκείνη την πρώτη φουρνιά παικτών που έγραψε ιστορία – γιατί ιστορία είναι οι πρώτες κλωτσιές με 4άρα μπάλα σε παρκέ – που θα ήταν τώρα το «5»; Κατά καιρούς πολλοί από εσάς μου έχετε πει τηλεφωνικά ή και διά ζώσης, αρκετά σημαντικά πράγματα, που θα άξιζαν να ακουστούν και από αυτούς που διοικούν το άθλημα.

* Στο μυαλό μου έχω φτιάξει ένα άτυπο προεδρείο αυτού του Συνδέσμου. Βλέπω τον... οικουμενικό πρόεδρο (οι παλιοί μπορεί να κατάλαβαν ποιον εννοώ) και την υπόλοιπη συντονιστική επιτροπή. Όμως, δεν θα το γράψω, καθώς σίγουρα κάποιοι θα βγουν να με... κατηγορήσουν για Καλτσεταίο, Δουκαίο, Μινωταυραίο, Ολυμπιαδαίο (sic), μπορεί και Πλατωναίο άσχετα με το εάν έχει αποχωρήσει η ομάδα και όλα τα άλλα σε -αίο.

* Θα σας παρακαλούσα – και απευθύνομαι προς όλους τους παίκτες – να μπείτε στον κόπο, όσοι θέλετε, και να μου απαντήσετε αν βλέπετε θετικά ή αρνητικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν αυτός ο… υποθετικός Σύνδεσμος Ποδοσφαιριστών θα είχε κάτι να πει, αν θα είχε ουσιαστικό ρόλο. Ένα e-mail στο site με την άποψή σας, αν γινόταν και ονομαστικό (οι απαντήσεις δεν θα δημοσιευτούν), θα μπορούσε να καταγράψει την τάση.

* Αν γυρνώντας από το τριήμερο – ναι, θα πάω και εγώ να πετάξω χαρταετό, αφού ο γιος μου με πρήζει – βρω έστω και δέκα απαντητικά e-mail (θετικά ή αρνητικά), τότε θα σημαίνει ότι άξιζε την προσπάθεια αυτό το κείμενο.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ
4/3/2011 - futsalhellas.com