O Κλεομένης Μποντιώτης είναι απο τους πιο παλιούς  διαιτητές, περνώντας απο το ρόλο του διαιτητη στον ρόλο του παρατηρητή. Υπήρξε διαιτητής για 14 χρόνια στο 11αρι  και 6 χρόνια στο futsal. Είναι απο τις πιο παλιές φιγούρες του χώρου και αποτελεί εναν ανθρωπο που εχει ζήσει ολη αυτή την 20ετία της σαλας. Μας μίλησε για οσα εχει ζήσει και δει.

Πείτε μας κάποια ιστορικά στοιχεια, πως και πότε ασχολήθηκατε με την Σάλα, τι σας τράβηξε στον χώρο;

Ξεκίνησα  την διαιτησία το 1985 ως διαιτητής του 11 κι επαιξα ως το 1999 (τα 2 τελευταια στην Α εθνική). Κατόπιν ήμουν διεθνής  διαιτητής futsal ως το 2005, οταν και τερμάτισα την καριερα μου ως εν ενεργεία. Απο τότε και εως σήμερα ειμαι διεθνής παρατηρητής UEFA με μεγάλη εμπειρια στο εξωτερικό.

Μετά από 20 χρόνια, τι έχετε να θυμάστε και πως σας φαίνετε η εξέλιξη από τότε; 

Μετά απο 20 χρόνια στη Σαλα εχω να θυμάμαι μόνο καλές στιγμές και εμπειρίες τόσο απο την Ελλάδα όσο κι απο το εξωτερικό. Η εξέλιξη του futsal στην Ελλάδα γίνεται με αργούς ρυθμούς σε σχέση με την Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως λόγω του ερασιτεχνισμού που μας διακατέχει ως νοοτροπία αλλά σιγουρα και λόγω της οικονομικής κρίσης στην χώρα μας.

Ήσασταν ένας από τους πιο έμπειρους διαιτητές που πέρασε από την Σάλα, τι εμπειρίες έχετε να μοιραστείτε και τι σας άφησαν τα χρόνια αυτά; 

Στον χώρο παραένω εργάτη με πολύ αγάπη για το άθλημα, βοηθώντας το όσο μπορώ και ελπίζοντας στην όσο το δυνατόν πιο γρήγορη ανάπτυξη του σε Ευρωπαικά πρότυπα.

Τελικά αξίζει ο χώρος να ασχοληθεί κανείς ή παραμένει ένα ωραίο χόμπι;

Προς το παρον ειναι ενα ωραίο χόμπι. Οσον αφαορά την επαγγελματική ενασχόληση είναι ενα θέμα με πολλές παραμέτρους. Θέλει πολύ δουλειά κι αρκετά χρήματα για αυτό το όραμα. πανω απο όλα  ομως απαιτουνται γηπεδικές εγκαταστάσεις.

Πως ονειρεύεσαι την εξέλιξη του αθλήματος; Ποιο είναι το όνειρο σου για τη Σάλα;

Η εξέλιξη του αθλήματος είναι πιστεύω ένα όνειρο όλων όσων ασχολούνται με τον χώρο, αλλά δεν φτανει μόνο η αγάπη. Το ονειρο μου είναι να φτασουμε σε Ευρωπαικό επίπεδο, συναγωνιζόμενοι και παραδειγματιζόμενοι απο τις μεγάλες Ευρωπαικές δυνάμεις. Τους μόνους που θα μπορούσα να επηρεάσω είναι η ΕΠΟ, και τους άμεσους ανθρώπους που ασχολούνται να το δουν πιο επαγγελματικά.

Ποιούς διαιτητές/παίκτες/προπονητές ξεχωρίζετε από όλα αυτά τα χρόνια.

Οι παίκτες που έχω ξεχωρίσει ολα αυτα τα χρόνια είναι αρκετοί. Οφείλω να σταθώ σε λίγους που συνδυαζουν αγωνιστικότητα και ήθος όπως ο Θεοφίλου, ο Γκαιφύλιας, ο Πανου, ο Φιλιππου, ο Begaj, o Mουρδουκούτας, ο Κουβαράς (αν και λίγο οξύθυμος απο υπερβολικό ζήλο πολλές φορές), και ο Μάνος. Ας με συγχωρέσουν οι πιο παλιοί που τους βλέπω τώρα ως προπονητές και αυτοι που παίζαμε μαζί, είναι όλοι τους μέσα στην καδιά μου.

Τι λείπει από την Σάλα και τότε και τώρα;

Λειπουν τα γήπεδα και φυσικά οι χορηγοί που θα μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη και τον επαγγελματισμό.

Τι θα συμβούλευες τώρα σε παίκτες και προπονητές;

Θα τους συμβούλευα να συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο και λίγη περισσότερη συμπάθεια και ανοχή στα ανθρώπινα λάθη των διαιτητών. Είμαστε όλοι μια ερασιτεχνική οικογένεια!

Ποιά είναι η πιο ευχάριστη σου ανάμνηση από την Σάλα, μια στιγμή που απομονώνεις από τότε;

Η πιο ευχάριστη ανάμνηση αλλά και ηθική ικανοποίηση απο την Σαλα είναι η αμοιβαία αναγνώριση όλων όσων ασχολούνται με το άθλημα προς εμένα και αντίστροφα.

Την εκτίμηση μου και το σεβασμό για την προσπάθεια σας.

Αυτή η συνέντευξη  έγινε με σκοπό να μάθουν οι πιο νέοι την ιστορία του αθλήματος μέσα απο τους πρωτεργάτες του χώρου. Με έμφαση στους πρωταγωνιστές – δηλαδή τους παίκτες – επιχειρούμε να φωτογραφίσουμε τα πρώτα χρόνια του futsal στην χώρα μας για να μάθουν όλοι τις ανέκδοτες ιστορίες της εποχής εκείνης. Η επιλογή των προσώπων γίνεται χωρίς καμία διάθεση να ξεχωρίσουμε κάποιον βάση ικανοτήτων ή προσφοράς, αλλά με γνώμονα να προσεγγίσουμε ανθρωπους που δεν ειναι πλεον κοντά στο αθλημα αλλα αποτέλεσαν μέρος της ιστορίας του, και να τους επανασυστήσουμε στο ευρύ κοινό.